25 Μαΐου 2012

Dark Shadows (2012) - Tim Burton

Ένας βρικόλακας, ο Μπάρναμπας Κόλινς, από το έτος 1760, επιστρέφει το 1972, μετά από δυο αιώνες "ύπνου", στο πατρικό του σπίτι για να σώσει τους εναπομείναντες Κόλινς από την οικονομική καταστροφή. Τους ώμους του βαραίνει η κατάρα μιας μάγισσας που τον έχει καταδικάσει σε αιώνια αθανασία.
Είδα την ταινία χωρίς να γνωρίζω πολλά για τη ομότιτλη σειρά (1966-1971) στην οποία βασίζεται. 
Ο αιώνιος Burton επιστρέφει, με το σκοτεινό και κωμικό στοιχείο, εδώ με λίγο πιο ανεβασμένους τους τόνους, τις θαυμάσιες λήψεις της κάμερας και την γνωστή παρέα. Ο Depp δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία ως Μπάρναμπας, αλλά για μένα την παράσταση κλέβει η Eva Green, η ανατριχιαστικά υπέροχη μάγισσα της ιστορίας.
Από την άλλη, από την στιγμή που ξεκινάει η ταινία και λίγα λεπτά πριν το τέλος της η ιστορία επαναλαμβάνεται σε σημείο που κουράζει. Το βασικό θέμα στο οποίο στηρίζεται: η κατάρα, η δεσμευτική αγάπη, η ανάγκη για απελευθέρωση, αποτέλεσε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, το οποίο ενδεχομένως μια σειρά να μπορούσε να υποστηρίξει, αλλά όχι και μια ταινία. Ταυτόχρονα η ταινία πλατειάζει σε σημεία που δεν είναι απαραίτητο, ενώ αφήνει ανεξήγητα κενά και δεν σ' αφήνει να ευχαριστηθείς σημεία που επιδέχονταν παραπάνω λεπτά κινηματογραφικού χρόνου. 

Βέβαια κακό δεν το λες ...


13 Μαΐου 2012

Outrage (Autoreiji) (2010) - Takeshi Kitano

Στην Ιαπωνία του σήμερα η Yakuza, η Ιαπωνική μαφία, βρίσκεται παντού: στην αγοραπωλησία ναρκωτικών, στα clubs, στην πορνεία, στην αστυνομία. Τι συμβαίνει όμως όταν ανάμεσα στις ομάδες της ξεσπάσει πόλεμος;
Ο Kitano μας ξεναγεί στα άδυτα της Ιαπωνικής μαφίας, δείχνοντας το απάνθρωπο της πρόσωπο. Με ένα ανδροκρατούμενο καστ (μόνο τρεις γυναικείοι χαρακτήρες να εμφανίζονται ελάχιστα) που έχει να επιδείξει πολύ καλές ερμηνείες, ο Kitano δημιουργεί μια ταινία λιγάκι επίπεδη θα έλεγα. Χωρίς να την αποκαλώ κακή, με μερικές πολύ καλές στιγμές, η ταινία με ρεαλισμό, αλλά χωρίς ατμόσφαιρα, προβάλει τις πρακτικές της μαφίας. Ταυτόχρονα μπορεί να κουράσει, καθώς παρουσιάζει ένα μεγάλο αριθμό από χαρακτήρες, που χάνεσαι σε τόσα ονόματα και πρόσωπα.
Από την άλλη ενδεχομένως, ο Kitano δημιουργώντας μια σχετικά "γυμνή" ταινία, χωρίς φτιασίδια, να θέλει να περάσει το σκληρό ρεαλισμό και την ωμότητα της ιστορίας που αφηγείται.

Βρήκα την ιστορία ενδιαφέρουσα, αλλά την ταινία απλώς καλή.