27 Νοεμβρίου 2012

ParaNorman (2012) - Chris Butler, Sam Fell

Ο Norman είναι ένα 11χρονο αγόρι που έχει μια μοναδική ικανότητα: να βλέπει και να συνομιλεί στους νεκρούς. Μένει σε μια ξεχασμένη πόλη όπου η μοναδική της attraction είναι μια μάγισσα, ο μύθος της οποίας ζει 300 χρόνια. Μια μέρα η μάγισσα, που έχει ρίξει βαριά κατάρα στην πόλη, αποφασίζει να ξυπνήσει και μαζί με μερικά ζόμπι να καταστρέψει την μικρή πόλη και τους κατοίκους της. Ο μόνος που μπορεί να σώσει την κατάσταση είναι ο Norman.
Ο Chris Butler που συμμετείχε στο Art Department του "Coraline" και του "Corpse Bride" μαζί με τον Sam Fell που έχει σκηνοθετήσει τα όχι και τόσο γνωστά "Flushed Away" και "The Tale of Desperaux" (δεν έχω δει κανένα από τα δυο και δυστυχώς δεν μου γεμίζουν και πολύ το μάτι) αναλαμβάνουν τώρα τη σκηνοθεσία και τη συγγραφή (ο Chris Butler) του ParaNorman. Στην ταινία αυτή χρησιμοποιείται η τεχνική του stop-motion που κάνει το animation εντυπωσιακό! 
Όσον αφορά στην ιστορία, δεν θα έλεγα πως είναι μια ταινία που απευθύνεται σε πολύ μικρά παιδιά, μάλλον κυρίως σε παιδιά άνω των 10 ετών και σε όλους τους ενήλικες φυσικά. Συνδυάζει τρόμο, φαντασία και κωμωδία με τρόπο μοναδικό, μοιράζοντας το βάρος και στα τρία αυτά είδη με αποτέλεσμα να μην απογοητεύει. Η ιστορία γίνεται ιδιαιτέρως "ενήλικη" κάποιες φορές χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γίνεται και ακατάλληλη. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η ταινία είναι σημαντική: παρά το διδακτικό της περιεχόμενο και το στυλ της, που σαφώς απευθύνεται σε μικρούς θεατές, δεν φοβάται να τολμήσει (και στο κομμάτι του τρόμου και στο κομμάτι του χιούμορ) με αποτέλεσμα να μην έχουμε μια "κατάλληλη", αποστειρωμένη, βαρετή ταινία! Δείτε την και θα καταλάβετε τι εννοώ... 


23 Νοεμβρίου 2012

J.A.C.E. (2011) - Μενέλαος Καραμαγγιώλης

Ένα μικρό αγόρι από την Αλβανία με ελληνική καταγωγή, απάγεται από μια μαφιόζικη οργάνωση, η οποία απαγάγει παιδιά, τα πουλάει, πουλάει τα όργανά τους, τα εκμεταλλεύεται μέχρι τέλους. Στην ταινία βλέπουμε πώς το αγόρι, που αποκτά το όνομα J.A.C.E., μεγαλώνει μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση, χωρίς οικογένεια, αλλά με διάφορους ανθρώπους που εμφανίζονται κατά καιρούς για να το βοηθήσουν, βλέπουμε τις πρακτικές της μαφίας και του υποκόσμου και μαζί μ' αυτά πάρα πολλά άλλα πράγματα.
Και αυτό είναι που τελικά γίνεται το πρόβλημα της ταινίας, είναι υπερβολικά φορτωμένη. Έχει μαφία, κοινωνικό δράμα, κοινωνική κριτική, ανθρωποκυνηγητό, πιστολίδι, έρωτα, ρατσισμό, βία, δράση, λιμουζίνες στο κέντρο της Αθήνας... Τόσα και άλλα τόσα μέσα σε 142 λεπτά που μοιάζουν να τα χωρούν όλα αλλά τελικά σε μπερδεύουν, σε κουράζουν, δεν σου δείχνουν τελικά τίποτα. Ο σκηνοθέτης, και σεναριογράφος (στη συγγραφή συνεργάζεται με τον Νικόλα Πανουτσόπουλο) στην ταινία του θέλει να τα πει όλα και τελικά καταλήγει να λέει πολύ λίγα. Η προσπάθεια του όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχημένη απλώς καταλήγει να μην σε αγγίζει και πολύ.
Οι ερμηνείες μερικών από τους ηθοποιούς ξύλινες και άκαμπτες. Κάποιοι άλλοι αρκετά καλοί, ενώ ο Ιερώνυμος Καλετσάνος κλέβει πραγματικά την παράσταση. Ο νεαρός Alban Ukaj που παίζει τον J.A.C.E. ως ενήλικα μέσα από το σιωπηλό του ρόλο βγάζει κάτι όμορφο και διαφορετικό.

19 Νοεμβρίου 2012

Either Way (Á annan veg) (2011) - Hafsteinn Gunnar Sigurðsson

Η ταινία προβλήθηκε στα πλαίσια του 25ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και συγκεκριμένα του Διαγωνιστικού του Τμήματος. 
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '80. Στους Ισλανδικούς εθνικούς δρόμους δουλεύουν δυο άντρες, ο Alfred και ο Finnbogi. Η δουλειά τους είναι να φτιάχνουν τις κίτρινες γραμμές στην άσφαλτο σχηματίζοντας δυο λωρίδες. Είναι μόνοι τους. Που και που περνάει κάποιο αυτοκίνητο ή φορτηγό. Σπάνια σταματάει. Είναι μόνοι τους, ο Finnbogi παρέα με τα γράμματα της κοπέλας του (η οποία είναι αδελφή του άλλου) και ο Alfred παρέα με τις σεξουαλικές του ορέξεις.

Η ταινία είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Hafsteinn Gunnar Sigurðsson,ο οποίος μέχρι τώρα είχε γυρίσει άλλη μια μικρού μήκους. Καλό ξεκίνημα, όχι κάτι εξαιρετικό, αλλά μια συμπαθητική ταινία για τις σχέσεις των ανθρώπων.
Το τοπίο μεγιστοποιεί τη μοναξιά των δυο χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι σχεδόν συνέχεια μαζί (κοιμούνται, τρώνε και δουλεύουν μαζί) νιώθουν ουσιαστικά μόνοι, ξεκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο και από αυτό που πραγματικά θα ήθελαν να κάνουν από το να "ζωγραφίζουν" γραμμές στην άσφαλτο. 
Either_Way_still2
Λιτή σκηνοθεσία, εστιάζει στα απέραντα τοπία, το κίτρινο και το πορτοκαλί βασιλεύουν και σε ναρκώνουν. Επικρατεί ηρεμία, χαμηλοί τόνοι και αργοί ρυθμοί, δεν υπάρχει ακριβώς δράση, η ώρα απλώς περνάει και εμείς γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τους δυο άντρες, τον χαρακτήρα τους, τις συνήθειές τους...

Ήταν μια ευχάριστη ταινία, είχε ενδιαφέρον.

16 Νοεμβρίου 2012

The Tall T (Τα λύτρα του τρόμου) (1957) - Budd Boetticher

Είδα την ταινία στα πλαίσια του 25ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το οποίο ξεκίνησε  την Τετάρτη και θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 25 Νοεμβρίου. Το φεστιβάλ υποστηρίζει τον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο, θα προβάλλει αρκετές Ελληνικές και Κυπριακές ταινίες, ενώ δεν ξεχνάει και τον Αμερικάνικο Κινηματογράφο και αυτή τη χρονιά κάνει μια ειδική κατηγορία και προβάλλει "Τα Western του Budd Boetticher". Ένα από αυτά ήταν και το "The Tall T".

Η ιστορία: Ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ο αμαξάς τους και ένας άντρας που έτυχε να βρεθεί την λάθος ώρα στη λάθος στιγμή, ένας φτωχός, πλην τίμιος, και μόνος καουμπόη, απάγονται από τρεις ληστές που θέλουν να ζητήσουν λύτρα από τον πατέρα της γυναίκας που είναι πάμπλουτος. 
Στην ταινία, ενώ δεν υπάρχει πολλή δράση, λίγες και ολιγόλεπτες σκηνές από ανθρωποκυνηγητό και πιστολίδι, η ένταση ανάμεσα στους χαρακτήρες κλιμακώνεται αργά αλλά σταθερά και κατά κύριο λόγο παρατηρούμε την εσωτερική αλλαγή που επέρχεται στους ήρωες από σκηνή σε σκηνή, μέσα από όλα όσα συμβαίνουν, για να φτάσουμε στις πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές του τέλους. Παρακολουθούμε εν τέλει μια ταινία με πολύ ανθρώπινους χαρακτήρες: οι καλοί γίνονται κακοί, ενώ από την άλλη ο χαρακτηρισμός των ληστών ως "κακών" (από ποιους άραγε;) να μην είναι τόσο απλή υπόθεση, κάτι που φέρνει την ταινία κόντρα στο γνωστό, χιλιοπαιγμένο και στερεοτυπικό δίπολο "καλού-κακού".
Η ταινία επιπλέον, ακουμπά, δεν θίγει παραπάνω, το "τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους να κάνουν τις λάθος επιλογές" και τελικά ποιος φταίει γι' αυτές τις επιλογές, οι ίδιοι που τις έκαναν ή κάτι γενικότερο, όπως η εκπαίδευση ή η κοινωνία;
Στην σύντομης διάρκειας ταινία (μόλις 78 λεπτά) βλέπουμε αχανή και πανέμορφα σε όλη τους γύμνια τοπία της Άγριας Δύσης, σκηνές που θυμίζουν εικόνες σε καρτ ποστάλ και συνολικά η ταινία από άποψη αισθητικής αφήνει ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα. 

Στο φεστιβάλ θα παιχτούν κι άλλα western από τον Boetticker. Για περισσότερες πληροφορίες γι' αυτόν και τις ταινίες του μπορείτε να βρείτε εδώ.