18 Ιανουαρίου 2013

Django Unchained (2012) - Quentin Tarantino


Ένας γερμανός οδοντίατρος – κυνηγός επικηρυγμένων (Christoph Waltz) στις Αμερικάνικες βαμβακοφυτείες, στα μέσα του 19ου αιώνα ελευθερώνει έναν σκλάβο, τον Django (Jamie Foxx), ο οποίος τον βοηθάει να σκοτώσει επικηρυγμένους εγκληματίες. Ο Django ζητά ως αντάλλαγμα την βοήθεια του πρώτου για να ελευθερώσει τη γυναίκα του, που έχει πουληθεί σαν σκλάβα στο κτήμα ενός τύπου που λέγεται Candie (Leondardo DiCaprio)
Ο Ταραντίνο έχει πάθος και συνεχίζει να φτιάχνει ταινίες κρατώντας ίδιο και αμείωτο αυτό το πάθος, τον έρωτα για τον κινηματογράφο, κρατώντας ίδιο το στιλιστικό του καλούπι αλλά βάζοντας μέσα σ’ αυτό διαφορετικά θέματα και ιδέες και βγάζοντας τελικά ένα μοναδικό κάθε φορά αποτέλεσμα.
Σ’ αυτήν την ταινία καταπιάνεται με τη δουλεία, ένα ασφυκτικά σοκαριστικό θέμα, το καταδεικνύει, το κρίνει και μαζί μ’ αυτό και την τότε Αμερικανική κουλτούρα. Προκλητικός, σε τσιγκλάει, σε κάνει να αγωνιάς, σε σοκάρει. Από την άλλη όμως δεν σου επιτρέπει να ξεφύγεις από την μαγεία του σινεμά. Η μουσική, το σενάριο (Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σεναρίου), το μαύρο χιούμορ και η άρτια επιλογή των ηθοποιών, που ο Ταραντίνο πλάθει στα δικά του «θέλω» (ένας DiCaprio έξω από όσα τον έχουμε συνηθίσει) σε κρατάνε μαγνητισμένο στην οθόνη.

Ο Ταραντίνο είναι γνώστης του σινεμά, ένας γνήσιος σινεφίλ, που όμως δεν κρύβει τις ανησυχίες του και την κριτική θέαση και παρουσίαση της ιστορίας. Μετά το “Inglorious Basterds” στο οποίο καταπιανόταν με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Χίτλερ, εδώ έχουμε τη Αμερική των δούλων, που τόσο πολύ σόκαρε τους συμπατριώτες του. Δεν πρόφτασε να βγει η ταινία κι αμέσως έσπευσαν σκηνοθέτες, κριτικοί και θεατές να την επικρίνουν για το προσβλητικό και αναίσχυντο περιεχόμενό της, την αναρίθμητη χρήση της N-word, καθώς και για την υπερβολική βία που παρουσιάζει. Η ταινία όντως έχει πολύ βία, όντως παρουσιάζει μια εποχή που πονάει πολύ, αλλά κατά την άποψή μου το κάνει καλά και έχει την δυνατότητα να σε προβληματίσει, γιατί όλα όσα παρακολουθεί κανείς δεν είναι μυθοπλασία. Κάποτε ήταν πραγματικότητα.
Το “Django Unchained” είναι απολαυστικός και γνήσιος Ταραντίνο, αλλά ένα καθόλου συμβατικό γουέστερν, πολύ διασκεδαστικό όμως, με μουσικές επιλογές που σου μένουν χαραγμένες στο μυαλό!
Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.



4 σχόλια:

  1. kali xronia prota apo ola...den mporo na po oti entiposiastika arketa apo tin tainia opos kai to perimena giati den eimai oute megalos fan tou tarantino oute ton western...mia tainia pou den se kourazi para tis 2.30 wres tis,kalogirizmeni me tous protagonistes na einai arketa kaloi me protoporo ton fovero stin tainia waltz alla mexri ekei.i apopsi mou einai oti einai mia kali tainia pou tin parousiazoun san masterpiece epidi erxete mazi me to onoma tou tarantino dipla tis.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά και από 'μένα! Όντως δεν κουράζει αλλά δεν την βρίσκω υπερτιμημένη. Βέβαια από την άλλη εγώ επειδή είμαι και μεγάλη φαν του είμαι σίγουρα αρκετά υποκειμενική! :)

      Διαγραφή
  2. Kαλώς εχόντων των πραγμάτων θα το δω σήμερα.Ελπίζω σε αναγέννηση διοτι ομολογώ ότι οι δυο τελευταίες του ταινίες με έκαναν να βαρεθώ και δεν βρήκα και πολύ έξυπνη την παραποίηση της ιστορίας που έκανε στο Inglorious Bastards για χαβαλέ.Καλές οι εμμονές αλλά κάνε και την δική σου πρόταση..βλέπε PULP FICTION ή KILL BILL II.Όσο για τη βία εκείνη η εποχή ήταν τρομερά βίαιη βρώμικη και κακή, για να θυμηθούμε τον τίτλο άλλης ταινίας.Και απο σινεμά ξέρει και απο μουσική ο Ταραντίνος ίσως πρέπει να πάρει τον εαυτό του πιο σοβαρά δεν κάνω καθόλου πλάκα. Καλημερούδια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημεραα!!
      Εμένα ίσα ίσα που μου φαίνεται ότι βάζει κάτι πολύ δικό του στις ταινίες του, χωρίς να μου φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται! Επίσης πιστεύω ότι αυτό είναι το "σοβαρό" του Ταραντίνο. Αυτό κάνει, αυτό του αρέσει και το κάνει καλά (για μένα).
      Επίσης είδα και το Jackie Brown, μάλλον θα το έχεις δει, και το βρήκα θαυμάσιο! :D

      Διαγραφή