31 Δεκεμβρίου 2012

Wreck-it Ralph (2012) - Rich Moore

Στην αίθουσα ενός μαγαζιού με ηλεκτρονικά παιχνίδια υπάρχει ένα arcade παιχνίδι, το “Fix it Felix, Jr”. To story του παιχνιδιού είναι το εξής: σε μια πολυκατοικία ζουν αμέριμνοι απλοί πολίτες, αλλά κάθε λίγο και λιγάκι ο Ralph (John C. Reilly) έρχεται και χαλάει τα παράθυρα, τους τοίχους και γενικά καταστρέφει το οικοδόμημα. Ο Felix (Jack Mc. Brayer) όμως, ο ήρωας του παιχνιδιού, με το μαγικό του σφυρί, τα φτιάχνει όλα από την αρχή και σώζει τους αθώους κατοίκους. Όταν στο μαγαζί τα φώτα κλείνουν και όλα τα παιδιά γυρνούν στα σπίτια τους, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ζωντανεύουν στα αλήθεια και ο Ralph μας διηγείται το μεγάλο αγκάθι στην ζωή του: δεν αντέχει να είναι άλλο ο κακός του παιχνιδιού και όλοι να τον μεταχειρίζονται σαν σκουπίδι. Αρκεί να βρει ένα μετάλλιο και όλα θα αλλάξουν στην ζωή του. Αποφασίζει λοιπόν να ψάξει για το πολυπόθητο μετάλλιο στα διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια του μαγαζιού και η περιπέτεια ξεκινά.
Η Disney μας παραδίδει μια πολύ καλή ταινία μετά από αρκετό καιρό. Αν και η συνεργασία της με την Pixar στο “Brave” (κριτική εδώ) είχε πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα, το “Wreck-it Ralph” είναι μια από τις πιο ξεκαρδιστικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχω δει εδώ και καιρό. Ο σκηνοθέτης της, Rich Moore, έχει σκηνοθετήσει επεισόδια για τις σειρές animation “Futurama” και “Simpsons” οπότε ξέρει τι θα πει ενήλικο χιούμορ, το οποίο καταφέρνει να συνδυαστεί απόλυτα με το παιδικό χιούμορ σ’ αυτήν την ταινία. Ο επίσης σκηνοθέτης πολλών Simpso-επεισοδίων Jim Reardon είναι ο βασικός δημιουργός του σεναρίου σ’ αυτήν εδώ την ταινία και το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Το σενάριο είναι καλογραμμένο, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δένουν μεταξύ τους, αποτελώντας κομμάτια μιας ιστορίας και του διδάγματος που αυτή θέλει να περάσει. Οι σεναριογράφοι δεν πέφτουν στην παγίδα του μοναδικού χαρακτήρα-ήρωα που έχει να κουβαλήσει όλο το φορτίο του ηρωισμού και του διδακτισμού, αλλά μοιράζουν το βάρος στους “δευτερεύοντες” χαρακτήρες με αποτέλεσμα ο καθένας να παίζει το ρόλο του στην ιστορία και στο τελικό μήνυμα που θέλει να περάσει.

Τρομερό animation, θα εκπλαγείτε από την ομορφιά των εικόνων, όσοι ξέρετε από ηλεκτρονικά παιχνίδια θα γελάτε συνέχεια και γενικά θα διασκεδάσετε με μια πολύ γλυκιά ταινία!
Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.

8 Δεκεμβρίου 2012

Rust and Bone (De rouille et d'os) (2012) - Jacques Audiard

Ο Ali, ένας επιπόλαιος νεαρός άνδρας, που πρέπει να φροντίσει τον μικρό γιο του, χωρίς να ξέρει πώς και χωρίς καθόλου χρήματα, γνωρίζει την Stephanie, μια εκπαιδεύτρια φαλαινών που σε ένα ατύχημα χάνει και τα δυο της πόδια από το γόνατο και κάτω. Οι δυο τους πρέπει με κάποιο τρόπο να επιβιώσουν. 

Η ταινία του Audiard πήγε στις Κάννες και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, όλοι έγραψαν απίστευτα λόγια γι' αυτήν και η αλήθεια είναι ότι η ταινία είναι καλή. 
Τα πόδια είναι το στήριγμά μας, όλο μας το κορμί τα χρειάζεται και η Stephanie δεν έχει πού να στηριχθεί όταν τα χάνει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χάνει τα πάντα μαζί με τα πόδια της, τη δουλειά της, τον σύντροφό της, τις σχέσεις της, τη ζωή της. Ο Ali προσπαθεί να στηριχθεί σε όλους τους άλλους, αλλά ποτέ στον εαυτό του. Είναι επιπόλαιος, παρορμητικός, θυμωμένος. Ο Audiard παρουσιάζει πολύ ωραία τους χαρακτήρες του, τους οποίους συστήνει σιγά σιγά καθώς εξελίσσεται η ιστορία. Η ελευθερία, οι τάσεις φυγής, η κλειστοφοβία που δημιουργείται, η ανάγκη να τρέξεις, όλα αυτά δίνονται από τις καταστάσεις και την αίσθηση που αφήνουν οι λήψεις της κάμερας. Όμως, καθώς η ταινία φτάνει προς το τέλος, βλέπεις ότι κάπου το σενάριο (στη συγγραφή του οποίου συμμετείχε και ο Audiard) κουράζει, το δράμα γίνεται μελόδραμα και η καταστροφή δεν είχε πια όρια, ενώ το φινάλε είναι υπερβολικό. 

Παρ' όλα αυτά, πολύ καλές ερμηνείες, ειδικά από τον Matthias Schoenaerts (Ali) και σίγουρα είναι μια πολύ δυνατή ταινία.
*Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.

7 Δεκεμβρίου 2012

Brave (2012) - Steve Purcell, Brenda Chapman, Mark Andrews

Η πριγκίπισσα Marida είναι κόρη της βασίλισσας Elinor και του βασιλιά Fergus αλλά δεν μοιάζει καθόλου με τις συνηθισμένες πριγκίπισσες. Είναι δυναμική, της αρέσει να κυνηγάει και χειρίζεται καλύτερα από τον καθένα το τόξο. Όταν η μητέρα της την υποχρεώνει να παντρευτεί τον άντρα που θα κερδίσει για χάρη της έναν διαγωνισμό, επαναστατεί και καταφεύγει στη βοήθεια της μαγείας με περίεργα αποτελέσματα.
Την ταινία έγραψαν και σκηνοθέτησαν η Brenda Chapman (γνωστή από την αγαπημένη μου πασχαλινή ταινία "The Prince of Egypt"), o Steve Purcell και o Mark Andrews ενώ μόνο στην συγγραφή συμμετείχε και η Irene Mecchi η οποία έχει συμμετάσχει στη συγγραφική ομάδα πολλών γνωστών ταινιών της Disney. Το "Brave" έχει μια πολύ καλογραμμένη ιστορία και επίσης ωραίους, ενδιαφέροντες και ολοκληρωμένους χαρακτήρες.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία χωρίς να βιάζεται, σταδιακά, ενώ δίνεται βάση στις δυο γυναίκες, τη Marida και τη μητέρα της. Τσακωμοί, εφηβική αντίδραση, λογική και συμβάσεις της παράδοσης, ανάγκη για ελευθερία και αλλαγή, όλα αυτά εκφράζονται μέσα από τα λόγια και τις πράξεις των δυο γυναικών. Οι χαρακτήρες έχουν προσεγγιστεί σφαιρικά και με εξέπληξε ευχάριστα η απεικόνιση δυο πραγματικά δυναμικών γυναικείων χαρακτήρων. 
Τελικά η ταινία ήταν πολύ ευχάριστη, το animation ήταν θαυμάσιο, πολύ καλοφτιαγμένο με προσοχή στις λεπτομέρειες. Απίστευτα τοπία, χρώματα, soundtrack που έδενε και ξεσήκωνε, ενώ οι φωνές που δίνουν ζωή στους χαρακτήρες απόλυτα ταιριαστές!

*Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.

27 Νοεμβρίου 2012

ParaNorman (2012) - Chris Butler, Sam Fell

Ο Norman είναι ένα 11χρονο αγόρι που έχει μια μοναδική ικανότητα: να βλέπει και να συνομιλεί στους νεκρούς. Μένει σε μια ξεχασμένη πόλη όπου η μοναδική της attraction είναι μια μάγισσα, ο μύθος της οποίας ζει 300 χρόνια. Μια μέρα η μάγισσα, που έχει ρίξει βαριά κατάρα στην πόλη, αποφασίζει να ξυπνήσει και μαζί με μερικά ζόμπι να καταστρέψει την μικρή πόλη και τους κατοίκους της. Ο μόνος που μπορεί να σώσει την κατάσταση είναι ο Norman.
Ο Chris Butler που συμμετείχε στο Art Department του "Coraline" και του "Corpse Bride" μαζί με τον Sam Fell που έχει σκηνοθετήσει τα όχι και τόσο γνωστά "Flushed Away" και "The Tale of Desperaux" (δεν έχω δει κανένα από τα δυο και δυστυχώς δεν μου γεμίζουν και πολύ το μάτι) αναλαμβάνουν τώρα τη σκηνοθεσία και τη συγγραφή (ο Chris Butler) του ParaNorman. Στην ταινία αυτή χρησιμοποιείται η τεχνική του stop-motion που κάνει το animation εντυπωσιακό! 
Όσον αφορά στην ιστορία, δεν θα έλεγα πως είναι μια ταινία που απευθύνεται σε πολύ μικρά παιδιά, μάλλον κυρίως σε παιδιά άνω των 10 ετών και σε όλους τους ενήλικες φυσικά. Συνδυάζει τρόμο, φαντασία και κωμωδία με τρόπο μοναδικό, μοιράζοντας το βάρος και στα τρία αυτά είδη με αποτέλεσμα να μην απογοητεύει. Η ιστορία γίνεται ιδιαιτέρως "ενήλικη" κάποιες φορές χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γίνεται και ακατάλληλη. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η ταινία είναι σημαντική: παρά το διδακτικό της περιεχόμενο και το στυλ της, που σαφώς απευθύνεται σε μικρούς θεατές, δεν φοβάται να τολμήσει (και στο κομμάτι του τρόμου και στο κομμάτι του χιούμορ) με αποτέλεσμα να μην έχουμε μια "κατάλληλη", αποστειρωμένη, βαρετή ταινία! Δείτε την και θα καταλάβετε τι εννοώ... 


23 Νοεμβρίου 2012

J.A.C.E. (2011) - Μενέλαος Καραμαγγιώλης

Ένα μικρό αγόρι από την Αλβανία με ελληνική καταγωγή, απάγεται από μια μαφιόζικη οργάνωση, η οποία απαγάγει παιδιά, τα πουλάει, πουλάει τα όργανά τους, τα εκμεταλλεύεται μέχρι τέλους. Στην ταινία βλέπουμε πώς το αγόρι, που αποκτά το όνομα J.A.C.E., μεγαλώνει μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση, χωρίς οικογένεια, αλλά με διάφορους ανθρώπους που εμφανίζονται κατά καιρούς για να το βοηθήσουν, βλέπουμε τις πρακτικές της μαφίας και του υποκόσμου και μαζί μ' αυτά πάρα πολλά άλλα πράγματα.
Και αυτό είναι που τελικά γίνεται το πρόβλημα της ταινίας, είναι υπερβολικά φορτωμένη. Έχει μαφία, κοινωνικό δράμα, κοινωνική κριτική, ανθρωποκυνηγητό, πιστολίδι, έρωτα, ρατσισμό, βία, δράση, λιμουζίνες στο κέντρο της Αθήνας... Τόσα και άλλα τόσα μέσα σε 142 λεπτά που μοιάζουν να τα χωρούν όλα αλλά τελικά σε μπερδεύουν, σε κουράζουν, δεν σου δείχνουν τελικά τίποτα. Ο σκηνοθέτης, και σεναριογράφος (στη συγγραφή συνεργάζεται με τον Νικόλα Πανουτσόπουλο) στην ταινία του θέλει να τα πει όλα και τελικά καταλήγει να λέει πολύ λίγα. Η προσπάθεια του όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχημένη απλώς καταλήγει να μην σε αγγίζει και πολύ.
Οι ερμηνείες μερικών από τους ηθοποιούς ξύλινες και άκαμπτες. Κάποιοι άλλοι αρκετά καλοί, ενώ ο Ιερώνυμος Καλετσάνος κλέβει πραγματικά την παράσταση. Ο νεαρός Alban Ukaj που παίζει τον J.A.C.E. ως ενήλικα μέσα από το σιωπηλό του ρόλο βγάζει κάτι όμορφο και διαφορετικό.

19 Νοεμβρίου 2012

Either Way (Á annan veg) (2011) - Hafsteinn Gunnar Sigurðsson

Η ταινία προβλήθηκε στα πλαίσια του 25ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και συγκεκριμένα του Διαγωνιστικού του Τμήματος. 
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '80. Στους Ισλανδικούς εθνικούς δρόμους δουλεύουν δυο άντρες, ο Alfred και ο Finnbogi. Η δουλειά τους είναι να φτιάχνουν τις κίτρινες γραμμές στην άσφαλτο σχηματίζοντας δυο λωρίδες. Είναι μόνοι τους. Που και που περνάει κάποιο αυτοκίνητο ή φορτηγό. Σπάνια σταματάει. Είναι μόνοι τους, ο Finnbogi παρέα με τα γράμματα της κοπέλας του (η οποία είναι αδελφή του άλλου) και ο Alfred παρέα με τις σεξουαλικές του ορέξεις.

Η ταινία είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Hafsteinn Gunnar Sigurðsson,ο οποίος μέχρι τώρα είχε γυρίσει άλλη μια μικρού μήκους. Καλό ξεκίνημα, όχι κάτι εξαιρετικό, αλλά μια συμπαθητική ταινία για τις σχέσεις των ανθρώπων.
Το τοπίο μεγιστοποιεί τη μοναξιά των δυο χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι σχεδόν συνέχεια μαζί (κοιμούνται, τρώνε και δουλεύουν μαζί) νιώθουν ουσιαστικά μόνοι, ξεκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο και από αυτό που πραγματικά θα ήθελαν να κάνουν από το να "ζωγραφίζουν" γραμμές στην άσφαλτο. 
Either_Way_still2
Λιτή σκηνοθεσία, εστιάζει στα απέραντα τοπία, το κίτρινο και το πορτοκαλί βασιλεύουν και σε ναρκώνουν. Επικρατεί ηρεμία, χαμηλοί τόνοι και αργοί ρυθμοί, δεν υπάρχει ακριβώς δράση, η ώρα απλώς περνάει και εμείς γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τους δυο άντρες, τον χαρακτήρα τους, τις συνήθειές τους...

Ήταν μια ευχάριστη ταινία, είχε ενδιαφέρον.

16 Νοεμβρίου 2012

The Tall T (Τα λύτρα του τρόμου) (1957) - Budd Boetticher

Είδα την ταινία στα πλαίσια του 25ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το οποίο ξεκίνησε  την Τετάρτη και θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 25 Νοεμβρίου. Το φεστιβάλ υποστηρίζει τον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο, θα προβάλλει αρκετές Ελληνικές και Κυπριακές ταινίες, ενώ δεν ξεχνάει και τον Αμερικάνικο Κινηματογράφο και αυτή τη χρονιά κάνει μια ειδική κατηγορία και προβάλλει "Τα Western του Budd Boetticher". Ένα από αυτά ήταν και το "The Tall T".

Η ιστορία: Ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ο αμαξάς τους και ένας άντρας που έτυχε να βρεθεί την λάθος ώρα στη λάθος στιγμή, ένας φτωχός, πλην τίμιος, και μόνος καουμπόη, απάγονται από τρεις ληστές που θέλουν να ζητήσουν λύτρα από τον πατέρα της γυναίκας που είναι πάμπλουτος. 
Στην ταινία, ενώ δεν υπάρχει πολλή δράση, λίγες και ολιγόλεπτες σκηνές από ανθρωποκυνηγητό και πιστολίδι, η ένταση ανάμεσα στους χαρακτήρες κλιμακώνεται αργά αλλά σταθερά και κατά κύριο λόγο παρατηρούμε την εσωτερική αλλαγή που επέρχεται στους ήρωες από σκηνή σε σκηνή, μέσα από όλα όσα συμβαίνουν, για να φτάσουμε στις πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές του τέλους. Παρακολουθούμε εν τέλει μια ταινία με πολύ ανθρώπινους χαρακτήρες: οι καλοί γίνονται κακοί, ενώ από την άλλη ο χαρακτηρισμός των ληστών ως "κακών" (από ποιους άραγε;) να μην είναι τόσο απλή υπόθεση, κάτι που φέρνει την ταινία κόντρα στο γνωστό, χιλιοπαιγμένο και στερεοτυπικό δίπολο "καλού-κακού".
Η ταινία επιπλέον, ακουμπά, δεν θίγει παραπάνω, το "τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους να κάνουν τις λάθος επιλογές" και τελικά ποιος φταίει γι' αυτές τις επιλογές, οι ίδιοι που τις έκαναν ή κάτι γενικότερο, όπως η εκπαίδευση ή η κοινωνία;
Στην σύντομης διάρκειας ταινία (μόλις 78 λεπτά) βλέπουμε αχανή και πανέμορφα σε όλη τους γύμνια τοπία της Άγριας Δύσης, σκηνές που θυμίζουν εικόνες σε καρτ ποστάλ και συνολικά η ταινία από άποψη αισθητικής αφήνει ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα. 

Στο φεστιβάλ θα παιχτούν κι άλλα western από τον Boetticker. Για περισσότερες πληροφορίες γι' αυτόν και τις ταινίες του μπορείτε να βρείτε εδώ.

28 Οκτωβρίου 2012

Monsieur Lazhar (Ο εξαιρετικός κύριος Λαζάρ) (2011) - Philippe Falardeau

Σε ένα δημοτικό σχολείο του Κεμπέκ στον Καναδά, μια χιονισμένη ημέρα τα παιδιά ενός τμήματος βρίσκουν την δασκάλα τους κρεμασμένη στην τάξη. Το σοκ είναι μεγάλο για τα παιδιά, τους γονείς τους, τους δασκάλους. Στην προσπάθειά της η διευθύντρια να βρει γρήγορα αντικαταστάτη για την τάξη ούτως ώστε τα πράγματα να ξεκινήσουν να κυλούν και πάλι κανονικά, προσλαμβάνει τον κύριο Λαζάρ, έναν μετανάστη από την Αλγερία που κρύβει όμως τα δικά του μυστικά.
Ο κύριος Λαζάρ που κουβαλάει τα δικά του τραύματα και τους δικούς του φόβους, αναλαμβάνει την τάξη και γίνεται ένας δάσκαλος ανθρώπινος, που κάνει λάθη, παραφέρεται, είναι όμως δημιουργικός και κυρίως ειλικρινής απέναντι στα παιδιά. Η ταινία δεν τον παρουσιάζει σωτήρα, ίσα ίσα που θα μπορούσε κανείς να τον αποκαλέσει αντι-ήρωα βλέποντας το πόσο αδέξιος είναι ορισμένες φορές.
Με σκηνοθεσία και σενάριο που επικεντρώνεται πολύ στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους,  η ταινία εστιάζει στην επαφή, αυτή που λείπει και αυτή που υπάρχει ή που πρέπει να υπάρχει. Ένας άνθρωπος φεύγει και ένας άλλος έρχεται όχι για να πάρει τη θέση του, αλλά για να καλύψει ενδεχομένως μερικά κενά. Ο ,κατά την ελληνική μετάφραση του τίτλου, «εξαιρετικός» κύριος Λαζάρ δεν είναι τόσο «εξαιρετικός», αλλά είναι αυθεντικός και κρατάει τις ισορροπίες, κάτι που δεν κατάφερε να κάνει η προηγούμενη δασκάλα για τους δικούς της λόγους. Στην ταινία του ο Falardeau θίγει το παράλογο της αυτοκτονίας και βάζει μια αυτοκτονία μέσα σε μια σχολική τάξη αφήνοντάς σε σοκαρισμένο να αναρωτιέσαι αν η δασκάλα ήθελε επίτηδες να τραυματίσει τα παιδιά, ή μήπως ο Falardeau επιχειρεί να περάσει ένα μήνυμα: τη σημασία της θέσης του δάσκαλου στην καρδιά του παιδιού, μια θέση τόσο σημαντική και ουσιαστική που κανένας εκπαιδευτικός δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται ή να ξεχνά.



22 Οκτωβρίου 2012

Nuit #1 (2011) - Anne Émond

H Clara (Catherine de Léan) γνωρίζει τον Nikolai (Dimitri Storoge) σε ένα πάρτυ. Επιστρέφουν στο σπίτι του και κάνουν σεξ. Ο Nikolai αποκοιμιέται και η Clara σηκώνεται να φύγει, αλλά όταν εκείνος το αντιλαμβάνεται ξεκινάει ένας διάλογος ανάμεσα στα δυο πρόσωπα που θα κάνει ένα one night stand κάτι πολύ διαφορετικό.
Η ταινία γυρισμένη στο Québec, πήγε στο TIFF (Toronto International Film Festival) και η σκηνοθέτης της, Anne Émond, απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης. Αν μπορούσα να χαρακτηρίσω με λίγα λόγια την ταινία αυτή θα έλεγα ότι δεν είναι καθόλου επιτηδευμένη.
Η ταινία είναι λες και είναι γυρισμένη σε πραγματικό χρόνο. Η νύχτα ξεκινάει με το πάρτυ, στη συνέχεια παρακολουθούμε το ζευγάρι στο σπίτι σε διάφορες σκηνές σεξ και ενώ η ώρα περνάει, ξεκινάει ένας διάλογος των δυο, με αφορμή την ματαιότητα αυτής της εφήμερης σχέσης που έχει ένα ζευγάρι σε μια τέτοια κατάσταση. Οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται, ξεγυμνώνουν τα σώματά τους και στη συνέχεια τις ψυχές τους, το είναι τους, σε πολύ καλογραμμένους και καλογυρισμένους μονολόγους, παρουσιάζουν την μοναξιά, την ανάγκη της συντροφικότητας, καθώς η σκηνοθέτης/σεναριογράφος κριτικάρει τον χαρακτήρα μιας γενιάς που, βουτηγμένη στο εφήμερο, ανενημέρωτη για τα όσα συμβαίνουν γύρω της, αρκείται σε μικρές αλλά σίγουρα όχι αρκετές στιγμές απόλαυσης, δεν ψάχνει να βρει τον εαυτό της, αλλά μένει άπραγη και καθόλου δημιουργική. 
Η κάμερα εστιάζει στα πρόσωπα και στα σώματα, στον άνθρωπο. Λιτή σκηνοθεσία, απλός ο χώρος που διαδραματίζεται η ιστορία, το μόνο που επιτρέπει η σκηνοθέτης να σου τραβήξει την προσοχή είναι τα πρόσωπα και τα λόγια. 

15 Οκτωβρίου 2012

Die Welle (Το Κύμα) (2008) – Dennis Gansel

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή μιας και όταν βγήκε η ταινία, το 2008, έγινε μεγάλος θόρυβος γύρω από αυτήν. Σε ένα σχολείο της Γερμανίας του σήμερα ένας ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος αλλά και φιλόδοξος καθηγητής αναλαμβάνει ένα εβδομαδιαίο course πάνω στο θέμα της «απολυταρχίας» (autokratie). Το θέμα που τίθεται στην τάξη είναι αν θα μπορούσε ένα απολυταρχικό καθεστώς, μια δικτατορία να ξαναεπικρατήσει σε μια χώρα όπως η Γερμανία. Έτσι σαν «δραστηριότητα» όλη η τάξη συμμετέχει στη δημιουργία μιας ομάδας που ο «ηγέτης» είναι ο καθηγητής και οι μαθητές πρέπει να υπακούν σε όσα τους λέει και να αποκτήσουν στρατιωτικού τύπου συνήθειες και συμπεριφορές. Καθώς οι μέρες περνούν οι μαθητές και ο καθηγητής μπαίνουν όλο και περισσότερο στο πετσί του ρόλου, το νέο καθεστώς γίνεται όλο και πιο δυνατό και βίαιο, παίρνει περισσότερα άτομα με το μέρος του, χρησιμοποιώντας ορισμένες φορές ακόμα και τη βία και τον εκφοβισμό και εμείς μένουμε να παρακολουθούμε την κατάσταση να ξεφεύγει από τον έλεγχο όλων.
Η ταινία πρώτα απ’ όλα είναι αναμφισβήτητα καλογυρισμένη, με καλές ερμηνείες και πολύ ένταση. Αλλά τα νοήματά της είναι αυτά που έχουν σημασία εδώ. Η ταινία χρησιμοποιεί αυτή την ιστορία για να πει ότι δεν είναι δύσκολο να επικρατήσει ξανά ένα απολυταρχικό καθεστώς, με ρατσιστικές διαθέσεις, που στηρίζεται στη βία και στην απουσία ελευθερίας (είναι πολύ χαρακτηριστικός ένας διάλογος από την ταινία «Γιατί δεν φοράς το λευκό πουκάμισο που φοράνε όλοι;» «Γιατί δεν θέλω.»), όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Πολλά έχουν ειπωθεί για την ταινία. Ότι δηλαδή χρησιμοποιεί υπερβολές για να αναδείξει το θέμα, με χαρακτηριστικότερη αυτή του χρονικού διαστήματος κατά το οποίο λαμβάνει χώρα και έρχεται εις πέρας το «πείραμα». Πώς είναι δυνατόν μέσα σε μόνο μια βδομάδα ένας τόσο μεγάλος αριθμός ατόμων (όχι μόνο τα είκοσι παιδιά της τάξης, αλλά σχεδόν όλο το σχολείο) να συμφωνούν με τόσο ακραίες απόψεις και στο ελάχιστο διάστημα των πέντε ημερών η «προπαγάνδα» του καθηγητή και των υπόλοιπων μαθητών να πιάσει; Πιστεύω ότι χρησιμοποιείται ο χρονικός περιορισμός της μιας εβδομάδας όντως για να υπερβάλλει, για να αγχώσει εμάς που παρακολουθούμε, να μας δείξει το πόσο επικίνδυνες είναι τέτοιες καταστάσεις και πόσο εύκολα και γρήγορα μπορούν τα πράγματα να εξελιχθούν και εν τέλει να ξεφύγουν.
Η ταινία κατά την άποψή μου χάνει σε ένα σημείο. Σχεδόν όλα τα παιδιά που δείχνει να λαμβάνουν μέρος στο «πείραμα» προέρχονται από ευκατάστατες οικογένειες και φοιτούν σε ένα σχολείο όπου γενικώς υπάρχουν παροχές και ανοιχτές πόρτες στη γνώση. Αν παρατηρήσετε στην ταινία όλα σχεδόν τα παιδιά της τάξης είναι πολιτικοποιημένα, φαίνονται διαβασμένα, μένουν σε πολυτελή σπίτια και οδηγούν ακριβά αμάξια. Ποια θα ήταν όμως τα αποτελέσματα του πειράματος αυτού αν γινόταν σε μια κοινωνία με λιγότερη παιδεία και εκπαίδευση, σε παιδιά από φτωχές οικογένειες; Ίσως αυτό να είναι το σενάριο μιας επόμενης ταινίας που θα είχε ενδεχομένως μεγαλύτερο ενδιαφέρον.  
Παρόλα αυτά «Το Κύμα» είναι ένα ιδιαίτερης σημασίας φιλμ γιατί λέει κάτι που πρέπει να ειπωθεί: δεν είναι δύσκολο να έρθουν τέτοιες καταστάσεις, γεγονός που πρέπει να μας θορυβήσει και να μας κάνει να κοιταχτούμε με νόημα. 

6 Οκτωβρίου 2012

Michael (2011) - Markus Schleinzer

Ο Michael είναι ένας μοναχικός άντρας, με μια μονότονη ζωή που ακολουθεί καθημερινά την ίδια ρουτίνα: από το σπίτι στη δουλειά και το αντίστροφο. Κρύβει όμως ένα τρομερό και σοκαριστικό μυστικό. Έχει απαγάγει και κρατά φυλακισμένο στο υπόγειο του σπιτιού του ένα μικρό αγόρι.


Η ταινία του αυστριακού Markus Schleinzer
 είναι το σκηνοθετικό του ντεμπούτο και ο τρόπος που αφηγείται την ιστορία ενός παιδόφιλου είναι σίγουρα ενδιαφέρων. Η κάμερα μένει σχεδόν στατική, τα πλάνα είναι μακρά σε διάρκεια, αργεί να έρθει η εναλλαγή τους. Βλέπουμε κυρίως τον Michael να ζει τις δυο παράλληλες ζωές του, στο γραφείο και στο σπίτι, σαν να είναι ένα άτομο με διπλή προσωπικότητα, αλλά το ίδιο ψυχρός και στις δυο εκδοχές του εαυτού του. Είναι αξιοπρόσεκτη η ερμηνεία του αλλά και αυτή του μικρού David Rauchenberger στο ρόλο του φυλακισμένου παιδιού.

Η κάμερα μένει έξω από τις κλειστές πόρτες, δεν μας αφήνει να δούμε όλα αυτά τα οποία μας φρίττουν, αλλά μας προκαλεί να τα φανταστούμε και αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Η ταινία μεταδίδει μια ένταση που έρχεται σε σύγκρουση με το αργό ύφος της, την ήρεμη ατμόσφαιρά της, η οποία σε ορισμένες στιγμές χτυπάει κόκκινο. Καταφέρνει να σε φέρει στα όρια σου, να κρατιέσαι από κάπου για να μην καταρρεύσεις. Προσεγγίζει το θέμα με απλότητα, με ωμότητα, χωρίς υπερβολές, χωρίς μελοδραματισμούς, με σεβασμό θα έλεγα, αλλά δεν σου κρύβει τίποτα, σου λέει τα πράγματα με το όνομά τους. 


26 Σεπτεμβρίου 2012

Gigantic (2008) - Matt Aselton

Ο Brian (Paul Dano) δουλεύει σε ένα μαγαζί που πουλάει κρεβάτια και έχει εμμονή με την υιοθεσία ενός μωρού από την Κίνα. Μια μέρα ο Al (John Goodman) επισκέπτεται το μαγαζί για να αγοράσει ένα κρεβάτι και στέλνει την κόρη του Happy (Jooey Deschanel) να κανονίσει τα διαδικαστικά. Ο Brian γνωρίζει την Happy και ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια περίεργη σχέση.


Τα καλά στοιχεία της ταινίας είναι ότι το σενάριο είναι ιδιαίτερο και έχει πολλούς δεύτερους χαρακτήρες (όπως αυτοί των Zack Galifianakis, John Goodman, Ian Roberts και Edward Asner) που κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον. Ακόμα η ερμηνεία του
Dano είναι πάρα πολύ καλή. Αυτός ο ηθοποιός παίζει ρόλους με κοινά μεταξύ τους στοιχεία, αλλά κάθε ερμηνεία του είναι για τους δικούς της κάθε φορά λόγους πιστευτή και δείχνει να παίρνει κάθε φορά τη δουλειά του πολύ σοβαρά.
Το βασικό θέμα της ταινίας είναι η οικογένεια, τι είναι αυτή, δείχνει διάφορες μορφές της, αναρωτιέται ποια θεωρείται «φυσιολογική» και αν υπάρχει τέτοιο είδος. Είναι ικανή να προβληματίσει αλλά είναι λιγάκι αργή και μπορεί σε κάποια σημεία να κουράσει.

21 Σεπτεμβρίου 2012

Les émotifs anonymes (Ανώνυμοι Ρομαντικοί) (2010) - Jean-Pierre Améris

Η Angélique είναι "emotif" (ρομαντική, κατά λέξη μετάφραση: "συναισθηματική"), είναι ντροπαλή και ανασφαλής και δεν της αρέσει να βρίσκεται στο επίκεντρο. Είναι σοκολατοποιός και πιάνει δουλειά σε μια σοκολατοποιία. Εκεί γνωρίζει τον Jean-Rene ο οποίος είναι εξίσου ντροπαλός με αυτή, φοβάται τα πάντα και του είναι πολύ δύσκολη η οποιασδήποτε μορφής επαφή με τους ανθρώπους. Η Angélique και ο Jean-Rene ερωτεύονται ...

Ευχάριστη ταινία, εντελώς "γαλλική" αλλά είναι ιδιαίτερη και διασκεδαστική χωρίς να προσπαθεί. Η γνωστή αγάπη των Γάλλων για τους ιδιότροπους χαρακτήρες είναι πάλι εδώ, με δυο τύπους που γίνονται αμέσως αγαπητοί, συμπαθητικοί και είναι αστείοι χωρίς να υπερβάλλουν, δημιουργήματα του σεναριογράφου Philippe Blasband ο οποίος έγραψε και το σενάριο για την ταινία του 2007 "Irina Palm".  Η επιλογή των δυο ηθοποιών είναι εξαιρετική, ιδιαίτερα ο Benoît Poelvoorde στον ρόλο του Jean-Rene είναι απολαυστικός.




16 Αυγούστου 2012

Bronson (2008) - Nicolas Winding Refn

Πριν το "Drive" ο Δανός σκηνοθέτης Nicolas Winding Refn παρουσιάζει τη βιογραφία του μέγα φυλακισμένου της Αγγλίας Charles Bronson. Ο Bronson ήθελε να γίνει διάσημος και έγινε: είναι μέχρι σήμερα ένας από τους πιο περιβόητους φυλακισμένους της Αγγλίας έχοντας εκτίσει έναν μεγάλο αριθμό ετών στη απομόνωση του κελιού του.
Η ταινία δεν είναι μια συνηθισμένη βιογραφία. Συνήθως περιμένω από τέτοιες ταινίες απλή σκηνοθεσία, ρεαλισμό. Εδώ ο Refn βάζει τον Bronson, να αφηγείται, να παίζει, να αναπαριστά τα όσα του συνέβησαν, ανεβασμένος σε μια σκηνή θεάτρου με το κοινό να παρακολουθεί άλλοτε χειροκροτώντας, άλλοτε γελώντας, αλλά πάντα με θετική ανταπόκριση, παρά τη ωμότητα των ιστοριών. Ο Bronson παίζει τον εαυτό του, τον χλευάζει, τον θαυμάζει, τον χειροκροτεί, γελά μαζί του, ενώ κοροϊδεύει και κρίνει το σύστημα, τους θεατές, εμας τους ίδιους που τον κοιτάμε με γουρλωμένα μάτια. Ταυτόχρονα βλέπουμε τη ζωή του ήρωα και ξαφνικά οι σκηνές μετατρέπονται σε κάδρα, τα πλάνα σε φωτογραφίες που αναπνέουν και βγάζουν όσα θέλουν να πουν τα λόγια.


Ο Tom Hardy είναι εκπληκτικός στο ρόλο του Bronson. Έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο ίδιος ο Bronson και όσα έχει μέσα στο κεφάλι του... Ο Bronson έχει γράψει διάφορα βιβλία με θέμα την γυμναστική, την φυλακή και την τρέλα, ποίηση, και επιπλέον ζωγραφίζει


4 Ιουλίου 2012

L’ Amour Dure Trois Ans (Ο έρωτας κρατάει τρία χρόνια) (2011) - Frederic Beigbeder

Ο φρεσκοχωρισμένος (μόλις τρία χρόνια ερωτευμένος/παντρεμένος) Marc αποφασίζει να κάνει τα "παθήματά" του βιβλίο. Με ψευδώνυμο γράφει και κατακεραυνώνει το γάμο και την πρώην του και το βιβλίο γίνεται ανάρπαστο, ώσπου γνωρίζει την ανέμελη Alice. Τι συμβαίνει όταν εκείνη ανακαλύπτει ότι ο πικρόχολος συγγραφέας είναι ο ίδιος με το γλυκό της ταίρι;


Δύσκολα γράφω άσχημα λόγια για μια ταινία. Αλλά σ' αυτήν την ταινία θα μπορούσα να αναφερθώ και με μόνο μια λέξη: κλισέ! Η ιστορία είναι γνωστή, η κάθε της μικρή λεπτομέρεια, το κάθε της "απρόοπτο" είναι εξαιρετικά αναμενόμενο από τον θεατή! Το κλισέ του θέματος δεν σώζεται ούτε από την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα της Alice, που κι αυτή χαμηλώνει τους τόνους όσο προχωράει η ιστορία. Δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να μιλήσω για πολυδιάστατους και ολοκληρωμένους χαρακτήρες, αλλά μάλλον για βιαστικά κόψε-ράψε από ταινίες τους είδους που τελικά δημιούργησαν τους δυο πρωταγωνιστικούς και όλους τους υπόλοιπους ρόλους!

Η ιστορία εκτός από χιλιοειπωμένη -και αν δεν ήταν στην ουσία της, ο τρόπος με τον οποίο δόθηκε την έκανε έτσι - ήταν ουσιαστικά μια λούπα από διαλόγους που επαναλαμβάνονταν σε κάθε σκηνή. Απογοήτευση από τη Γαλλία που προσωπικά αγαπώ τον κινηματογράφο της και από την συμπαθέστατη Louise Bourgoin (η Alice της ταινίας) που μου άρεσε ιδιαίτερα στο πολύ πιο σημαντικό και ειλικρινές "Un heureux evenement" (Ένα ευτυχές γεγονός)! Δεν πειράζει, τι να κάνουμε; Συμβαίνουν κι αυτά...


25 Ιουνίου 2012

Weekend (2011) - Andrew Haigh

Ο Russel γνωρίζει τυχαία τον Glen σε ένα μπαρ το βράδυ της Παρασκευής. Από εκείνη τη μέρα ξεκινάει η ιστορία δυο ανθρώπων και η συζήτηση για τις σχέσεις, τις ερωτικές, τις φιλικές ... όλες τις ανθρώπινες σχέσεις.
Μια ταινία χωρίς διακοσμητικά στοιχεία, για να σου δείξει ακριβώς ποια είναι. Η ιστορία επίσης απλή, όπως είναι και όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή: δυο άνθρωποι γνωρίζονται, αναπτύσσουν μια σχέση, κάνουν έρωτα και συζητούν για τη ζωή και τις σχέσεις.
Η ταινία, όπως την είδα εγώ, θίγει το "αφού δεν συμβαίνει σε μένα, δεν με αφορά" για κάθε τι που είναι διαφορετικό. Μας προτρέπει να ασχοληθούμε με όσα γίνονται γύρω μας, με το διαφορετικό, αντί να το προσπερνάμε φευγαλέα, ή και χειρότερα να το απορρίπτουμε.

Με πολύ χαμηλό budget, πολλά βραβεία και δυο ηθοποιούς (απίστευτοι και οι δυο ερμηνευτικά) με λίγες συμμετοχές στο χώρο του κινηματογράφου και περισσότερες σ΄αυτόν του θεάτρου, το Weekend έρχεται για να κάνει αίσθηση όχι με το "τολμηρό" περιεχόμενό του, αλλά με την προσέγγισή του πάνω σε ένα αρκετά ειπωμένο θα έλεγα θέμα, εστιάζοντας στην ουσία, στοχεύοντας στο κέντρο!


25 Μαΐου 2012

Dark Shadows (2012) - Tim Burton

Ένας βρικόλακας, ο Μπάρναμπας Κόλινς, από το έτος 1760, επιστρέφει το 1972, μετά από δυο αιώνες "ύπνου", στο πατρικό του σπίτι για να σώσει τους εναπομείναντες Κόλινς από την οικονομική καταστροφή. Τους ώμους του βαραίνει η κατάρα μιας μάγισσας που τον έχει καταδικάσει σε αιώνια αθανασία.
Είδα την ταινία χωρίς να γνωρίζω πολλά για τη ομότιτλη σειρά (1966-1971) στην οποία βασίζεται. 
Ο αιώνιος Burton επιστρέφει, με το σκοτεινό και κωμικό στοιχείο, εδώ με λίγο πιο ανεβασμένους τους τόνους, τις θαυμάσιες λήψεις της κάμερας και την γνωστή παρέα. Ο Depp δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία ως Μπάρναμπας, αλλά για μένα την παράσταση κλέβει η Eva Green, η ανατριχιαστικά υπέροχη μάγισσα της ιστορίας.
Από την άλλη, από την στιγμή που ξεκινάει η ταινία και λίγα λεπτά πριν το τέλος της η ιστορία επαναλαμβάνεται σε σημείο που κουράζει. Το βασικό θέμα στο οποίο στηρίζεται: η κατάρα, η δεσμευτική αγάπη, η ανάγκη για απελευθέρωση, αποτέλεσε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, το οποίο ενδεχομένως μια σειρά να μπορούσε να υποστηρίξει, αλλά όχι και μια ταινία. Ταυτόχρονα η ταινία πλατειάζει σε σημεία που δεν είναι απαραίτητο, ενώ αφήνει ανεξήγητα κενά και δεν σ' αφήνει να ευχαριστηθείς σημεία που επιδέχονταν παραπάνω λεπτά κινηματογραφικού χρόνου. 

Βέβαια κακό δεν το λες ...


13 Μαΐου 2012

Outrage (Autoreiji) (2010) - Takeshi Kitano

Στην Ιαπωνία του σήμερα η Yakuza, η Ιαπωνική μαφία, βρίσκεται παντού: στην αγοραπωλησία ναρκωτικών, στα clubs, στην πορνεία, στην αστυνομία. Τι συμβαίνει όμως όταν ανάμεσα στις ομάδες της ξεσπάσει πόλεμος;
Ο Kitano μας ξεναγεί στα άδυτα της Ιαπωνικής μαφίας, δείχνοντας το απάνθρωπο της πρόσωπο. Με ένα ανδροκρατούμενο καστ (μόνο τρεις γυναικείοι χαρακτήρες να εμφανίζονται ελάχιστα) που έχει να επιδείξει πολύ καλές ερμηνείες, ο Kitano δημιουργεί μια ταινία λιγάκι επίπεδη θα έλεγα. Χωρίς να την αποκαλώ κακή, με μερικές πολύ καλές στιγμές, η ταινία με ρεαλισμό, αλλά χωρίς ατμόσφαιρα, προβάλει τις πρακτικές της μαφίας. Ταυτόχρονα μπορεί να κουράσει, καθώς παρουσιάζει ένα μεγάλο αριθμό από χαρακτήρες, που χάνεσαι σε τόσα ονόματα και πρόσωπα.
Από την άλλη ενδεχομένως, ο Kitano δημιουργώντας μια σχετικά "γυμνή" ταινία, χωρίς φτιασίδια, να θέλει να περάσει το σκληρό ρεαλισμό και την ωμότητα της ιστορίας που αφηγείται.

Βρήκα την ιστορία ενδιαφέρουσα, αλλά την ταινία απλώς καλή.


16 Απριλίου 2012

Zhou Yu's Train (Zhou Yu de huo che) (2002) - Zhou Sun

Η Zhou Yu ταξιδεύει με το τρένο δυο φορές την εβδομάδα για να δει τον Chen Qing που της εκμυστηρεύεται τα συναισθήματά του με ποιήματα. Η Zhou Yu δεν ταξιδεύει απλώς από την μια πόλη στην άλλη, αλλά ταξιδεύει μέσα της, στα συναισθήματά της και γνωρίζει πάντα κάτι νέο, κάτι διαφορετικό.
Μια ταινία που κυλά και σε παρασέρνει, δείχνει την δύναμη των λέξεων αλλά και των πράξεων. Σκηνές προσεγμένες, κυριαρχεί το γαλάζιο του νερού μιας λίμνης και το κόκκινο από τα ρούχα και τα χείλη της Zhou Yu.  Ερμηνείες  ήρεμες, απαλές, ταιριάζουν τόσο όμορφα με την ατμόσφαιρα της ταινίας. 
Η Zhou Yu έχει έναν πολύ ενδιαφέροντα χαρακτήρα, γραμμένο προσεκτικά, πολυδιάστατο και αξιομνημόνευτο. Η ταινία μου θύμισε το θαυμάσιο Chungking Express, σκηνοθετικά αλλά και σεναριακά σε κάποια σημεία. 
Σου αφήνει μια γλύκα και την δίψα για καλοκαίρι.


The Blues Brothers (1980) - John Landis

Άργησα λίγο, αλλά το είδα και μου άρεσε!
Η ταινία ξεκίνησε από ένα sketch στο Saturday Night Live και από ένα άλμπουμ από το συγκρότημα Blues Brothers του John Belushi (Jake Blues) και του Dan Aykroyd (Elwood Blues) το 1978. 
Στην ταινία ο Jake μόλις έχει βγει από τη φυλακή και μαζί με τον Elwood επισκέπτονται το ορφανοτροφείο στο οποίο μεγάλωσαν, για να πληροφορηθούν ότι ετοιμάζεται να κλείσει λόγω αδυναμίας πληρωμής φόρων 5.000 δολαρίων. Οι Blues Brothers αποφασίζουν να σώσουν την κατάσταση στήνοντας ξανά το συγκρότημά τους με στόχο να οργανώσουν συναυλίες για να κερδίσουν τα λεφτά που χρειάζονται.
Μέσα σ' αυτό  το απλό, και ίσως λίγο κλισέ σενάριο, παρελαύνουν ονόματα μουσικών στους πιο φανταστικούς ρόλους. Οι δυο πρωταγωνιστές, με πολύ στυλ, πλέκονται σε μπελάδες και το ανθρωποκυνηγητό δεν σταματά ποτέ! Οι δρόμοι του Ιλινόις παίρνουν φωτιά, αυτοκίνητα καταστρέφονται, εμπορικά κέντρα μετατρέπονται σε αυτοκινητόδρομους και οι Blues Brothers πάντα άνετοι πίσω από τα μαύρα γυαλιά τους. 
Με αρκετές καλά σκηνοθετημένες σκηνές, φοβερή μουσική και χορευτικά, με την υπερβολή να χτυπά κόκκινο σε πολλές φάσεις, η ταινία καταφέρνει να είναι ένα πολύ ευχάριστο και ιδιαίτερο μιούζικαλ!


12 Μαρτίου 2012

Cemetery Junction (2010) - Stephen Merchant, Ricky Gervais

Η ιστορία τριών φίλων που θέλουν απεγνωσμένα να φύγουν από την πόλη όπου γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και που προορίζεται γίνει και το "νεκροταφείο" τους.
Η ταινία, χωρίς να έχει κάτι ιδιαίτερο, μου έμεινε! Πολλοί και διαφορετικοί χαρακτήρες, που ξετυλίγονται ομαλά και προσεκτικά, ρεαλιστικοί και προσεγμένοι. Καλογραμμένο σενάριο με διαλόγους χωρίς υπερβολές! Γενικά πλάνα, που παρουσιάζουν πολύ καλά την εποχή (δεκαετία του '70) κατά την οποία εκτυλίσσεται η ιστορία. Όμορφα χρώματα.

Μου άρεσε η ιδέα "κυνήγησε τη ζωή σου και τις επιθυμίες σου" τόσο όμορφα δοσμένη από μια απλή ιστορία.



2 Ιανουαρίου 2012

Memories of Murder (Salinui chueok) (2003) - Joon-ho Bong

Σε μια μικρή πόλη ξεκινά μια σειρά από φόνους γυναικών. Οι αστυνομικοί της περιοχής, που δεν είναι ιδιαίτερα εκπαιδευμένοι και έμπειροι, αναλαμβάνουν την υπόθεση και ψάχνουν τον δολοφόνο με αναξιόπιστες τεχνικές, ώσπου μια μέρα καταφθάνει ένας αστυνομικός από τη Σεούλ και τα πράγματα μπαίνουν σε τάξη. Ποιος είναι λοιπόν ο δολοφόνος..;
Ταινία με ένταση, ανατροπές και το γνήσιο ανθρωποκυνηγητό, στο οποίο μας συνηθίζουν οι νότιο - Κορεάτικες ταινίες. Ο σκηνοθέτης του πρόσφατου  Madeo (Μητέρα), για το οποίο έχουν ακουστεί πολύ καλά λόγια, γυρίζει μια αστυνομική ταινία με πολύ ενδιαφέρον. Αυτό που με συναρπάζει στις νότιο -Κορεάτικες ταινίες, είναι ότι ενώ χρησιμοποιούν μια γνωστή θεματολογία (αστυνομικές ταινίες, ταινίες εκδίκησης) είναι τόσο, μα τόσο διαφορετικός ο τρόπος που την προσεγγίζουν. Εδώ γνωστά στοιχεία στις αστυνομικές ταινίες, όπως για παράδειγμα οι διαφορές μεταξύ του αστυνομικού της επαρχίας και του αστυνομικού από την πρωτεύουσα ή η σχέση τους που αρχικά είναι πολύ άσχημη αλλά τελικά αλλάζει, δεν τονίζονται τόσο ούτε παρουσιάζονται μέσα από σκηνές υπερβολικές ή μελοδραματισμούς. Αντίθετα εντάσσονται μέσα σε ένα σύνολο καταστάσεων που κυλά αβίαστα...
Οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές, με τον αγαπημένο Kang-ho Song ("Thirst", "The Good, The Bad and The Weird") να είναι όπως πάντα εξαιρετικός!
Η ταινία σχολιάζει τις πρακτικές της αστυνομίας, ειδικότερα όταν αυτή αποτελείται από ανειδίκευτα άτομα, τους αμείλικτους δημοσιογράφους, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει μια ιστορία δράσης, με ιδιαίτερους χαρακτήρες, που καταφέρνει να σε κρατήσει σε εγρήγορση μέχρι το τέλος!

 *επιλέγω να μην βάλω trailer εδώ, γιατί όσα είδα περιέχουν spoiler*