27 Ιουλίου 2017

It's only the end of the world - Xavier Dolan

Αγαπημένος του ιστολογίου ο Dolan με ενθουσίασε με ακόμα μια ταινία του, την πιο "ολοκληρωμένη" του σύμφωνα με τον ίδιο.


Ένας συγγραφέας που μας αποκαλύπτει από την πρώτη σκηνή ότι πεθαίνει, γυρίζει στο πατρικό του σπίτι για να το ανακοινώσει στην οικογένειά του. Mάνα, ιδιότροποι χαρακτήρες, δύσκολες ενδοοικογενειακές σχέσεις, είναι κάποια από τα θέματα που διαχειρίζεται πάλι εδώ ο Xavier Dolan.

Κοντινά πλάνα, σκιές, λαμπερά μάτια, soundtrack νοσταλγίας. 
Το πιο εξαιρετικό πράγμα σ' αυτήν την ταινία είναι ο Gaspard Ulliel που ενσαρκώνει τον πρωταγωνιστή συγγραφέα Louis. Το πολύ ιδιαίτερο πρόσωπό του, με τα δυο λακάκια σαν σχισμές στα μάγουλά του, χρησιμοποιείται από τον Dolan για να δείξει την ιδιορρυθμία του χαρακτήρα του. Κλειστός, ακατανόητος από την οικογένειά του, κλεισμένος στις σκέψεις του και τις εικόνες που βλέπει, αντικείμενα μελέτης για συγγραφή, καταλαμβάνει κάθε πλάνο αυτής της ταινίας.


Η μάνα της ιστορίας δεν έχει όνομα. "Δεν σε καταλαβαίνω, μα σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ." του λέει. Άξια να μπει στη συλλογή των μανάδων του Dolan, εδώ η μάνα είναι λιγότερο επιθετική, πιο στωική, κρατάει ισορροπίες και συγκρατεί τον χειμαρρώδη αδελφό Antoine (Vincent Cassel). Οι δυο όψεις ενός ανθρωπου, τα δυο αδέλφια, δεν μπορούν παρά να μην έλκονται και να συγκρούονται ταυτόχρονα. Η μικρή αδελφή (Lea Seydoux) επιθετική και θαραλλέα, η γυναίκα του Antoine (Marion Cotillard), ήρεμη, παρατηρητής, άλλη μια ισορροπίστρια. 
Ο Dolan σκιαγραφεί τις εντάσεις μιας οικογένειας, σε μια ιδιαίτερη συνθήκη, και σε γεμίζει με δέος για το πόσο καλά μπορεί να σκηνοθετεί πρόσωπα. Πλάνα κοντινά, εστιάζουν στα μάτια, που καθρεφτίζουν κάθε τι που λένε ή δεν λένε οι χαρακτήρες. Το φως χρησιμοποιείται μοναδικά για να δημιουργήσει ώρες ώρες μια απόκοσμη ατμόσφαιρα, λες και ο χαρακτήρας μας βρίσκεται στη μέση μεταξύ ζωής και θανάτου, σε ένα άλλο καθαρτήριο και προσπαθεί να περάσει στην άλλη όχθη. 

23 Ιουλίου 2017

Colossal (2016) - Nacho Vigalondo

Αυτή δεν είναι η συνηθισμένη σου monster movie.



Η Gloria πίνει και δεν ξέρει τι κάνει. 'Οταν χάνει δουλειά, αγόρι και διαμέρισμα γυρνάει στο πατρικό της για να ξαναβρεί τον εαυτό της. Στο μεταξύ ένα τέρας κάνει επιθέσεις σε στυλ Godzilla στην Σεούλ, κάθε φορά που η Gloria χαμένη στον κόσμο της ξεσπάει με βοηθό το ποτό. 


Είναι πάντα ενδιαφέρον όταν μια ταινία χρησιμοποιεί το φανταστικό για να προσεγγίσει ένα δύσκολο και σύνθετο θέμα. Στο The Babadook, η Αυσταλέζα σκηνοθέτης και σεναριγοράφος Jennifer Kent χρησιμοποίησε μια σκοτεινή φιγούρα που ξεπηδούσε από ένα παιδικό βιβλίο για να μιλήσει για τον πόνο και το πένθος μετά το θάνατο ενός αγαπημένου. 
Στο Colossal ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Nacho Vigalondo (εξ Ισπανίας) χρησιμοποιεί ένα blockbusterικό θέμα για να μιλήσει για τις καταχρήσεις, την βία, την παραίτηση του ανθρώπου.

Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά για την ταινία. Έχει πραγματικό ενδιαφέρον να βλέπεις να ξεδιπλώνεται η ιστορία με όλες τις κρυφές πτυχές της μπροστά σου, ενώ παίζει με το κωμικό και το δραματικό στοιχείο κρατώντας πολύ καλά τις ισορροπίες! 

Καλή θέαση!

 

13 Ιουλίου 2017

Mommy (2014) - Xavier Dolan

Ο  Xavier Dolan, από την εποχή του «Σκότωσα τη μητέρα μου» (μόλις 19 χρονών), έδειξε ότι είναι ένας θαυμάσιος σκηνοθέτης και σεναριογράφος και ότι η θεματική "μητέρα" έχει μια ιδιαίτερη θέση στο μυαλό του. Στο Mommy η μητέρα Die και ο γιος της Steve καλούνται να συνυπάρξουν. Δυο έντονοι χαρακτήρες, ο Steve μάλιστα ιδιαίτερα βίαιος, αθυρόστομος, με μικρή συναίσθηση της αιδούς και των κοινωνικών συμβάσεων, προσπαθούν  να συγκατοικήσουν στη ζωή.



Στην αρχή μπορεί να αναρωτηθείς γιατί η περιοχή προβολής είναι «κομμένη» και φτιάχνει ένα κλειστοφοβικό τετράγωνο, αλλά μετά γίνεται σαφές. Ο Dolan δημιουργεί μια ταινία με φοβερή ατμόσφαιρα και ένα άκρως ταιριαστό soundtrack.


Οι ατάκες των μητέρων στις ταινίες του Dolan μένουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη του θεατή. Στο «Σκότωσα τη μητέρα μου» ο γιος αναρωτιέται «Τι θα έκανες αν πέθαινα σήμερα;» και η μητέρα του απαντά «Θα πέθαινα αύριο». Στο Mommy, η Die μελαγχολική παραδέχεται «Το μόνο πράγμα που θα συμβεί είναι εγώ να συνεχίσω να σ’ αγαπώ όλο και περισσότερο. Ενώ εσύ θα μ’ αγαπάς όλο και λιγότερο, αλλά έτσι λειτουργεί η ζωή». Η αγάπη για το παιδί μιας μάνας είναι δεδομένη; Το να αγαπάς το παιδί σου φτάνει για να το μεγαλώσεις;
Η μητέρα είναι το "τέρας", ή το παιδί; Ποιος φταίει και ποιος επωμίζεται την ευθύνη;