31 Ιανουαρίου 2013

Jackie Brown (1997) - Quentin Tarantino

Αφού παρακολούθησα την τελευταία ταινία του Ταραντίνο, παρατήρησα ότι είχα δει όλες τις ταινίες από τη φιλμογραφία του εκτός από δυο: το "Four Rooms" (τέσσερις μικρές ιστορίες σκηνοθετημένες από διαφορετικούς σκηνοθέτες, που η δική του, να με συγχωρέσει, δεν έλεγε και πολλά, ενώ αντίθετα ξετρελάθηκα από το τρομερό ταινιάκι του Rodriguez με τον Banderas και τα δυο μικρά παιδιά) και το "Jackie Brown".
Η Jackie Brown (Pam Grier) είναι αεροσυνοδός σε μια αεροπορική εταιρία της συμφοράς. Ο Ordell Robbie (Samuel L. Jackson) είναι ένας έμπορος παράνομων όπλων. Ο Max Cherry (Rober Forster) είναι ένας τύπος του οποίου η δουλειά είναι να του δίνουν λεφτά για να πληρώνει εγγυήσεις για φυλακισμένους. Οι τρεις αυτοί άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές μιας μπλεγμένης αστυνομικής ιστορίας που αναπλέκει μεταξύ άλλων ναρκωτικά, παράνομα δολάρια και πολλά, πάρα πολλά όπλα!
Η τέταρτη σκηνοθετική προσπάθεια του Ταραντίνο είναι πάρα πολύ αξιόλογη και νομίζω πως θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στις καλύτερες του. Το σενάριο το έχει γράψει ο ίδιος βασισμένος στο βιβλίο του Elmore Leonard "Rum Punch" και φαίνεται πόσο πιάνει το χέρι του στο γράψιμο, γιατί μεταφέρει μια ιστορία μπερδεμένη σαν κουβάρι άρτια στον κινηματογράφο, χωρίς να αφήνει κενά και ερωτηματικά, ενώ η σκηνοθετική του ματιά μοναδική όπως πάντα. Το παλιό καλό παιχνίδι με την κάμερα που γνωρίσαμε στο Reservoir Dogs επανέρχεται και υπενθυμίζει σε κάθε σκηνή ποιος έχει τη δύναμη. Κοντινά πλάνα, οπτικές γωνίες από πάνω ή από κάτω βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.
Το στήσιμο και η καθοδήγηση των ηθοποιών και τελικά το πλάσιμο των χαρακτήρων απολαυστικό. Ένας "κακός" Samuel L. Jackson με απίστευτη κόμη και μούσι, δίνει μια καταπληκτική ερμηνεία, ενώ η Pam Grier είναι δυναμική, ευάλωτη και τελικά απόλυτα αυθεντική. Για την ιστορία, ο Ταραντίνο επέλεξε την Grier, μια ηθοποιό που έγινε γνωστή στα 70s από ταινίες όπως "The Big Bird Cage", "Coffy" και "Foxy Brown", και την επανέφερε στο προσκήνιο με αυτή του την ταινία. Η Grier κέρδισε για την ερμηνεία της ως Jackie Brown Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου ρόλου και σίγουρα όχι άδικα. 
Για άλλη μια φορά η μουσική επένδυση είναι καταπληκτική από τον ίδιο τον Ταραντίνο, που εδώ εντάσσει την ιστορία του σε πιο καθημερινά, αν μπορούσαμε να πούμε, πλαίσια στις διάφορες γειτονιές της California. 

18 Ιανουαρίου 2013

Django Unchained (2012) - Quentin Tarantino


Ένας γερμανός οδοντίατρος – κυνηγός επικηρυγμένων (Christoph Waltz) στις Αμερικάνικες βαμβακοφυτείες, στα μέσα του 19ου αιώνα ελευθερώνει έναν σκλάβο, τον Django (Jamie Foxx), ο οποίος τον βοηθάει να σκοτώσει επικηρυγμένους εγκληματίες. Ο Django ζητά ως αντάλλαγμα την βοήθεια του πρώτου για να ελευθερώσει τη γυναίκα του, που έχει πουληθεί σαν σκλάβα στο κτήμα ενός τύπου που λέγεται Candie (Leondardo DiCaprio)
Ο Ταραντίνο έχει πάθος και συνεχίζει να φτιάχνει ταινίες κρατώντας ίδιο και αμείωτο αυτό το πάθος, τον έρωτα για τον κινηματογράφο, κρατώντας ίδιο το στιλιστικό του καλούπι αλλά βάζοντας μέσα σ’ αυτό διαφορετικά θέματα και ιδέες και βγάζοντας τελικά ένα μοναδικό κάθε φορά αποτέλεσμα.
Σ’ αυτήν την ταινία καταπιάνεται με τη δουλεία, ένα ασφυκτικά σοκαριστικό θέμα, το καταδεικνύει, το κρίνει και μαζί μ’ αυτό και την τότε Αμερικανική κουλτούρα. Προκλητικός, σε τσιγκλάει, σε κάνει να αγωνιάς, σε σοκάρει. Από την άλλη όμως δεν σου επιτρέπει να ξεφύγεις από την μαγεία του σινεμά. Η μουσική, το σενάριο (Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σεναρίου), το μαύρο χιούμορ και η άρτια επιλογή των ηθοποιών, που ο Ταραντίνο πλάθει στα δικά του «θέλω» (ένας DiCaprio έξω από όσα τον έχουμε συνηθίσει) σε κρατάνε μαγνητισμένο στην οθόνη.

Ο Ταραντίνο είναι γνώστης του σινεμά, ένας γνήσιος σινεφίλ, που όμως δεν κρύβει τις ανησυχίες του και την κριτική θέαση και παρουσίαση της ιστορίας. Μετά το “Inglorious Basterds” στο οποίο καταπιανόταν με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Χίτλερ, εδώ έχουμε τη Αμερική των δούλων, που τόσο πολύ σόκαρε τους συμπατριώτες του. Δεν πρόφτασε να βγει η ταινία κι αμέσως έσπευσαν σκηνοθέτες, κριτικοί και θεατές να την επικρίνουν για το προσβλητικό και αναίσχυντο περιεχόμενό της, την αναρίθμητη χρήση της N-word, καθώς και για την υπερβολική βία που παρουσιάζει. Η ταινία όντως έχει πολύ βία, όντως παρουσιάζει μια εποχή που πονάει πολύ, αλλά κατά την άποψή μου το κάνει καλά και έχει την δυνατότητα να σε προβληματίσει, γιατί όλα όσα παρακολουθεί κανείς δεν είναι μυθοπλασία. Κάποτε ήταν πραγματικότητα.
Το “Django Unchained” είναι απολαυστικός και γνήσιος Ταραντίνο, αλλά ένα καθόλου συμβατικό γουέστερν, πολύ διασκεδαστικό όμως, με μουσικές επιλογές που σου μένουν χαραγμένες στο μυαλό!
Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.