3 Times...

Memories of Murder (Salinui chueok) (2003) - Joon-ho Bong

2012-01-02T20:14:00.001+02:00

Σε μια μικρή πόλη ξεκινά μια σειρά από φόνους γυναικών. Οι αστυνομικοί της περιοχής, που δεν είναι ιδιαίτερα εκπαιδευμένοι και έμπειροι, αναλαμβάνουν την υπόθεση και ψάχνουν τον δολοφόνο με αναξιόπιστες τεχνικές, ώσπου μια μέρα καταφθάνει ένας αστυνομικός από τη Σεούλ και τα πράγματα μπαίνουν σε τάξη. Ποιος είναι λοιπόν ο δολοφόνος..;

Ταινία με ένταση, ανατροπές και το γνήσιο ανθρωποκυνηγητό, στο οποίο μας συνηθίζουν οι νότιο - Κορεάτικες ταινίες. Ο σκηνοθέτης του πρόσφατου Madeo (Μητέρα), για το οποίο έχουν ακουστεί πολύ καλά λόγια, γυρίζει μια αστυνομική ταινία με πολύ ενδιαφέρον. Αυτό που με συναρπάζει στις νότιο -Κορεάτικες ταινίες, είναι ότι ενώ χρησιμοποιούν μια γνωστή θεματολογία (αστυνομικές ταινίες, ταινίες εκδίκησης) είναι τόσο, μα τόσο διαφορετικός ο τρόπος που την προσεγγίζουν. Εδώ γνωστά στοιχεία στις αστυνομικές ταινίες, όπως για παράδειγμα οι διαφορές μεταξύ του αστυνομικού της επαρχίας και του αστυνομικού από την πρωτεύουσα ή η σχέση τους που αρχικά είναι πολύ άσχημη αλλά τελικά αλλάζει, δεν τονίζονται τόσο ούτε παρουσιάζονται μέσα από σκηνές υπερβολικές ή μελοδραματισμούς. Αντίθετα εντάσσονται μέσα σε ένα σύνολο καταστάσεων που κυλά αβίαστα...
Οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές, με τον αγαπημένο Kang-ho Song ("Thirst", "The Good, The Bad and The Weird") να είναι όπως πάντα εξαιρετικός!

Η ταινία σχολιάζει τις πρακτικές της αστυνομίας, ειδικότερα όταν αυτή αποτελείται από ανειδίκευτα άτομα, τους αμείλικτους δημοσιογράφους, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει μια ιστορία δράσης, με ιδιαίτερους χαρακτήρες, που καταφέρνει να σε κρατήσει σε εγρήγορση μέχρι το τέλος!

*επιλέγω να μην βάλω trailer εδώ, γιατί όσα είδα περιέχουν spoiler*

We need to talk about Kevin (2011) - Lynne Ramsay

2011-11-17T10:19:00.001+02:00

Η Eva και ο Kevin, από την ημέρα που γνωρίστηκαν είναι αντίπαλοι, είναι δυο άνθρωποι που δεν συνδέθηκαν ποτέ. H Eva είναι μια μητέρα και ο Kevin είναι ο γιος της.

Η ιστορία επικεντρώνεται σ' αυτούς τους δυο χαρακτήρες, μία σε εκείνη και μία σε εκείνον. Εμείς βλέπουμε την Eva να ζει, με κόπο, την κάθε της μέρα και με διάφορα flash-backs ταξιδεύουμε στο παρελθόν, στη ζωή με τον Kevin.
Μια ιστορία για την ανετοιμότητα να γίνει κανείς γονιός και πώς αυτό γίνεται αντιληπτό από το παιδί. Η ιστορία είναι ιδιαίτερα σκληρή, σοκαριστική. Η παρουσίασή της, εκτός από τη σημασία της εξιστόρησής της, θέλει, θα έλεγα, να δείξει το μέγεθος της καταστροφής που μπορεί να επέλθει στην ιδιαίτερη σχέση μάνας και παιδιού, αλλά και τις επιπτώσεις της κατεστραμμένης αυτής σχέσης. Εδώ δεν υπάρχει "δεσμός" που δημιουργείται αυτομάτως και αυθορμήτως, εδώ η αγάπη δεν είναι δεδομένη. Η ιστορία μπαίνει στα πιο σκοτεινά μέρη της ψυχής μιας μάνας, σ' αυτές τις σκοτεινές σκέψεις που έχει καταχωνιάσει στο πίσω μέρος του μυαλού της και δεν θέλει να αγγίξει ποτέ. Η μάνα που περιγράφει η ταινία είναι τόσο αληθινή και τόσο ταυτόχρονα ανατριχιαστική. Αλλά, ναι!, είναι αληθινή, και στο τέλος αυτό είναι που μετράει.
Η ταινία καταφέρνει να σου δείξει τις δυο πλευρές προσέγγισης της ιστορίας αυτής, της μάνας και του γιού. Δεν σου επιτρέπει να πάρεις εξ ολοκλήρου το μέρος κανενός και αυτό είναι που σε βάζει σε σκέψεις.

Καταπληκτικές ερμηνείες από την Tilda Swinton(Eva) και τον Ezra Miller (Kevin), πάρα πολύ καλή σκηνοθεσία και διαπραγμάτευση, μέσα από το φακό, του θέματος.

Chatroom (2010) - Hideo Nakata

2011-10-10T11:45:00.002+03:00

Η ιστορία μιλάει για μια ομάδα παιδιών που συναντιούνταικαθημερινά σε ένα χώρο κοινωνικής δικτύωσης και συζητούν για τις ζωές τους. Τα νεαρά αυτά άτομαέχουν προβλήματα κυρίως με την οικογένεια τους. Ο αρχηγός της ομάδας, ο William, θαπροσπαθήσει να τους βοηθήσει, για να καταλήξει να τους κάνει περισσότερο κακόπαρά καλό.

Μια ταινία που πραγματεύεται την χρήση του διαδικτύου ωςχώρο συνάντησης ατόμων που δεν γνωρίζονται, γεγονός που παρουσιάζει ως επικίνδυνο. Εστιάζεισ’ αυτόν τον κίνδυνο, δίνοντας με ένα έξυπνο τρόπο αυτή την κατάσταση «μιλάμεαλλά δεν γνωριζόμαστε πραγματικά», υπογραμμίζοντας την συνθήκη που κυριαρχεί σετέτοιου είδους συνομιλίες: η μη φυσική επικοινωνία, το ότι δεν βλέπεις τον άλλο, δίνει τηδυνατότητα να ειπωθεί το ο,τιδήποτε και να γίνει πιστευτό, μακριά από εκφράσειςπου προδίδουν ή συναισθηματική εμπλοκή. Μπορείς με λίγα λόγια να εξαπατήσεις, να εκμεταλευτείς και να πεις ψέματα πιο εύκολα!

H ιδέα έγινε πρώτα θεατρικό και τώρα ταινία. Την βρήκα έξυπνη,η σκηνοθεσία την εμπλουτίζει, μόνο που η περιγραφή των ατόμων και των κινήτρων τουςμένει σε ένα πολύ επιφανειακό στάδιο. Σε μια ιστορία που την απασχολούντα προβλήματα νέων ανθρώπων και το πώς αυτοί τα εκφράζουν, είναι αναγκαίο οιχαρακτήρες να αναπτυχθούν λίγο παραπάνω.Η περιορισμένη ανάπτυξή τους, όπως συμβαίνει εδώ, δημιουργεί την εντύπωση ότι η ταινία καταλήγει στο να απλοποιεί και να τραβάει από τα μαλλιά καταστάσεις ή ακόμα και να δείχνει τελικά τα παιδιά αυτά "υπερευαίσθητα" ή/και κακομαθημένα, κάτι που δεν πιστεύω πως ήταν ο στόχος της!

Submarine (2010) - Richard Ayoade

2011-10-03T10:48:00.000+03:00

Ο Oliver είναι ένα νεαρό αγόρι ιδιαίτερο, εκκεντρικό και μοναχικό, που ζει με τους γονείς του στην μουντή Ουαλία. Ερωτεύεται ένα κορίτσι, την Jordana. Ταυτόχρονα συμβαίνουν διάφορα στη ζωή του. Η σχέση των γονιών του περνάει κρίση (την οποία βιώνουν με ιδιαίτερη απάθεια), πρέπει να αντιμετωπίσει τη βία που δέχεται στο σχολείο και να τα βγάλει πέρα με τα ίδια τα συναισθήματά του.

Από το βιβλίο του Joe Dunthorne, η ταινία Submarine δίνει πολλά στο θεατή. Οι χαρακτήρες είναι πολύ προσεκτικά δοσμένοι και μουντοί, όπως και το περιβάλλον στο οποίο δρουν. Ταιριάζουν καταπληκτικά με αυτό. Όμως, ο κάθε ένας έχει ένα δικό του ύφος και στυλ. Έχει μια δική του προσωπική πινελιά που σε μαγεύει και δεν σ' αφήνει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του!

Η ταινία είναι αισθητικά άψογη! Τα χρώματα αναδύουν τα συναισθήματα και τον ψυχισμό των ηρώων. Η μουσική δίνει απόλυτα την αίσθηση που σου αφήνει η κάθε σκηνή, χωρίς να σου υποδεικνύει τι πρέπει να νιώσεις, αλλά ντύνοντας το συναίσθημα, το δικό σου και του ήρωα!
Πολύ καλές ερμηνείες (φαίνεται οι ηθοποιοί επιλέχθηκαν πολύ προσεκτικά), με κέρδισε ο νεαρός Craig Roberts στο ρόλο του Oliver, ενώ η Yasmine Paige στο ρόλο της Jordana είναι πραγματικά άξια να την ερωτευτείς με την πρώτη ματιά!

Γυναίκα στους Αμμόλοφους (Sunna No Onna) (1964) - Χιρόσι Τεσιγκαχάρα

2011-08-27T13:18:00.001+03:00

Άμμος, δίψα, εγκλωβισμός!
Ένας άνδρας, συλλέκτης εντόμων, πηγαίνει στην έρημο για να ανακαλύψει καινούργια είδη. Η ώρα περνάει κι εκείνος ξεχνιέται στις σκέψεις του. Καθώς χάνει το τελευταίο λεωφορείο, δέχεται τη φιλοξενία των ανθρώπων του κοντινού χωριού, που τον οδηγούν σε ένα παράξενο σπίτι, που βρίσκεται σε μια "τρύπα" άμμου. Εκεί μένει μια γυναίκα μόνη.

Όλα ξεκινούν από την άμμο, η οποία καταφέρνει, με ένα παράξενο τρόπο να κολλάει πάνω σου, να σε ενοχλεί και να διαπερνά το πετσί σου! Το ίδιο κάνουν και οι εικόνες του Τεσιγκαχάρα. Κολλούν πάνω σου τα κοντινά του πλάνα, διαπερνούν το πετσί σου, σε ενοχλεί η αλήθεια και η έντασή τους! Καταπληκτική η σκηνοθεσία της ταινίας αυτής που σε βάζει στον αποπνικτικό της κόσμο χωρίς να μπορείς να αντισταθείς!

Μια ιστορία για το πώς σε ρουφάει τελικά η ζωή σου η ίδια.
Παραίτηση, συνήθεια, καθημερινότητα; Αναπόφευκτη η αποφυγή τους;

Τα ομορφόπαιδα (2009) - Riad Sattouf

2011-08-19T17:46:00.002+03:00

Ο Hervé και ο Camel είναι δυο φίλοι, γύρω στα 15. Στο σχολείο τους αποτελούν μάλλον outsiders. Εκεί τα δημοφιλή παιδιά κατατροπώνουν τα άσημα κλπ κλπ κλπ!
Βασικά, ο Hervé και ο Camel θέλουν απεγνωσμένα γκόμενα!

Μια ταινία, όχι ενηλικίωσης ή ωρίμανσης αλλά μάλλον απλής αφήγησης της "βάρβαρης" εφηβείας δυο αγοριών. Και όταν λέω "βάρβαρης", θέλω να δώσω μεγάλη έμφαση στα εισαγωγικά, γιατί η ταινία δεν δραματοποιεί τις καταστάσεις,κάποιες από τις οποίες πράγματι είναι τραγικές (όπως το να "τρώει" ένα αγόρι ένα πιάτο στη μούρη από τον νταή Loïc), αλλά τις δίνει ως κάτι που συμβαίνει και, γενικά, που μπορεί να συμβεί. Δείχνει τους ήρωες να τα βγάζουν πέρα, η απαίσια ιεραρχία ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια να κυριαρχεί στις παρέες, αλλά ο καθένας να έχει τα κρατήματα του! Δεν εξιδανικεύει καταστάσεις, απλώς δείχνει πως όλα είναι μια φάση, αρκεί να το δεις έτσι!

Πολύ καλές ερμηνείες και χημεία ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτό το ταινιάκι και το ευχαριστήθηκα πολύ!

Μια βδομάδα ταινίες

2011-05-17T09:19:00.001+03:00

Κυριακή 8/5/2011

Timer (2009) - Jac Schaeffer

Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον έχει ανακαλυφθεί μια συσκευή που ενσωματώνεται στο χέρι μιας γυναίκας ή ενός άνδρα και της/του υποδεικνύει σε πόσο χρονικό διάστημα θα συναντήσει το ταίρι του. Με τράβηξε το σενάριο αλλά η ταινία λίγο διέφερε από τις κλασσικές ρομαντικές κομεντί. Είχε βέβαια ενδιαφέρον και οι δυο πρωταγωνιστές ήταν καλοί στους ρόλους τους. Λίγο τρομακτικό για το τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον αλλά και λίγο ανώριμο, όπως είπε και ένας φίλος, λες και αυτό που τόσο μας απασχολεί είναι το χρονόμετρο της αγάπης...

Δευτέρα 9/5/2011

Adam (2009) - Max Mayer

O Adam είναι ένας άνδρας με σύνδρομο Άσπεργκερ. Μετά το θάνατο του πατέρα του μένει μόνος, ενώ ξαφνικά γνωρίζει την νέα γειτόνισσά του Beth. Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Adam με μια ιδιαίτερη ματιά, κάπως κεφάτη, με χαλαρό ύφος, χωρίς να χρησιμοποιεί στερεότυπα και δραματικές καταστάσεις. Ο Hugh Dancy εξαιρετικός στο ρόλο του Adam. Είναι πλέον μια από τις αγαπημένες μου ταινίες.

Τρίτη 10/5/2011

What's Eating Gilbert Grape? (1993) - Lasse Hallström

Ο Leonardo DiCaprio στα πρώτα του βήματα ως Arnie Grape, ένα αγόρι 18 χρονών με νοητική καθυστέρηση. Ο Gilbert (Johnny Depp), ο αδελφός του, προσπαθεί να φροντίσει αυτόν, τις δυο αδελφές του, και την υπέρβαρη μητέρα τους. Όλους εκτός από τον ίδιο. Με συγκίνησε αυτή η ταινία με τους κυκλοθυμικούς και αληθινά ανθρώπινους χαρακτήρες της.

Τετάρτη 11/5/2011

Deadgirl (2008) - Marcel Sarmiento, Gadi Harel

Ταινία του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, μιλάει για δυο λυκειόπαιδα που βρίσκουν σε ένα εγκαταλελημένο κρίριο (που λειτουργούσε σαν ψυχιατρείο) μια γυμνή γυναίκα δεμένη με αλυσίδες σε ένα κρεβάτι. Η γυναίκα αυτή δεν είναι άνθρωπος, αλλά ζόμπι. Παρόλαυτα, ο ένας από τους δυο φίλους επιθυμεί να κάνει σεξ μαζί της!!

Θρίλερ της νέας γενιάς, με ιδιαίτερο σενάριο που με τράβηξε από την πρώτη στιγμή, με σκηνές για γερά στομάχια! Μου άρεσε πολύ, ήταν ελάχιστα προβλέψιμο και είχε κάτι πολύ ιδιαίτερο. Ευχαριστώ Moovy Grovie!

Πέμπτη 12/5/2011

The Yellow Handkerchief (2008) - Udayan Prasad

Η ιστορία ενός μυστήριου άνδρα και το road trip του με δυο εξίσου μυστηριώδεις και ιδιότροπους νέους, τον Gordy και την Martine. Ευχάριστη ταινία, με τον υπέροχο William Hurt, την Kirsten Stewart που προσπαθεί κάπως να ξεφύγει από τους γνωστούς ρόλους της, και τον Eddie Redmayne που πραγματικά εκτιμώ πολύ!

Παρασκευή 13/5/2011

Cheri (2009) - Stephen Frears

Η ιστορία της Lea, μιας εταίρας, που αναλαμβάνει να "διαπαιδαγωγήσει" τον γιο μιας φίλης της, Cheri, ώσπου αυτός να παντρευτεί. Δεν μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε, η Pfeiffer καλή στο ρόλο της όπως και η άκρως διασκεδαστική και απίθανη Kathy Bates, αλλά δυστυχώς η ταινία δεν με "συγκίνησε" ιδιαίτερα.

Σάββατο 14/5/2011

Mr. Nobody (2009) - Jaco Van Dormael

Μια ταινία "ανοιχτή", με την έννοια ότι ο καθένας μπορεί να εγγράψει σ' αυτήν το δικό του νόημα. Βρισκόμαστε στο 2092 και ο Nemo Nobody αυτή τη στιγμή είναι 117 χρονών. Είναι ο μόνος θνητός. Η ιστορία του έχει γίνει θέαμα για τους ανθρώπους που δεν πεθαίνουν ποτέ. Προσπαθεί να θυμηθεί το παρελθόν του...

Δεν θα πω κάτι άλλο, γιατί πρέπει κανείς να την ανακαλύψει μόνος του καθώς τη βλέπει. Ταινία που μιλάει για τις επιλογές μας, το είδος αυτών, το πού μας οδηγούν, για τη ζωή, για μια ζωή μέσα σε άλλη ζωή...

Chico & Rita (2010) - Tono Errando, Javier Mariscal, Fernando Trueba

2011-05-07T16:53:00.001+03:00

Η ιστορία του Chico, ενός πιανίστα, και της τραγουδίστριας Rita, στην Κούβα στα τέλη της δεκαετίας του '40 αφηγούμενη μέσα από ένα υπέροχο animation!
Ο Chico είναι ένας από τους πιο καλούς πιανίστες στην περιοχή του και η Rita είναι η δυναμική τραγουδίστρια που ερωτεύεται. Οι δυο τους περνάνε πολλά, το ίδιο και η σχέση τους....

Αυτό που μου έχει μείνει στο μυαλό είναι οι ρυθμοί της jazz σε συνδυασμό με το πανέμορφο σχέδιο του animation. Μια ταινία τυλιγμένη στο πορτοκαλί και στο κίτρινο, να ακτινοβολεί κάθε λεπτό. Οι δημιουργοί έχουν αναπαραστήσει πάρα πολύ καλά τους χώρους που παρουσιάζονται στην ταινία, καθώς και τα σώματα των ανθρώπων. Ερωτισμός και σεξουαλικότητα αναδύονται από την οθόνη, καθώς τρομπέτες παίζουν και δάχτυλα τρέχουν πάνω στο πιάνο.

Πολύ ευχάριστη και αισθητικά άψογη, κατά τη γνώμη μου, ταινία.

The Chaser (Chugyeogja) (2008) - Hong-jin Na

2011-04-21T09:32:00.001+03:00

Ο Joong-ho, ένας πρώην αστυνομικός, εκδίδει πλέον κοπέλες σε πελάτες. Ξαφνικά μια-μια οι κοπέλες αρχίζουν να εξαφανίζονται μυστηριωδώς όταν πηγαίνουν σε ένα συγκεκριμένο πελάτη. Ο Joong-ho αποφασίζει να ανακαλύψει τι συμβαίνει.

Έντονα βίαιη και σκοτεινή ταινία από την αρχή ως το τέλος. Ο Joong-ho είναι αντιπαθής, επιθετικός, σκληρός και αδιαφορεί για την κατάσταση των άλλων. Μπλέκεται όμως, χωρίς να το περιμένει, σ' αυτήν την ιστορία με τον παρανοϊκό πελάτη και δεν καταφέρνει να μείνει αμέτοχος συναισθηματικά. Η ταινία δίνει θαυμάσια το κλασικό σενάριο "εκδίκησης", με ολοκληρωμένους χαρακτήρες και καταστάσεις χωρίς να λέει πολλά. "Μιλά" για τα πρόσωπα, δείχνοντάς τα απλώς να νιώθουν..
Ταυτόχρονα, κατά την άποψή μου, κάνει κριτική στο πώς λειτουργεί το "σύστημα" και συγκεκριμένα ένας μηχανισμός καταστολής του, η αστυνομία. Διεφθαρμένοι μπάτσοι, που ανησυχούν για την εικόνα της αστυνομίας, που επηρεάζει το image της κυβέρνησης, μπάτσοι που δεν διστάζουν να προδώσουν τους πάντες και τα πάντα, αρκεί να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

Θυμίζοντας λίγο "Old Boy" (θετικό χαρακτηριστικό), το "The Chaser" έχει απίθανες σκηνές μάχης, ωραία σκηνοθεσία και πολύ καλές ερμηνείες. Η επίδραση της πάνω μου ήταν πολύ έντονη, με κράτησε σε αγωνία, σε υπερδιέγερση και ηρέμησα πια με την υπέροχη μουσική των τίτλων τέλους. Κατά τη διάρκεια της ταινίας δεν υπήρχε περίπτωση να ηρεμήσω, όσο κι αν το ήθελα!

Paper Man (2009) - Kieran Mulroney, Michele Mulroney

2011-03-11T09:31:00.000+02:00

Ο Ritchard (Jeff Daniels) θεωρεί τον εαυτό του έναν άχρηστο, καθόλου ενδιαφέρων, γεμάτο μειονεκτήματα και ατέλειες, άνθρωπο. Μπροστά του ο Captain Excellent είναι ΤΕΛΕΙΟΣ και αντιπροσωπεύει όλα αυτά που θα ήθελε να είναι και να κάνει ο Richard.
Η Abby (Emma Stone) είναι μια κοπέλα κλεισμένη σε ένα δικό της κόσμο, με ένα σκοτεινό φίλο να την ακολουθεί παντού και ένα αγόρι που της φέρεται άσχημα, ενώ εκείνη του το επιτρέπει σαν αυτοτιμωρία.
Η Abby συναντά τον Ritchard...

Λατρεύω τις ταινίες όπου δυο άνθρωποι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα, συναντιόνται. Μου αρέσει αυτή η διαδικασία της αλληλοσυμπλήρωσης, που την βλέπεις να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Κι αυτό συμβαίνει εδώ, η Abby συμπληρώνει τον Ritchard και ο Ritchard την Abby. Το "Paper Man" είναι μια πολύ ωραία ταινία, από αυτές που σε ξεκουράζουν, που δημιουργούν μια ταύτιση και ίσως δεις κάτι δικό σου πάνω στους χαρακτήρες.

Ελπίζω να μην το παράκανα με την ενσυναίσθηση και την συμπάθεια προς τα πρόσωπα, αλλά αυτό συνέβη σε μένα.
Πολύ καλή ερμηνεία από τον Jeff Daniels και η Lisa Kudrow αρκετά καλή στο ρόλο της συντρόφου του Ritchard.
Η ταινία μου άρεσε γιατί μεταδίδει έναν προβληματισμό για το ποιοι είμαστε και το ποιοι θα θέλαμε να είμαστε, που νομίζω πάντα απασχολεί τους ανθρώπους. Ο αυτοπροσδιορισμός του ανθρώπου πιστεύω πως είναι μια ιδιαίτερη διαδικασία στη ζωή του, που όπως δείχνει και η ταινία, δεν αποκτιέται σε μια συγκεκριμένη ηλικία, αλλά η ανησυχία για το "ποιος είμαι" και "τι κάνω στη ζωή μου" είναι συνεχής!

Ghost World (2001) - Terry Zwigoff

2011-02-23T17:23:00.001+02:00

Ζουν σε μια πόλη "φάντασμα", έχουν μόλις αποφοιτήσει από το λύκειο και το μόνο που θέλουν είναι να ξεφύγουν... Η ιστορία μας μιλάει για δυο κοπέλες γύρω στα 18 απορροφημένες στο σχέδιο τους να ζήσουν μια άλλη ζωή, μια διαφορετική ζωή από όλους τους άλλους!

Η ταινία, κατά την προσωπική μου θέαση, πραγματεύεται την μετέωρη αίσθηση που νιώθεις όταν τελειώνει μια περίοδος της ζωής σου, την ανάγκη να πιαστείς από κάτι, κάτι διαφορετικό, έναν άνθρωπο, μια ιδέα ή το μέλλον...
Η Enid (Thora Birch) βρίσκεται χαμένη σε ένα κόσμο που νιώθει πως δεν της ταιριάζει, ενώ η Rebecca (Scarlett Johansson) νιώθει την ανάγκη της ενηλικίωσης! Οι δυο τους γνωρίζουν ένα παράξενο άντρα τον Seymour (Steve Buscemi) , έναν μανιώδη συλλέκτη βινυλίων τζαζ και μπλουζ, και δημιουργούν μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του.

Κοιτώντας τες σκέφτεσαι εκείνες τις καταστάσεις στη ζωή σου, όπου αναρωτιέσαι αν θα πρέπει να συμβιβαστείς με τον κόσμο γύρω σου (και την ηλικία σου) ή απλώς να τα παρατήσεις όλα και να αφεθείς στη ζωή! Οι δυο κοπέλες μοιάζουν να είναι οι δυο πλευρές ενός νομίσματος, οι δυο διαφορετικές επιλογές σε ένα δίλημμα ...
Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο comic του Daniel Clowes, του οποίου τα φανταστικά σκίτσα εμφανίζονται συχνά στην ταινία "δια χειρός" της Enid. Οι χαρακτήρες του ξεχωριστοί και καλοφτιαγμένοι σε κρατούν καλά μέσα στην ιστορία!
Η Birtch είναι πολύ καλή, ο Buscemi όπως πάντα εξαιρετικός αλλά η Johansson λίγο μουδιασμένη!

The Mist (2007) - Frank Darabont

2011-01-23T22:26:00.001+02:00

Θρίλερ από το ομώνυμο βιβλίο του Stephen King η ταινία αυτή.
Μια σφοδρή καταιγίδα χτυπάει μια μικρή πόλη. Οι κάτοικοι, όχι ιδιαίτερα πανικοβλημένοι, σπεύδουν στο μεγάλο σούπερ μάρκετ για εφόδια. Αυτό κάνει και ο David με το γιο του Billy. Ξαφνικά όμως όλη η πόλη καλύπτεται από μια πολύ πυκνή ομίχλη, που οδηγεί τους πολίτες να κλειστούν στο σούπερ μάρκετ για να προστατευτούν. Το ακραίο αυτό φαινόμενο δεν αργεί να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο, όταν τα απαίσια τέρατα που κρύβονται μέσα σ' αυτό, αρχίσουν μια σειρά θανάτων.

Η ταινία έχει μεγάλο ενδιαφέρον, όχι μόνο γιατί είναι ένα καλό θρίλερ (κατά την άποψή μου), με ωραία πλοκή, αλλά και επειδή έμμεσα εστιάζει και σε άλλα θέματα.
Αρχικά σοκάρεσαι από την ψυχολογία του όχλου μέσα στο σούπερ μάρκετ. Είναι τρομερό πώς μπορεί να λειτουργήσει ο άνθρωπος κάτω από έντονη πίεση και όταν δεν γνωρίζει τι είναι αυτό που τον τρομάζει εκεί έξω. Οι πολίτες στο σούπερ μάρκετ μένουν πολλές ώρες εγκλωβισμένοι, φοβισμένοι, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Και φυσικά κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι πολύ εύκολο να πάρει το πάνω χέρι ένα άτομο με πειθώ, που χρησιμοποιεί υπερβολές και απειλές ως επιχειρήματα και να καταφέρει να χειραγωγήσει τον κόσμο. Σε διάφορες ιστορικές περιόδους το έχει κάνει ο άνθρωπος χρησιμοποιώντας τη θρησκεία. Μέσα από τον εκφοβισμό για ένα Θεό- τιμωρό, που επιθυμεί θυσίες στο όνομα του, από την απειλή για την αιώνια ζωή στην κόλαση, οι στόχοι των ανθρώπων με εξουσία γίνονταν (γίνονται) πραγματικότητα. Δημιουργώντας αποδιοπομπαίους τράγους, αποτρέποντας τον άνθρωπο από το να δει την πραγματικότητα, αφήνοντας τον στο σκοτάδι, καθώς κάθε τι περνάει από τη λογοκρισία της, η θρησκεία, μέσω του ανθρώπου,μπορεί να δημιουργήσει τη δική της απειλητική εικόνα.

Όλα αυτά, στην ταινία, προσωποποιούνται στο χαρακτήρα της Mrs. Carmody. Με τον τρόμο που προκαλεί με τα φανατισμένα λόγια της καταφέρνει να δημιουργήσει μια θανατηφόρα (στην κυριολεξία) μάζα, έναν όχλο που δεν υπολογίζει τίποτα στο πέρασμά του.

Καλές ερμηνείες. Ίσως προκαλέσει ψυχοπλάκωμα...

The Rocky Horror Picture Show (1975) - Jim Sharman, Richard O'Brien

2011-01-07T23:31:00.001+02:00

Δεν είναι τόσο σωστό να μιλά κανείς για κάτι που δεν γνωρίζει καλά, αλλά ενθουσιάστηκα τόσο μ' αυτό το cult- musical που δεν μπορώ να μην γράψω έστω μια γραμμή! Το "Rocky Horror Picture Show" το λάτρεψα. Έχω ακόμα στα αυτιά μου τον ρυθμό των τραγουδιών του (ειδικά το "Sweet Transvestite") και νιώθω ακόμα την ένταση σε όλο μου το σώμα.

Έχουμε λοιπόν την ιστορία ενός αρκετά συμβατικού ζευγαριού που ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά μια βροχερή νύχτα μια λάθος στροφή με το αυτοκίνητο στο σκοτεινό δρόμο τους οδηγεί βρεγμένους και φοβισμένους στο κάστρο του Dr. Frank-n-Furter (Tim Curry)! Ο Δοκτορας σε λίγα θυμίζει τον κλασσικό Dr. Frankestine (αν εξαιρέσουμε πως και οι δυο δημιούργησαν ΖΩΗ)... Ο δικός μας Δόκτορας είναι τρανσέξουαλ και κατάγεται από την Transsexual της Τρανσυλβανίας! Μαζί του στο κάστρο κατοικούν και οι υποίκοοί του που είναι τρομερά παράξενοι αλλά και γοητευτικοί τύποι! Αυτό που ακολουθεί είναι πραγματικά Απολαυστικό!

Με αναφορές, όπως καταλαβαίνει γρήγορα κανείς, στην σεξουαλική απελευθέρωση, το φιλμ λαμβάνει χώρα σε ένα πολύχρωμο και χαβαλεδιάρικο κάστρο. Δεν μπορείς να μην παρασυρθείς από τη μουσική και το χορό και να μην μείνεις με το στόμα ανοιχτό από όσα συμβαίνουν.
Πρέπει, πιστεύω, να το δει κανείς με ανοιχτό μυαλό και μάτια και σίγουρα δεν είναι μια ταινία κατάλληλη για όλους!
Ο Tim Curry είναι Καταπληκτικός με όλη τη σημασία της λέξης, ενώ δεν έχω δει πιο αποκαλυπτική Susan Sarandon !!

2 Days in Paris (2007) - Stranger Than Fiction (2006)

2010-12-28T09:58:00.001+02:00

Με τη σειρά που τα είδα:

2 Days in Paris (2007) - Julie Deply
Ζευγάρια σε κρίση.
Η ιστορία μιλά για ένα ζευγάρι, την Marion (καταγωγή από τη Γαλλία) και τον Jack, που βρίσκεται σε διακοπές. Αφού φύγουν από τη Βενετία, πριν επιστρέψουν στην Αμερική όπου μένουν, σταματούν για 2 μέρες στο Παρίσι, για να δουν την οικογένεια της Marion που μένει εκεί. Ο νόμος του Μέρφι δίνει και παίρνει: από την τρελαμένη οικογένεια της κοπέλας, στους τσακωμούς ανάμεσα στο ζευγάρι μέχρι τις άβολες συναντήσεις του Jack με τους πρώην της Marion!

Η ταινία της Deply μιλά για ένα ζευγάρι το οποίο είναι εμφανές πως βρίσκεται σε κρίση. Η σκηνοθέτης έχει αιχμαλωτίσει όλα αυτά τα στοιχεία που συμβαίνουν σε μια σχέση όταν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά, τα ανακατεύει όλα μαζί και τα σερβίρει στο θεατή με μια ειλικρίνια που σε αφοπλίζει.
Από την ταινία δεν λείπουν οι υπερβολικές στιγμές. Της συγχωρείται βέβαια γιατί αυτό την κάνει ταινία και άλλωστε, έτσι είναι οι σχέσεις, μέσα στην υπερβολή, την υστερία, την τρέλα...
Η Deply σκηνοθετεί, γράφει και πρωταγωνιστεί και φαίνεται να τα κάνει όλα αυτά πολύ καλά. Το σενάριο αρχικά δεν φαίνεται να έχει κάτι το ιδιαίτερο και μάλιστα ακούγεται συνηθισμένο. Ο τρόπος που το ντύνει με τη σκηνοθεσία της, την ευχάριστη περιήγηση στους δρόμους του Παρισιού και την τόσο αληθινή σχέση ανάμεσα στα πρόσωπα κάνουν την ταινία μοναδική!

Η ταινία με ενθουσίασε.Είναι πλέον μια από τις αγαπημένες μου!

Stranger Than Fiction (2006) - Marc Forster
Ποτέ μου δεν περίμενα να δω τον Will Ferrell σε ταινία και πραγματικά να μου αρέσει. Και αυτός και η ταινία. Το "Πιο παράξενο κι από Παράξενο" (ο ελληνικός τίτλος) με εξέπληξε!
Η ιστορία: ένας τύπος, ο Harold, είναι εφοριακός, μανιακός με τους αριθμούς και την οργάνωση. Στη ζωή του επικρατεί τάξη και ασφάλεια μέχρι που ένα πρωί ακούει μια φωνή από το πουθενά να περιγράφει ακριβώς αυτά που κάνει. Η ζωή του όπως καταλαβαίνετε αλλάζει άρδην.

Μια ταινία για τη ζωή και το θάνατο... για τα απρόοπτα που μας συμβαίνουν... για τη μοίρα ίσως.
Βλέποντας την ταινία δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ, τι είναι μοίρα; Υπάρχει όντως; Μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας ή την δημιουργεί κάποιος και εμείς είμαστε ανύμπορα "πιόνια"; Ποιος είναι αυτός που τη δημιουργεί; Εμείς ή είναι αυτός που κάποιοι θα ονόμαζαν Θεό;
Όλα αυτά τα ερωτήματα μου γεννήθηκαν μέσα από μια ταινία, πολύ παράξενη, με ξεχωριστό πραγματικά σενάριο που αξίζει να δει και να προσέξει κανείς!

Youth in Revolt (2009) - Miguel Arteta

2010-12-26T19:53:00.000+02:00

Και τώρα κάτι πιο ανάλαφρο.
Σήμερα είδα το "Youth in Revolt" για να ταιριάξει με το χαρούμενο και ανάλαφρο κλίμα των γιορτών.

Το story της ταινίας ήταν αρκετά διασκεδαστικό και μπορώ να πω πως με ικανοποίησε αρκετά σε διάφορα σημεία... Ο Nick, ένας νεαρός στα "ντουζένια" της εφηβείας του, γνωρίζει την Sheeni (τι όνομα κι αυτό!!!), την ερωτεύεται παράφορα και είναι έτοιμος να κάνει τα ΠΑΝΤΑ για να την κατακτήσει.

Αυτός ο Michael Cera ομολογώ πως είναι guilty pleasure για μένα. Ακόμα κι αν διαλέγει να παίξει τον ίδιο ρόλο σε κάθε ταινία (το nerd δηλαδή τύπο, που του αρέσει να ακούει μουσική μόνο από βινύλια, διαβάζει κλασσική λογοτεχνία και είναι ταυτόχρονα τρομερά ντροπαλός και αμήχανος) τον συμπαθώ πολύ.
Ήταν πολύ καλός όταν τον πρωτοείδα στο "Juno" και δεν με πειράζει που τον βλέπω συνεχώς να ενσαρκώνει τους ίδιους ρόλους. Βέβαια στο έργο μας ενσαρκώνει και το alter ego του Nick, τον Francois, ο οποίος βοηθά τον πρώτο να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του με διάφορα παρακινδυνευμένα σχέδια.Ο Francois είναι άκρως πιο τολμηρός και εξωστρεφής από τον Nick. Αλλά και σ΄αυτό το ρόλο ο Cera τα καταφέρνει εξίσου καλά και μάλιστα είναι, θα μπορούσα να ομολογήσω, ... γοητευτικός.

Ανάλαφρη όπως ανέφερα ταινία αλλά έχει ένα ενδιαφέρον να τη δει κανείς! Την ευχαριστήθηκα!

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Poetry (2010) - Chang-dong Lee

2010-12-20T21:37:00.000+02:00

Η ταινία αυτή δίνει με έξοχο τρόπο τις αντιθέσεις στις ζωές των ανθρώπων.
Από τη μια είναι η ομορφιά, μέσα από την ποίηση και τη γαλήνη που αυτή προσδίδει σε κάθε τι μικρό και ασήμαντο και από την άλλη είναι η τραχιά, σκληρή και βρώμικη υφή ενός βιασμού. Ο τελευταίος περνάει ελάχιστα μέσα από την οθόνη αλλά η αίσθηση του μένει ανεξίτηλη στο πρόσωπο δυο άγνωστων μεταξύ τους γυναικών, της γιαγιάς ενός από τους δράστες και της μητέρας του θύματος.

Είδα ακόμα την αντίθεση μέσα στην ίδια τη ζωή ενός ανθρώπου, της γιαγιάς, που ενώ ξεχνάει, λόγω του Αλτσχάιμερ, στην ουσία δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν μπορεί να προσπεράσει ένα γεγονός, όπως αυτό του βιασμού ενός μικρού κοριτσιού, ενώ ένας από τους δράστες είναι ο εγγονός της.

Μια βαθιά συγκινητική ταινία, χωρίς μελοδραματισμούς, για μια γυναίκα που αναζητά την ποιητική έμπνευση εκεί όπου υπάρχει μόνο σκοτάδι, εκεί όπου οι άνθρωποι είναι σκληροί και αδιάφοροι. Ξέρει τι έχει συμβεί στη ζωή της, έχει συνείδηση των πραγμάτων και το γεγονός που την έχει συγκλονίσει τόσο, προσπαθεί μέσα από την τέχνη να το μαλακώσει, να το εκφράσει, για να μαλακώσει κι αυτή.

Στην ταινία ακούγονται μερικά πολύ όμορφα ποιήματα...

Soul Kitchen (2009) - Fatih Akin

2010-12-13T16:11:00.002+02:00

Ο Fatih Akin είναι ένας σκηνοθέτης που εκτιμώ πολύ. Αν και η αγαπημένη μου δική του είναι το "Gegen die Wand" (Μαζί Ποτέ) θα μιλήσω για το "Soul Kitchen" που το ξαναείδα τις προάλλες...

Ο σκηνοθέτης έχει μια μανία με τις εθνικότητες.. Θέλει να συνδυάζει ανθρώπινους πολιτισμούς ! Να τους βάζει μαζί και να βλέπει πώς αλληλεπιδρούν ...
Οι χαρακτήρες του, κατά την άποψη μου, δεν πέφτουν στα κλισέ της χώρας προέλευσης τους, απλώς είναι διαφορετικοί, μοναδικοί. Ο καθένας με το δικό του μοναδικό όνομα.. Ζήνος, Ηλίας, Shayn, Lucia... και τη δική του μοναδική προσωπικότητα.
Βρισκόμαστε στη Γερμανία και ο Ζήνος, ελληνικής καταγωγής, είναι ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου με το όνομα "Soul Kitchen". Έχει έναν αδερφό, τον Ηλία, που είναι εθισμένος στις βρώμικες καταστάσεις! Στη ζωή του Ζήνου μπαίνει ο ιδιότροπος και εθισμένος με την τέχνη του σεφ Shayn και τα πραγματα γίνονται απολαυστικότατα!

τον λατρεύω αυτό τον τύπο

Πρόσεξα τις πολύ καλές λήψεις του σκηνοθέτη και τον ιδιαίτερο τρόπο του να τις ταιριάζει με το χώρο. Πολύ καλό και το σενάριο που έχει γραφτεί μαζί με τον Αδάμ Μπουσδούκο (Ζήνο) και σ' αυτή τη συνεργασία οφείλεται νομίζω και η κεφάτη διάθεση του φιλμ!

Ο Akin όχι μόνο παρουσιάζει, αλλά μέσα από την κάμερά του, μπαίνει στη θέση του ανθρώπου που προσπαθεί να ορθοποδήσει, που προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που βρίσκει μπροστά του, χωρίς ομως να τον λυπάται! Ο Akin σέβεται τους χαρακτήρες του, όσα κι αν έχουν περάσει.

Η ταινία περιλαμβάνει ένα υπέροχο soundrack και απίστευτους τίτλους τέλους!

You will meet a tall dark stranger (2010) - Woody Allen

2010-11-27T17:56:00.002+02:00

Χθες λοιπόν είδα την τελευταία ταινία του πολύ συμπαθούς σκηνοθέτη Woody Allen.. Δεν θα αναφερόμουν σ' αυτήν ούτε ως κωμωδία, ούτε ως δράμα αλλά ως κάτι ενδιάμεσο, γλυκόπικρο,όπως αυτά που μας έχει συνηθίσει! Γιατί ακόμα και σε Κωμωδίες του ιδίου, όπως το "Everything you always wanted to know about sex...", υπήρχε κάτι το τραγικό!

Και σ' αυτήν την ταινία νομίζω το τραγικό είναι έντονο.
Άνθρωποι που σου φαίνεται να τα έχουν όλα. Άνθρωποι που ζουν σε βίλες με πανέμορφους κήπους, που έχουν την πολυτέλεια να ακούν όπερα ζωντανά και να γεμίζουν τους τοίχους τους με πανάκριβους πίνακες. Δεν μοιάζουν με τους κοινούς ανθρώπους από όποια μεριά κι αν τους δεις, αλλά έχουν κάτι που τους φέρνει πολύ χαμηλά, κοντά στους θνητούς... τον φόβο του θανάτου, της αποτυχίας, της απόρριψης!
Και πάλι όμως, απέναντι σ' αυτό έχουν ένα πλεονέκτημα, τη χρηματική δυνατότητα για να πασπαλίσουν αυτό το φόβο και την αβεβαιότητα με ψεύτικες ελπίδες. Προσωρινά...

H Gemma Jones είναι η καλύτερη αλλά και η πιο τραγική φιγούρα της ταινίας που συμπληρώνεται από τον Hopkins και μαζί φτιάχνουν την εικόνα του νευρικού και τρελαμένου με τα υπαρξιακά του προβλήματα Allen...
Αυτή τη φορά ο Woody Allen μπορεί να μη φέρνει ένα αριστούργημα αλλά ένα πολύ καλοφτιαγμένο έργο βουτηγμένο σε όλη την ειρωνία και την τραγελαφικότητα της ζωής!!

Μαχαιροβγάλτης (2010) - Γιάννης Οικονομίδης

2010-11-15T23:00:00.001+02:00

Χθες το βράδυ....

Το φιλμ αρχίζει δείχνοντας πελώρια τοπία.
Σ αφήνει να βουλιάξεις στο μαύρο και δοκιμάζει τα όρια σου.
Βρίζει ο Μαχαιροβγάλτης, φωνάζει, φτήνει, αγκομαχά.
Στο τέλος όμως τι καταφέρνει; Σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει!
Η αχρωματοψία των σκύλων και το ασπρόμαυρο του φιλμ ταιριάζουν. Λυπάσαι το κακόμοιρο το σκυλί. Κρίμα να μην μπορεί κανείς να δει τα χρώματα της χαμένης ζωής!

Στην επαρχία της Δυτικής Μακεδονίας μένει ο Νίκος, ένας τύπος που ζει από τις ζωές των άλλων. Δεν δουλεύει, επιβιώνει με δανεικά και γενικώς.... επιβιώνει.Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, ο θείος του τον πείθει να κατέβει στην Αθήνα για να δουλέψει για κείνον ως φύλακας των σκύλων του. Έτσι ξεκινά το ταξίδι του Μαχαιροβγάλτη...

Ο Οικονομίδης γνωστός από το "Σπιρτόκουτο (2002)" και από το "Ψυχή στο Στόμα (2006)" εδώ πιο ήρεμος αλλά πιο βαθύς. Το πρόβλημα είναι ότι περιμένεις την ένταση των προηγούμενων δυο και δεν την βλέπεις, αλλά βλέπεις κάτι πιο ολοκληρωμένο, κάτι πιο γεμάτο....
Δεν θέλω να πω πολλά. απλώς δείτε το!

Mammoth (2009) - Lucas Moodysson

2010-11-12T08:56:00.000+02:00

Για άλλη μια φορά μια ταινία με κεντρικό άξονα την έννοια "παιδί". Η έννοια αυτή, μαθαίνουμε στο Πανεπιστήμιο, είναι κατασκεύσμα της κάθε κοινωνίας και άρα η σημασία της αλλάζει από κοινωνία σε κοινωνία. Δηλαδή, για παράδειγμα, τα "πρέπει", οι ευθύνες και οι προσδοκίες για τα παιδιά είναι άλλες στην Αμερική και άλλες στην Ταϊλάνδη. Κι αυτό καταγράφεται πολύ έντονα και πολύ δυναμικά από τον Μoodysson στην ταινία του μαζί με άλλα σχόλια περί οικογένειας.

3 ιστορίες μπλεγμένες μεταξύ τους. Η ιστορία μιας ευκατάστατης οικογένειας σε μια αστική περιοχή της Αμερικής, η ιστορία των δυο παιδιών της νταντάς της προαναφερθούσας οικογένειας και η ιστορία μιας πόρνης από την Ταϊλάνδη όπου ο μπαμπάς πάει ταξίδι για δουλειές.

Οι διαφορές ανάμεσα στις ζωές των ανθρώπων είναι εμφανέστατες και οι ζωές των παιδιών επίσης απέχουν πολύ μεταξύ τους. Το κοριτσάκι στην Αμερική θα λέγαμε ότι είναι πιο πολύ "παιδί" από τα δυο μικρά αγόρια της Ταϊλάνδης, τα οποία θα λέγαμε πως συμπεριφέρονται περισσότερο ως ενήλικες.

Ταυτόχρονα κάνεις ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη όπου όλα είναι πολύ διαφορετικά από την πόλη που συνήθιζες να βλέπεις. Τα παιδιά παίζουν σε μια βρώμικη παραλία, μαζεύουν σκουπίδια από τους σκουπιδότοπους για να ζήσουν και πέφτουν θύματα παιδεραστίας. Όλα αυτά είναι "ξένα" στα μάτια μας και στα μάτια των άλλων, όχι επειδή δεν τα ξέρουμε ή δεν τα χουμε -κάπου- ξαναδεί αλλά επειδή είναι έξω από αυτά που εμείς έχουμε βάλει ως προϋποθέσεις της "καλής" ζωής μας.

Η ταινία, προφανώς, αγγίζει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, το θέμα των παιδιών και πως αυτά βιώνουν την εξαθλίωση είτε των ανθρώπων είτε των συστημάτων . Δίνει, όπως το είδα εγώ, το ζήτημα των δυνατοτήτων και των προϋποθέσεων για την επίτευξη στόχων με τις οποίες γεννιέται κάποιος. Δεν θέλω να το αποκαλέσω "τύχη" γιατί η λέξη παρεπέμπει αλλού, αλλά είναι ενδιαφέρον να δει κανείς μια τέτοια οπτική, πως δηλαδή γεννιέσαι σε μια έτοιμη κατάσταση, σε ένα έτοιμο σύστημα και καλείσαι να ανταπεξέλθεις σ' αυτό ενώ το να μπορέσεις να ξεφύγεις είναι πολύ δύσκολο!

Μαύρο Λιβάδι (2009) - Βαρδής Μαρινάκης

2010-11-06T19:21:00.002+02:00

Η ιστορία: βρισκόμαστε στο 17ο αιώνα και σε μια υπέροχη και ανοιχτή πεδιάδα ένας χτυπημένος άνδρας έτοιμος να καταρεύσει τρέχει με το άλογο του προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο ουρανός είναι μαύρος και η καταιγίδα έρχεται. Μετά βλέπουμε το μοναστήρι στο οποίο ζουν αρμονικά οι ελληνίδες μοναχές του καιρού και ανάμεσα τους ένα περίεργο και ήσυχο κορίτσι, η Ανθή. Η Ανθή στην πραγματικότητα δεν είναι κορίτσι, αλλά αγόρι. Η ηγουμένη την μεταμφίεσε σε κορίτσι για να την προστατεύσει από το να γίνει γενίτσαρος.

Αυτοί είναι οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας μας, η οποία συνεχίζεται δείχνοντας τον άνδρα, που είναι γενίτσαρος, να καταλήγει λιπόθυμος μπροστά στην πόρτα του μοναστηριού. Οι καλόγριες τον βάζουν μέσα και η Ανθή δείχνει ένα μεγάλο ενδιαφέρον για εκείνον όπως φυσικά κι αυτός. Δυσκολος αυτός ο έρωτας...

Η μαγεία του όμως αναβλύζει σε όλη την ταινία μέσα από διάφορα πλάνα στη μαγευτική φύση όπου οι δυο πρωταγωνιστές "βγάζουν το ζώο από μέσα τους". Οι σκηνές της πάλης, του έρωτα είναι σκηνές όπου οι δυο άνθρωποι "επιστρέφουν στην αρχική τους φύση" με φωνές, κραυγές και κινήσεις άγαρμπες μα αληθινές.
Η φωτογραφία και οι εικόνες της φύσης στο φιλμ είναι σπουδαίες. Δεν νομίζω πως έχω ξαναδεί άλλη ταινία με τόσο υπέροχα πλάνα και μαγευτικά τοπία. Κρυστάλινα νερά, λίμνες στην ομίχλη και πράσινες φυλλωσιές τόσο όμορφες που φάνταζε ονειρικό το τοπίο.

Η ιστορία όμορφη και ενδιαφέρουσα, αν και, κατά τη γνώμη μου, υπήρχαν κάποια κενά από δω κι από κει. Όμως δεν θέλω να χαλάσω την ομορφιά της. Με συνεπήρε τόσο η εικόνα που δεν θα μπορούσα να μείνω σ'αυτά που ενδεχομένως δεν μου άρεσαν!
Μετά την ταινία η συζήτηση που ακολούθησε ήταν το πιο σημαντικό και αυτό που συγκεκριμένα ειπώθηκε πρέπει νομίζω να το αναφέρω (αν και δεν το θυμάμαι αυτολεξεί):
...Στην ταινία υπήρχαν δυο θεοί. Στο μοναστήρι η Ανθή λάτρευε τον "Θεό" της ενώ όταν δραπέτευσε απ' αυτό, θεός ήταν η "Φύση" ...

Castaway on the moon (2009) - Lee Hey- Jun

2010-11-06T01:20:00.001+02:00

Ωραία, άλλη μια ιστορία αγάπης! ΝΟΤ just that!
Η ιστορία: ένας τύπος στα όρια της κατάθλιψης επειδή τον έχει χωρίσει η κοπέλα του και έχει απολυθεί, αποφασίζει να αυτοκτονήσει πεφτοντας από μια ψηλή γέφυρα στη μέση της πόλης σε ένα ποτάμι. Καθώς δεν ξέρει να κολυμπάει του φαίνεται ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη του σκοπού του... Και έτσι...
Το άλλο πρωί ξυπνάει ναυαγός σε ένα μικρό βρώμικο νησί στο κέντρο του ποταμού. Είναι μερικά χιλιόμετρα μακρια από τον πολιτισμό και μπορεί να δει τους τεράστιους ουρανοξίστες και τη μεγάλη γέφυρα από την οποία έπεσε, αλλά με τίποτα δεν μπορεί να φτάσει εκεί!

Μια νεαρή κοπέλα με ένα περίεργο σημάδι στο μέτωπο ζει κυριολεκτικά μπροστά από τον υπολογιστή της. Δεν βγαίνει από το σπίτι της και η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο είναι το διαδίκτυο και η φωτογραφική της μηχανή με την οποία φωτογραφίζει το φεγγάρι... Η ενασχόλησή της με τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης της δίνει την ψευδαίσθηση μιας φυσιολογικής ζωής.

Οι δυο αυτοί άνθρωποι αρχίζουν να επικοινωνούν με ένα περίεργο τρόπο και έρχονται κοντά.

Γύρω όμως από τη σχέση τους, που είναι το κέντρο της ταινίας, υπάρχουν χιλιάδες αξιοπρόσεχτες και σημαντικές λεπτομέρειες.
Κατά την άποψη μου, εκείνος είναι η αναπαράσταση της καπιταλιστικής κοινωνίας και του ανάλογου τρόπου ζωής. Φοράει κουστούμι και γραβάτα,έχει μια δουλειά σε ένα γραφείο σε ένα τεράστιο ουρανοξίστη και φαίνεται να έχει βρει το νόημα. Μέσα όμως σε όλα αυτά κρυβεται ένας άνθρωπος δυστυχισμένος και ανολοκλήρωτος. Στα διάφορα flash- backs φαίνεται ακριβώς η ζωή ενός άνδρα τόσο εξαρτημένου από τη δουλειά του και από το να είναι καλός σ' αυτήν ώστε καταντάει μοναχικός, αντικοινωνικός, καταθλιπτικός και μίζερος. Η ζωή του στο νησί του δίνει την ευκαιρία της ανακάλυψης της φύσης, του "πρωτόγονου" τρόπου ζωής και της ανακάλυψης του πώς είναι να ζεις εξαρτώμενος μόνο από τον εαυτό σου!
Εκείνη είναι η αναπαράσταση της μοντέρνας πραγματικότητας και ζωής.Μαζεύει όλα τα sites κοινωνικής δικτύωσης και τα δείχνει με το Δάχτυλο! Αναπαριστά τη ζωή του ανθρώπου του τόσο χωμένου και εξαρτημένου από τα profiles του που ξεχνά να ζήσει πραγματικά. Απεικονίζει τη συνήθεια της νέας γενιάς ανθρώπων να κρύβονται πίσω από ένα avatar, από ένα ψεύτικο λογαριασμό με ψεύτικες εικόνες.

Κλείνοντας δεν ξέρω πως να τελειώσω αυτή την ανάρτηση πέραν του να πω πως αυτή η ταινία ήταν μια αφορμή για να σκεφτώ για τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου! Τελικά τι επιδιώκουμε στη ζωή μας, ποιο είναι το νόημα του να ζούμε και να εργαζόμαστε και, ίσως ακόμη, γιατί κρυβόμαστε πίσω από τους υπολογιστές μας? χα!

Lymelife (2008) - Derick Martini

2010-10-26T01:25:00.002+03:00

Ανθρωποι που ζουν σε μακέτες, σε μικρά ξύλινα ψεύτικα σπιτάκια. Μικροσκοπικά ανθρωπάκια από ξύλο, συναισθηματικά απλησίαστα και τόσο αποκομμένα το ένα από το άλλο. Αυτοί είναι και οι χαρακτήρες της ταινίας μας, απόμακροι, ενώ τόσο συναισθηματικά ευάλωτοι, ο καθένας με τις αδυναμίες του και τα προβλήματα του... Τους λυπάσαι , τους συμπονάς... Ειδικά τον Scott (αμαρτίες γονέων....)

Η ιστορία: μια περίεργη ασθένεια από τσιμπούρια ελαφιών έχει σπείρει τον πανικό σε μια επαρχιακή πόλη μια αμερικάνικης πολιτείας. Η υπερευαίσθητη μητέρα του Scott ενώ προσπαθεί να τον προστατέψει από την ασθένεια τον αφήνει τελικά απροστατευτο από τα συζυγικά προβληματα της οικογένειας. Με έναν πατέρα επικεντρωμένο στο "εγώ" του και με μια μητέρα, εκείνη, που έχει χάσει κάθε δύναμη αντίδρασης προς αυτόν ενώ από την άλλη ο μεγάλος αδελφός αποστασιοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο από όλους!
Βλέπουμε τον Scott λοιπόν να παλεύει με τα δικά του προβλήματα.. Ένας από τους πιο ανθρώπινους χαρακτήρες της ταινίας, ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μας ανοίγεται και μας επιτρέπει να δούμε τον προβληματικό του κόσμο μέσα από τα μάτια του.
Οι χαρακτήρες όλοι τους τρελοί και ανισόρροποι με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Προσπαθούν να ισορροπήσουν και να βάλουν σε τάξη ζωές που είναι ήδη χαμένες, σχέσεις τελειωμένες!
Πάντα ομως υπάρχει ελπίδα!

Τα αδελφια Culkin παρουσιάζουν πολύ καλές ερμηνείες. Τα πρόσωπά τους όμορφα θλιμένα βγάζουν μια βιαιότητα που μ' αρέσει πολύ και δίνει δυναμισμό και ένταση στην ταινία. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον Baldwin, εδώ Mickey Bartlett. Τρελαίνομαι γι' αυτόν τον άνθρωπο γιατί έχει μια εξαιρετική ομορφιά και πολύ ωραίο στυλ. Όταν παίζει είναι αδύνατον να μην μου είναι συμαθής (μ' αρεσε επίσης ΠΑΡΑ πολυ στα Beetlejuice και The Marrying Man)!!

Η πολύ όμορφη Roberts (Andrianna) είναι πολύ καλή στο ρόλο μιας πολύ βαθιά χωμένης στην εφηβεία κοπέλας, που ψάχνει την ταυτότητά της αλλά φαίνεται να είναι η πιο ισορροπημένη από όλους τους άλλους. Καθώς την παρακολουθούσα μου δημιουργούνταν η εντύπωση ότι ήταν αυτό το κορίτσι που έδενε όλους τους χαρακτήρες μαζί, που τους κρατούσε σε μια συναισθηματική ισορροπία είτε αποκαλύπτωντας την πραγματικότητα πίσω τους είτε αγαπώντας τους. Δεν ξέρω αλλά πραγματικά μου άρεσε αυτός ο ρόλος!

Fish Tank (2009) - Andrea Arnold

2010-10-20T00:49:00.000+03:00

Η πίκρα της ζωής ή Η πικρή ζωή.. Παρ το όπως θες...

Πώς είναι να σε πετάνε στα σκουπίδια και να μην μπορείς να βγεις?
Πώς είναι κάποιος να σου δίνει το χέρι και το ίδιο δυναμικά που το έχει τεντώσει για να το πιάσεις το ίδιο δυναμικά το τραβάει πίσω πριν καλά καλά έχεις κρατηθεί έστω και λίγο?
Πώς είναι η ίδια η οικογένεια σου να σε έχει παρατημένη εκεί... στα σκουπίδια?

Με έκανε ράκος αυτή η ταινία με μια ιστορία για μια κοπέλα που ζει στην Αγγλία σε μια φτωχογειτονιά. Ζει μαζί με τη μητέρα της, την αδερφή της και με τον εκάστοτε εραστή της πρώτης. Και τα δυο κορίτσια παρατημένα στη μοίρα τους, μεγαλώνουν μόνα τους, η κάθε μια μακριά από την άλλη σε ένα εχθρικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ξαφνικά έρχεται ένας άντρας, ένας από τους πολλούς άνδρες της μητέρας, που είναι όμως διαφορετικός.

Αυτός με κάνει να σκεφτώ πως το κορίτσι που ζητά μια πατρική φιγούρα θα αισθανθεί ασφάλεια αλλά και έλξη για τον άντρα που θα είναι ειλικρινά ευγενικός και στοργικός μαζί της. Η Mia βρίσκει στο πρόσωπο του Connor ένα πατέρα αλλά και έναν επιθυμητό ερωτικό σύντροφο!
Από την άλλη σκέφτομαι πόσο άσχημο, σκληρό και δύσκολο είναι να μεγαλώνεις μόνος σου,πόσο τρομερό είναι να νιώθεις ζήλια, ανταγωνισμό ακόμα και μίσος για τη μητέρα σου κι εκείνη το ίδιο για σένα.

Ακόμη η ταινία με κάνει να θυμηθώ και να σιγουρευτώ γι' αυτό που έχω πει στον εαυτό μου πολλές φορές, ότι, ναι, είναι δυνατόν οι γονείς να μην αγαπάνε τα παιδιά τους και τα παιδιά να μην αγαπάνε τους γονείς τους, να μην νιώθουν στοργή ο ένας για τον άλλο αλλά να καταντούν ξένοι, ίσως και εχθροι. Γιατί πέρα από τον παράγοντα φύση, ναι εγώ σε γέννησα, υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι που μπαίνουν στο ενδιάμεσο. Δεν αρκεί μόνο η συνείδηση της δημιουργίας μιας άλλης ζωής για να φτιάξει ένα ισχυρό δεσμό αγάπης και όλων αυτών των συναισθημάτων που νιώθει ένας γονιός προς το παιδί του!

Ο αγώνας για την επιβίωση έχει κάνει τη Mia σκληρή και απόμακρη.
Προσπαθεί να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί και να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα.
Ζει σε μια γυάλα από την οποία προσπαθεί να βγει. Όμως βγαίνεις ποτέ από μια γυάλα ή συνεχίζεις τους αέναους κύκλους σου κλεισμένος και εγκλωβισμένος στο αύθαρτο γυαλί?

Broken Flowers (2005) - Jim Jarmusch

2010-10-18T00:31:00.003+03:00

Η ιστορία: ένας αμετανόητος εργένης, μεσήλικας πια, την ημέρα που τον παρατάει η τελευταία του κοπέλα λαμβάνει ένα γράμμα γραμμένο σε ροζ χαρτί μέσα σε ένα ροζ φάκελο στο οποίο μια γυναίκα του αποκαλύπτει πως έχει ένα γιο που ψάχνει να τον βρει. Το γράμμα δεν έχει ταυτότητα και υπογραφή και έτσι ο Don ξεκινάει ένα road trip για να ανακαλύψει τον αποστολέα του γράμματος και ίσως και το παιδί του.

Αγαπώ πάρα πολύ τον Murray. Έχει ένα πολύ γαλήνιο πρόσωπο και μια πολύ όμορφη φιγούρα. Μ αρέσει κυρίως όταν παίζει ρόλους ήσυχων ίσως και ψυχρών ανθρώπων. Εδώ φαίνεται απόμακρος, μονότονος και μάλλον ψυχρός, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να μην τον συμπαθήσεις, να μην ταυτιστείς μαζί του... Είναι αληθινός, τον εμπιστεύεσαι, τον συμπονάς... Μου αρέσουν οι ρυτίδες του.

Η ιστορία είναι ωραία, όχι ένα θέμα που δεν έχεις ξαναδεί, αλλά το φιλμ είναι αρκετά ξεχωριστό!
Στο πρώτο μέρος του επικρατεί μια νέκρα. Η ζωή του Don σου δίνει την εντύπωση μιας άδειας και ρηχής ζωής, γκρι και μουντής που ένα ροζ γράμμα έρχεται να της δώσει κάποιο νόημα. Πολλά πλάνα σε κλειστούς χώρους ενώ τα δωμάτια αντικατοπτρίζουν πολύ όμορφα τον ψυχισμό και την προσωπικότητα του κάθε χαρακτήρα.
Στο δεύτερο μέρος το road trip ξεκινά με τον Don να τριγυρνά σε διάφορες πολιτείες αναζητώντας την αποστολέα του γράμματος. Εκεί τα χρώματα ζωντανεύουν και τα πάντα κινούνται.
Ο Don προσφέρει σε κάθε μια από τις γυναίκες που συναντά μπουκέτα με ροζ λουλούδια.. Προσπαθεί με το αγνό χρώμα του ροζ να εξιλεώσει όσα έχει κάνει σ' αυτές και να προχωρήσει! Τα λουλούδια που μαραίνονται αντικατοπτρίζουν μάλλον τη δική του ζωή. Είναι περίεργο το πόσο ακριβής θα ήταν μια ταύτιση μαραμένων λουλουδιών και "μαραμένης" ζωής.

Το τέλος μου αφήνει μια θλίψη που δεν εξωτερικεύεται, μια μετέωρη θλίψη που βρίσκεται στο κενό χωρίς να ξέρω τι να την κάνω και μ' αυτό δεν αποκαλύπτω το τέλος της ταινίας αλλά μόνο την αίσθηση που μου αφησε..

POP QUIZ: βρείτε την Tilda Swinton μέσα στην ταινία!!!

Η ταινία με το πανέμορφο soundtrack:

Lock Stock and Two Smoking Barells (1998) - Guy Ritchie

2010-10-15T20:53:00.003+03:00

Είμαστε σε ένα βρώμικο καφετί Λονδίνο και τέσσερις φίλοι έχουν μπλέξει άσχημα.
Ο ένας είναι εθισμένος χαρτοπαίκτης, οι άλλοι δυο πουλούν οτιδήποτε μπορεί κανείς να σκεφτεί στη μαύρη αγορά και ο τέταρτος είναι μάγειρας! Αποφασίζουν λοιπόν να κερδίσουν πολλά λεφτά παίζοντας 500.000 λίρες ο καθένας σε μια παρτίδα πόκερ στην οποία ο χαρτοπαίκτης Eddy έρχεται αντιμέτωπος με τον αρχιμαφιόζο της περιοχής. Και από κει αρχίζει το καλό! Το πολύ καλό!

Μου φαίνεται πως γι αυτήν την ταινία λίγα μπορούν να ειπωθούν μιας και είναι η κλασική γαμάτη, όπως θα την περιέγραφα εγώ, ταινία του Guy Ritchie! Και όντως ο τύπος είναι απίστευτος με τα τρελά και γρήγορα πλάνα, κίτρινα και χάλκινα χρωματισμένα, και φυσικά το απαράμιλλο στυλ του.

Η ταινία έχει χαρακτήρα, έχει attidute και αυτό ξεχυλίζει από όλες τις μεριές. Η επιλογή των πρωταγωνιστών αλλά και όλων των ηθοποιών είναι απίστευτη. Σ αυτήν την ταινία όλοι οι ρόλοι έχουν τη σημασία τους γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει και από ποιόν!! Άγγλοι μέχρι το κόκκαλο μ' αυτήν την μοναδική προφορά τους που ο Ritchie τους κάνει ελκυστικούς και ΠΟΛΥ cool !! Τρελαίνομαι να βλέπω τον Statham και να τον ακούω να μιλάει με την περίεργη φωνή του! Ο αφηγητής που ξεπετιέται σε διάφορες φάσεις δίνει μια άλλη αίσθηση..

Μερικές φορές το φιλμ μοιάζει υπερβολικά στυλιζαρισμένο, αλλά δεν σε νοιάζει!
Οι κακοί... είναι πολύ κακοί και αν είσαι τυχερός.. είσαι ΠΑΡΑ πολυ τυχερός.
Twisted plot που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό ενώ, εντάξει, υπό άλλες συνθήκες ίσως ήταν απλά ΟΚ, και τρελένεσαι μ' αυτά που βλέπεις!

Για μένα είναι αυτή είναι μια πολύ-καλή-ταινία!

The Darjeelin Limited (2007) - Wes Anderson

2010-10-11T00:05:00.003+03:00

Μια ταινία φτιαγμένη πάνω σε κίτρινο φιλμ..

Η ιστορία: Τρια αδέλφια συναντιούνται σε ένα παλιό τρένο που τρέχει προς την Ινδία. Κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι σ' αυτή τη μακρινή χώρα και μας ξεναγούν στις ομορφιές και τα έθιμά της. Ο καθένας με τις παραξενιές του, με τις ιδιοτροπίες και τα καπρίτσια του. Ο καθένας με τη δική του αγάπη και το δικό του ξεχωριστό παρελθόν. Η σχέση με το νεκρό πατέρα τους τούς δένει και τους χωρίζει ταυτόχρονα. Το ταξίδι επιφυλάσει πολλά και το τέλος του ακόμα περισσότερα, γιατί σε ένα ταξίδι μετράει η διαδρομή αλλά και το τέλος.

Έχω μαγευτεί από τη σκηνοθεσία και αυτό το κίτρινο ακόμα τρεμοπαίζει μπρος στα μάτια μου. Μαγευτικοί τόποι και όμορφοι άνθρωποι. Ο σκηνοθέτης μας βάζει στη ζωή των αδερφών Γουίτμαν με ένα τρόπο μοναδικό, που ξεπερνάει την ταύτιση και την συμπάθεια.
Μαστουρώνεις με την ομορφιά του ταξιδιού. Θες και εσύ να πιεις 3 διαφορετικά φάρμακα και γλυκιά λεμονάδα και να φτιαχτείς περιμένοντας να φτάσεις στον προορισμό σου. Και κοιτάς απ' έξω απ' το μπαλκόνι σου να δεις αν υπάρχουν εκεί γύρω στρογγυλωποί κίτρινοι λόφοι, μικρά σπιτάκια πάνω στο κίτρινο χώμα ή αχανή κίτρινα τοπία .

Μ' αρέσει η αληθοφάνεια με την οποία αντιμετωπίζει ο σκηνοθέτης την σχέση των τριών αδελφών. Οι τσακωμοί τους,οι επανασυνδέσεις τους, όλα είναι τόσο αληθινά και πραγματικά που τίποτα και καμία "υπερβολή" δεν μπορεί να σε απογοητεύσει.

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου!

Memento (2000) - Christopher Nolan

2010-10-08T08:50:00.002+03:00

Μυστήριο..

Όλα τα κομμάτια που απαρτίζουν τον εαυτό μας σχετίζονται με το παρελθόν μας ! Αυτό που είμαστε έχει να κάνει με το παρελθόν μας. Είμαστε το παρελθόν μας..
Τι είναι λοιπόν ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν; Ακόμα και ο Nolan αναρωτιέται, που περιμένεις από το σκηνοθέτη να τα χει βρει όλα!!
Μάλλον ένα τίποτα είναι , όπως ο Leonard. Ένας τύπος που περιφέρεται στον κόσμο.
Ίσως όμως και όχι, γιατί ο Leonard έχει σκοπό. Ψάχνει το δολοφόνο της γυναίκας του.
Ψάχνει ψάχνει ψάχνει.
Στο πρώτο πλάνο όμως φαίνεται να τον ανακαλύπτει!

Η ταινία πάει ανάποδα, από το πιο πρόσφατο στο πιο παλιό. Άλλο ένα σημάδι ότι χωρίς παρελθόν δεν ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι.
Μπερδέυομαι. Θέλω να κρατήσω σημειώσεις όπως ο Leonard που έχει κάνει το σώμα του μπλοκάκι και κυκλοφορεί με Polaroid στις τσέπες για να ξέρει ποιος έκανε τι.
Έχει μια περίεργη πάθηση που απέκτησε μετά από Το ατύχημα η οποία δεν του επιτρέπει να δημιουργεί νέες μνήμες. Ό,τι κάνει το ξεχνάει μετά από λίγα λεπτά αλλά θυμάται τα πάντα πριν Το αυχημα..
Τον βλέπεις, ο τύπος τα χει τελείως χαμένα, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να τα βγάζει πέρα.

Τελικά καταλήγω:
Παρελθόν : σε κάνει αυτό που είσαι.
Μνήμη : βάζει τη σφραγίδα σ' αυτό το "αυτό που είσαι".
Σε προβληματίζει η ταινία. Σε κάνει να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό, γιατί είσαι όντως σίγουρος ότι μπορείς να βασιστείς σ' αυτόν και σ' αυτά που σου ορίζει ως αδιαμφισβήτητα??

Δείτε το!

Rachel Getting Married (2008) - Jonathan Demme

2010-10-07T00:19:00.005+03:00

Λοιπόν, ας ξενικήσω κάπως αλλιώς αυτή τη φορα..
Έχω μια μοναδική.. ε... θα την έλεγα ίσως ικανότητα:
κλαίω πολύ εύκολα.! Γενικώς μπορώ να κλάψω με σχεδόν τα πάντα, με ένα νεκρό σκουλίκι, ένα χωρισμό, με μια βόλτα στον ήλιο επειδή είδα ένα γκρι πετραδάκι στην άκρη του δρόμου.... που (το βασικότερο, προσοχή!!)ΚΑΤΙ μου θύμισε. ΑΡΑ η μοναδική μου ικανότητα δεν είναι τόσο το να κλαίω εύκολα αλλά το να κλαίω εύκολα επειδή συνδυάζω διάφορες καταστάσεις με θλιβερά γεγονότα.
Και έτσι καταλήγουμε στις ταινίες. Ό,τι βλέπω στο σινεμά συνδυάζεται μοναδικά γρήγορα στο μυαλό μου με κάποιο ανάλογο ή και τελείως άσχετο γεγονός που έχω ζήσει! Γνωρίζοντας λοιπόν ανθρώπους στη ζωή μου κατάλαβα πως τελικά δεν είναι στον καθένα το να πλαντάζει στο κλάμα τόσο απλό. Όταν εγώ έβλεπα τον αποχαιρετισμό του αγοριού μεταμορφωμένου σε γάτα στο "Hocus Pocus" καθώς πήγαινε στον Παράδεισο και έχυνα μαύρο δάκρυ η μαμά μου έμενε ατάραχη δίπλα μου. Όταν έβλεπα το "Man on Fire" και δεν μπορούσα να συγχρονίσω το φύσημα της μύτης μου και το σκούπισμα των ματιών μου η κολλητή μου από δίπλα ήταν σε νιρβάνα! Και πολλά άλλα τέτοια σκηνικά ακολούθησαν ώσπου στην ώριμη αυτή ηλικία που βρίσκομαι τώρα αποφάσισα να κλαίω όσο θέλω, σιωπηλά ή δυνατά, μόνη μου ή με παρέα, με γνωστούς ή αγνώστους... yeah you got the idea και τελος πάντων αφού πάθω αναρρόφηση και κατευάσω δυο τρια λίτρα νερό, τότε μπορώ να ηρεμήσω και με σταθερό λόγο να μιλήσω για την ταινία.

Έτσι έγινε και με το Rachel Getting Married ! Αυτή η ταινία είναι σκέτη καταστροφή!
Κλαις, κλαις, κλαις!!
Τουλάχιστον έχεις παρέα. Οι πρωταγωνιστές κλαίνε, κλαίνε, κλαίνε επίσης! Σε κάθε πλάνο θα είναι κάποιος που θα φωνάζει δακρύζοντας, θα βρίζει ρουφώντας τη μύτη του ή θα κοιτάει μακριά και ένα δάκρυ θα κυλάει στο πρόσωπό του (αχ, ας μη μιλήσω για τα κλισε! Αλλά ίσως μοοόνο ένα: ΓΙΑΤΙ πάντα μα πάντα το προβληματικό παιδί της οικογένειας φοράει μαύρα, ακούει μέταλ και βάζει eyeliner-δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι???). Τέλος πάντων...

Η μαυροφορεμένη Kym μας παρουσιάζει την προβηματική ζωή της. Την μέρα που παίρνει εξιτήριο από το κέντρο απεξάρτησης, πρέπει να παρευρεθεί στο γάμο της αδερφής της Rachel. Όπως θα περίμενε κανείς τα κάνει όλα λίμπα, δημιουργεί προβλήματα, ντροπιαστηκές καταστάσεις, τσακώνεται με όλο τον κόσμο και .. και.. και...
Μου αρέσει φυσικά,θα ήταν τρελο να μη μου άρεσε, η ερμηνεία της Anne Hathaway. Πραγματικά είναι πολύ καλή σ' αυτό το ρόλο έξω από τα συνηθισμένα της και όλη αυτή η προβληματική και μελαγχολική φυσιογνωμία ταιριάζει στο παρουσιαστικό της και τα μεγάλα σκούρα μάτια της!

Από την άλλη νομίζω πως η ταινία το παρακάνει με το μελό. Σκέφτεσαι βέβαια πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν όντως και πως αν γινόταν κάτι παρόμοιο σε σένα μάλλον αυτά και πολύ χειρότερα θα έκανες. Ίσως λοιπόν το "πρόβλημα" της ταινίας δεν είναι ο υπερβολικός ρεαλισμός (ή η υπερβολή γενικότερα) αλλά το ότι δεν σου δίνει και πολλά πέρα από αυτό: μια υπερβολικά ρεαλιστική δραματική κατάσταση που σε καταθλιβει και σε κάνει να καταρρέεις.
Κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα όμως και στη ζωή?? χμ...

Somersault (2004) - Cate Shortland

2010-10-03T23:45:00.002+03:00

Άλλη μια ταινία για μια μακρινή χώρα με χιόνι, κρύο και μελαγχολική διάθεση..

Η ιστορία: η Heidi μια νεαρή κοπέλα που ζει σε μια μικρή πόλη της Αυστραλίας το σκάει από το σπίτι κυνηγημένη από ενοχές απέναντι στη μητέρα της. Φτάνει σε μια πόλη πάνω στα βουνά και εκεί προσπαθεί να ζήσει ανεξάρτητη ... Αντιθέτως όμως η Heidi νιώθει μόνη και ανασφαλής.

Παρακολουθούμε το οδοιπορικό μιας νέας κοπέλας σε ένα ξένο τόπο που θέλει, σαν εκείνη την Heidi των παιδικών παραμυθιών να τρέξει στα βουνά και να χαρεί τη φύση και γι' αυτό προσπαθεί να είναι μια καλή και σωστή κοπέλα.
Όμως δεν είναι εύκολα τα πράγματα όταν είσαι νέα (πολύ όμορφη) και μόνη σε ένα ξένο τόπο.

Η ταινία δείχνει το ψύχος που επικρατεί σ' αυτήν την μακρινή πόλη.. Κάτι τέτοιο φαίνεται να επικρατεί και στην ψυχή της Heidi που θέλει απεγνωσμένα να αγαπηθεί και να νιώσει τη ζεστασιά από ένα άλλο σώμα.

Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το μπλε, το άσπρο και το γκρι. Μοναξιά.
Τα γενικά πλάνα παρουσιάζουν αχανή τοπία που σε κάνουν να νιώθεις μικρός και ευάλωτος. Το κρυο σε καταβάλλει, μπαίνει μέσα σου και σε τσακίζει! Η Heidi νιώθει κι αυτή το ίδιο. Φαίνεται στα μάτια της και στις μελαγχολικές κινήσεις των χεριών της που αναζητούν απεγνωσμένα το άγγιγμα του Άλλου.
Μια γλυκόπικρη αλλά πολύ όμορφη ταινία!

"Don't think I'm arrogant to only talk in first person,
but I ' ve never felt another one! "

Ondine (2009) - Neil Jordan

2010-10-03T17:59:00.002+03:00

Κάτι πολύ προσωπικό λοιπόν είναι και η θέαση αυτής εδώ της συγκεκριμένης ταινίας. Το παραδέχομαι, είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν πολύ προκατειλημμένα τις ταινίες με πολύ γνωστούς ηθοποιούς (και ειδικά τις ταινίες του Farrell).

Λοιπόν με απίστευτα κλειστόμυαλη διάθεση βάζω αυτήν την ταινία χθές το βράδυ για να ανακαλύψω το προφανές: πολλά κλισέ! Η όμορφη (ή να πω πανέμορφη) μυστηριώδης γυναίκα από τη θάλασσα ερωτεύται τον Ιρλανδό ψαρά που την έσωσε ψαρεύοντας την στα δίχτυα του. Η κόρη του ψαρά (να σημειώσουμε πως είναι βαριά άρρωστη) πιστεύει πως η γυναίκα αυτή είναι ένα πλάσμα της θάλασσας και προσπαθεί να ερευνήσει το παρελθόν της. Τελικά όμως τα πράγματα δεν κυλούν τόσο παραμυθένια (ή μήπως γίνεται το αντίθετο στον μαγικό κόσμο τέτοιων ταινιών? ).

Τέλος πάντων αυτό που θέλω εγώ να αναφέρω σ' αυτήν την ανάρτηση είναι το εξής: είναι απίστευτο το πόσο με συγκίνησε ένα κομμάτι της ταινίας. Το σημείο όπου η μυστηριώδης κοπέλα τραγουδάει ένα υπέροχο τραγούδι που μαγεύει ολόκληρο τον ωκεανό. Και ίσως είναι γελοίο το να δει κανείς μια ταινία για μια συγκεκριμένη στιγμή ή το να κρίνει κανείς μια ταινία ως "καλή" μόνο και μόνο επειδή υπάρχει αυτό το σημείο (και Αυτό το τραγούδι)! Αλλά συνέβη και μάλιστα άξιζε..

Το τραγούδι με κάνει να δακρύζω και να σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η μουσική για την ψυχική γαλήνη του ανθρώπου!

Κι αυτό ακριβώς κάνει αυτό το τραγούδι, σε γαληνεύει.. Νιώθεις να ξεκουράζεται το μυαλό και η ψυχή σου!

Η ταινία έχει κάποια υπέροχα γκρίζα πλάνα και πολλά μαγευτικά τοπία. Απέραντες θάλασσες και βουνά που κάνουν το τοπίο να μοιάζει ατελειωτο και κάποιες φορές νεκρό ... Μελαγχολικές λήψεις και χρώματα. Όμορφη η μουσική.

Να σημειώσω ακόμη πως ο Farrell με εκπλήσσει με μια πολύ καλή ερμηνεία! Ιρλανδός με τσιγγάνικο αίμα, θλιμμένος αλλά πανέμορφος. Η ερμηνεία τού ταιριάζει απόλυτα με τα μελαγχολικά μέρη της Ιρλανδίας. Τελικά και μόνο αισθητικά αν το δούμε, η επιλογή των ηθοποιών είναι πολύ πετυχημένη.

Θα σας πρότεινα, αν αποφασίσετε ποτέ να δείτε την ταινία να ψάξετε για το τραγούδι στο τέλος της!

Little Miss Sunshine (2006) - Jonathan Dayton, Valerie Faris

2010-10-01T17:05:00.006+03:00

Η οικογένεια Hoover αποφασίζει να εκπληρώσει το όνειρο της μικρής Olive να διαγωνιστεί στα καλλιστεία της California για τον τίτλο "Little Miss Sunshine".
ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν είναι κλασική αμερικανιά!

Η οικογένεια Hoover αποτελείται από 6 μέλη :
τον υπερβολικά φιλόδοξο μπαμπά
τον αυτοκτονικό θείο
τον μοναχικό αδελφό
την συμπονετική αλλα δυναμική μαμά
τον επαναστάτη παππού
και την Olive που απλώς είναι ο εαυτός της

Οι σκηνοθέτες αγαπούν το κίτρινο και τα απλά , όμορφα πλάνα ..όπως το πανέμορφο ταξίδι της σκιάς του αυτοκινήτου στα κάγκελα της εθνικής καθώς αυτό κινείται γρήγορα στον ασφαλτωμένο δρόμο.
Είναι ειλικρινείς και βγάζουν μια μελαγχολία προς το τέλος..
Καλή προβολή!

Thirst (2009) - Chan-wook Park

2010-10-01T10:16:00.001+03:00

Ποιος είπε πως οι βρικόλακες έρχονται μόνο από τη Δύση? Ποιος είπε πως χαρακτηριστικό των νεαρών βρικολάκων είναι να λαμπυρίζουν?
Οι βρικόλακες του Thirst δεν ειναι Δυτικοί, δεν λαμπυρίζουν και πίνουν αίμα γιατί τους αρέσει και γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.
Μετά από το χτύπημα του τυφώνα "Twilight" έρχεται το "Thirst" να δώσει μια άλλη, πιο ανρώπινη, εικόνα βρικολάκων από την Κορέα, που είναι ακόμα πιο περίεργοι, πιο σέξυ, πιο δυναμικοί και πιο αληθινοί από τους Δυτικούς.

Η ιστορία: ένας καθολικός παπάς αποφασίζει να πάει στην Αφρική για να δοκιμάσουν στο αίμα του ένα καινούργιο εμβόλιο που ίσως καταφέρει να θεραπεύσει μια σοβαρή ασθένεια. Όμως αυτό το πείραμα θα τον μετατρέψει τελικά σε ένα αιμοδιψή, πλην τίμιο και ενάρετο, βρικόλακα. Σε μια επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι, όντας βρικόλακας πια, γνωρίζει μια γοητευτική νεαρή κοπέλα η οποία και αυτή με τη σειρά της έλκεται από την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του άνδρα. Και κάπως έτσι αρχίζει η ιστορία τους... Η συνέχεια επί της οθόνης !!!

Chungking Express (1994) - Wong Kar-wai

2010-10-01T10:10:00.005+03:00

Εμμονές!
Ας μιλήσουμε για τις εμμονές!
Κάποιοι κρατάνε άχρηστα πράγματα για μια ζωή, άλλοι φυλάνε όλων των ειδών τα χαρτιά μόνο και μόνο για να μυρίζουν το ξεχασμένο μελάνι και για να νιώθουν αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση στα δάχτυλα όταν γυρνούν τις σελίδες ενός σκονισμένου βιβλίου.

Στην ταινία μας υπάρχει μια βασική εμμονή.. το τραγούδι "California Dreaming" των The Mamas & The Papas. Και μετά έρχονται όλες οι άλλες τρελές εμμονές που πιάνουν τους ανθρώπους σε δύσκολες ή περίργες στιγμές της ζωής τους.

Η ιστορία: δεν υπάρχει ακριβώς σενάριο. Είναι σαν να παρακολουθείς την απλή ζωή κάποιων απλών (?) ανθρώπων οι οποίοι κινούνται από δω κι από κει μέσα στην πόλη, κάνουν τις δουλειές τους (νόμιμες ή παράνομες) και μέσα σ' όλη αυτή τη φυσιολογική ροή της ζωής τους εισβάλει ο έρωτας, ή κάτι σαν αυτόν.

Δυο ιστορίες. Δυο αστυνομικοί ως πρωταγωνιστές και σημείο αναφοράς ένα μαγαζάκι με fast food!
Οι γυναίκες της ιστορίας όπως πάντα περίεργες, μελαγχολικές και μυστηριώδεις.
Αυτή η ταινία είναι μαγεία ..

Funny Games (2007) - Michael Haneke

2010-09-30T17:04:00.004+03:00

Βρισκόμαστε στο σπίτι μιας, ευκατάστατης θα έλεγα, οικογένειας η οποία απαρτίζεται από τον μπαμπά (Tim Roth), τη μαμά (Naomi Watts) και το μικρό γιο τους (Devon Gearhart). Ξαφνικά εμφανίζονται δυο νεαροί άνδρες (Michael Pitt , Brandy Corbet) φορώντας λευκά ρούχα του γκολφ .... Δεν ξέρουμε ποιοι είναι , από που ήρθαν και γιατί εισβάλλουν βίαια στο σπίτι της οικογένειας και αναστατώνουν τις ήσυχες διακοπές τους.

Μέσα σην ταινία βλέπουμε χυμένη ολόγυρα την ωμή βία, είτε αυτή είναι ψυχολογική, είτε σωματική ή εγκεφαλική ή οποιασδήποτε άλλης μορφής. Μια βία έντονη που προκαλεί αγωνία και ανασφάλεια στον θεατή , αλλά κυρίως μια βία χωρίς λόγο και αιτία.
Είναι αυτή η βία που ζουν καθημερινα όλοι οι άνθρωποι σε όλα τα σημεία του κόσμου. Είναι η αναπαράσταση της βίαιης κοινωνίας της οποίας είμαστε μέλη! Βέβαια, όπως μας υπενθυμίζει ο Haneke, δεν είμαστε απλοί θεατές τέτοιων ειδών συμπεριφοράς αλλά συμμετέχουμε σε αυτές με διάφορους τρόπους!!

-Why are you doing this?
-Why not?

Punch-Drunk Love (2002) - P.T. Anderson

2010-09-30T00:45:00.006+03:00

Η ταινία ξεκινάει με τον Adam Sandler να μιλάει γρήγορα και νευρικά στο τηλέφωνο για κουπόνια και αεροπορικά εισητήρια σε έκπτωση.
Άγχος. Άγχος. Άγχος.
Η ταινια συνεχίζεται με τον Sandler να τρέχει νευρικός μέσα στο γραφείο του, να αγοράζει απίστευτες ποσότητες πουτίγκας, να φωνάζει και να παθαίνει κρίσεις υστερίας.
Άγχος. Άγχος. Άγχος.
Όσο απίστευτα εκνευριστκό κι αν ακούγεται όλο αυτο, όσο κι αν θέλεις να κλείσεις την τηλεόραση στα λίγα λεπτά της ταινίας, είναι σίγουρο πως το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να συνεχίσεις να βλέπεις.

Η ιστορία: μια μέρα, ένας απίστευτα νευρωτικός και αγχωτικός άνδρας βρίσκει ένα αρμόνιο. Την ίδια μέρα γνωρίζει μια παράξενη γυναίκα. Η ζωή του δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια.

Ο Sandler είναι καταπληκτικός στο ρόλο ενός ατόμου με αρκετών ειδών προβλήματα που βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε ένα κύκλωμα απειλών και τελικά καταφέρνει να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά και τους γύρω του.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ταινία θα μπορούσε πολύ εύκολα να είχε υποπέσει στο κλισέ "Η αγάπη νικά τα πάντα!" . Όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δείχνει με έναν αληθινό και σοβαρό τρόπο πως ο ανθρωπος δυναμώνει όταν αγαπά, πως γίνεται πιο αποφασιστικός και αποκτά αυτοπεποίθηση. Ο Sandler ενσαρκώνει ακριβώς μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου που λόγω μιας γυναίκας αποκτά τεράστια ψυχική δύναμη και νιώθει πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα!!!

Happy Together (1997) - Wong Kar-wai

2010-09-29T17:26:00.004+03:00

Η ερωτική ιστορία δυο ανδρών που από το Hong-Kong βρέθηκαν στo Buenos Aires για ένα καλύτερο αύριο. Ο ένας εγωιστής, αυταρχικός, έντονα σεξουαλικός και μερικές φορές απαιλπιστικά αχάριστος. Ο άλλος συμπονετικός, ερωτευμένος αλλά τελικά δυνατός !

Μια ταινία πανέμορφη, με υπέροχα πλάνα , στενάχωρη όμως και μοναχική. Σου θυμίζει τη θλίψη που νιώθεις όταν κοιτάς μια παλιά φωτογραφία από ένα παλιό έρωτα και τη μελαγχολία που σε πιάνει κάτι φθινοπωρινά Κυριακάτικα απογεύματα. Τα ξεχνάς όλα όμως γιατί σε μαγεύουν τα τοπία και τα χρώματά της, ξεχνάς τον αχάριστο εραστή, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, το βουβό κλάμα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα. "Δεν πειράζει" λες και συνεχίζεις να κοιτάς μαγεμένος. Φυλάς το κάθε τι, για να μην ξεχάσεις.

(χωρίς υπότιτλους)