27 Ιουλίου 2017

It's only the end of the world - Xavier Dolan

Αγαπημένος του ιστολογίου ο Dolan με ενθουσίασε με ακόμα μια ταινία του, την πιο "ολοκληρωμένη" του σύμφωνα με τον ίδιο.


Ένας συγγραφέας που μας αποκαλύπτει από την πρώτη σκηνή ότι πεθαίνει, γυρίζει στο πατρικό του σπίτι για να το ανακοινώσει στην οικογένειά του. Mάνα, ιδιότροποι χαρακτήρες, δύσκολες ενδοοικογενειακές σχέσεις, είναι κάποια από τα θέματα που διαχειρίζεται πάλι εδώ ο Xavier Dolan.

Κοντινά πλάνα, σκιές, λαμπερά μάτια, soundtrack νοσταλγίας. 
Το πιο εξαιρετικό πράγμα σ' αυτήν την ταινία είναι ο Gaspard Ulliel που ενσαρκώνει τον πρωταγωνιστή συγγραφέα Louis. Το πολύ ιδιαίτερο πρόσωπό του, με τα δυο λακάκια σαν σχισμές στα μάγουλά του, χρησιμοποιείται από τον Dolan για να δείξει την ιδιορρυθμία του χαρακτήρα του. Κλειστός, ακατανόητος από την οικογένειά του, κλεισμένος στις σκέψεις του και τις εικόνες που βλέπει, αντικείμενα μελέτης για συγγραφή, καταλαμβάνει κάθε πλάνο αυτής της ταινίας.


Η μάνα της ιστορίας δεν έχει όνομα. "Δεν σε καταλαβαίνω, μα σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ." του λέει. Άξια να μπει στη συλλογή των μανάδων του Dolan, εδώ η μάνα είναι λιγότερο επιθετική, πιο στωική, κρατάει ισορροπίες και συγκρατεί τον χειμαρρώδη αδελφό Antoine (Vincent Cassel). Οι δυο όψεις ενός ανθρωπου, τα δυο αδέλφια, δεν μπορούν παρά να μην έλκονται και να συγκρούονται ταυτόχρονα. Η μικρή αδελφή (Lea Seydoux) επιθετική και θαραλλέα, η γυναίκα του Antoine (Marion Cotillard), ήρεμη, παρατηρητής, άλλη μια ισορροπίστρια. 
Ο Dolan σκιαγραφεί τις εντάσεις μιας οικογένειας, σε μια ιδιαίτερη συνθήκη, και σε γεμίζει με δέος για το πόσο καλά μπορεί να σκηνοθετεί πρόσωπα. Πλάνα κοντινά, εστιάζουν στα μάτια, που καθρεφτίζουν κάθε τι που λένε ή δεν λένε οι χαρακτήρες. Το φως χρησιμοποιείται μοναδικά για να δημιουργήσει ώρες ώρες μια απόκοσμη ατμόσφαιρα, λες και ο χαρακτήρας μας βρίσκεται στη μέση μεταξύ ζωής και θανάτου, σε ένα άλλο καθαρτήριο και προσπαθεί να περάσει στην άλλη όχθη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου