27 Νοεμβρίου 2010

You will meet a tall dark stranger (2010) - Woody Allen

Χθες λοιπόν είδα την τελευταία ταινία του πολύ συμπαθούς σκηνοθέτη Woody Allen.. Δεν θα αναφερόμουν σ' αυτήν ούτε ως κωμωδία, ούτε ως δράμα αλλά ως κάτι ενδιάμεσο, γλυκόπικρο,όπως αυτά που μας έχει συνηθίσει! Γιατί ακόμα και σε Κωμωδίες του ιδίου, όπως το "Everything you always wanted to know about sex...", υπήρχε κάτι το τραγικό!
Και σ' αυτήν την ταινία νομίζω το τραγικό είναι έντονο.
Άνθρωποι που σου φαίνεται να τα έχουν όλα. Άνθρωποι που ζουν σε βίλες με πανέμορφους κήπους, που έχουν την πολυτέλεια να ακούν όπερα ζωντανά και να γεμίζουν τους τοίχους τους με πανάκριβους πίνακες. Δεν μοιάζουν με τους κοινούς ανθρώπους από όποια μεριά κι αν τους δεις, αλλά έχουν κάτι που τους φέρνει πολύ χαμηλά, κοντά στους θνητούς... τον  φόβο του θανάτου, της αποτυχίας, της απόρριψης!
Και πάλι όμως, απέναντι σ' αυτό έχουν ένα πλεονέκτημα, τη χρηματική δυνατότητα για να πασπαλίσουν αυτό το φόβο και την αβεβαιότητα με ψεύτικες ελπίδες. Προσωρινά...
H Gemma Jones είναι η καλύτερη αλλά και η πιο τραγική φιγούρα της ταινίας που συμπληρώνεται από τον Hopkins και μαζί φτιάχνουν την εικόνα του νευρικού και τρελαμένου με τα υπαρξιακά του προβλήματα Allen...
Αυτή τη φορά ο Woody Allen μπορεί να μη φέρνει ένα αριστούργημα αλλά ένα πολύ καλοφτιαγμένο έργο βουτηγμένο σε όλη την ειρωνεία και την τραγελαφικότητα της ζωής!!

15 Νοεμβρίου 2010

Μαχαιροβγάλτης (2010) - Γιάννης Οικονομίδης

Χθες το βράδυ....

Το φιλμ αρχίζει δείχνοντας πελώρια τοπία.
Σ αφήνει να βουλιάξεις στο μαύρο και δοκιμάζει τα όρια σου.
Βρίζει ο Μαχαιροβγάλτης, φωνάζει, φτήνει, αγκομαχά.
Στο τέλος όμως τι καταφέρνει; Σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει!
Η αχρωματοψία των σκύλων και το ασπρόμαυρο του φιλμ ταιριάζουν. Λυπάσαι το κακόμοιρο το σκυλί. Κρίμα να μην μπορεί κανείς να δει τα χρώματα της χαμένης ζωής!
Στην επαρχία της Δυτικής Μακεδονίας μένει ο Νίκος, ένας τύπος που ζει από τις ζωές των άλλων. Δεν δουλεύει, επιβιώνει με δανεικά και γενικώς.... επιβιώνει.Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, ο θείος του τον πείθει να κατέβει στην Αθήνα για να δουλέψει για κείνον ως φύλακας των σκύλων του. Έτσι ξεκινά το ταξίδι του Μαχαιροβγάλτη...

Ο Οικονομίδης γνωστός από το "Σπιρτόκουτο (2002)" και από το "Ψυχή στο Στόμα (2006)" εδώ πιο ήρεμος αλλά πιο βαθύς. Το πρόβλημα είναι ότι περιμένεις την ένταση των προηγούμενων δυο και δεν την βλέπεις, αλλά βλέπεις κάτι πιο ολοκληρωμένο, κάτι πιο γεμάτο....  
Δεν θέλω να πω πολλά. απλώς δείτε το!

12 Νοεμβρίου 2010

Mammoth (2009) - Lucas Moodysson

Για άλλη μια φορά μια ταινία με κεντρικό άξονα την έννοια "παιδί". Η έννοια αυτή, μαθαίνουμε στο Πανεπιστήμιο, είναι κατασκεύσμα της κάθε κοινωνίας και άρα η σημασία της αλλάζει από κοινωνία σε κοινωνία. Δηλαδή, για παράδειγμα, τα "πρέπει", οι ευθύνες και οι προσδοκίες για τα παιδιά είναι άλλες στην Αμερική και άλλες στην  Ταϊλάνδη. Κι αυτό καταγράφεται πολύ έντονα και πολύ δυναμικά από τον Μoodysson στην ταινία του μαζί με άλλα σχόλια περί οικογένειας.
3 ιστορίες μπλεγμένες μεταξύ τους. Η ιστορία μιας ευκατάστατης οικογένειας σε μια αστική περιοχή της Αμερικής, η ιστορία των δυο παιδιών της νταντάς της προαναφερθούσας οικογένειας και η ιστορία μιας πόρνης από την Ταϊλάνδη όπου ο μπαμπάς πάει ταξίδι για δουλειές.
Οι διαφορές ανάμεσα στις ζωές των ανθρώπων είναι εμφανέστατες και οι ζωές των παιδιών επίσης απέχουν πολύ μεταξύ τους. Το κοριτσάκι στην Αμερική θα λέγαμε ότι είναι πιο πολύ "παιδί" από τα δυο μικρά αγόρια της Ταϊλάνδης, τα οποία θα λέγαμε πως συμπεριφέρονται περισσότερο ως ενήλικες. 
Ταυτόχρονα κάνεις ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη όπου όλα είναι πολύ διαφορετικά από την πόλη που συνήθιζες να βλέπεις. Τα παιδιά παίζουν σε μια βρώμικη παραλία, μαζεύουν σκουπίδια από τους σκουπιδότοπους για να ζήσουν και πέφτουν θύματα παιδεραστίας. Όλα αυτά είναι "ξένα" στα μάτια μας και στα μάτια των άλλων, όχι επειδή δεν τα ξέρουμε ή δεν τα χουμε -κάπου- ξαναδεί αλλά επειδή είναι έξω από αυτά που εμείς έχουμε βάλει ως προϋποθέσεις της "καλής" ζωής μας.

Η ταινία, προφανώς, αγγίζει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, το θέμα των παιδιών και πως αυτά βιώνουν την εξαθλίωση είτε των ανθρώπων είτε των συστημάτων . Δίνει, όπως το είδα εγώ,  το ζήτημα των δυνατοτήτων και των προϋποθέσεων για την επίτευξη στόχων με τις οποίες γεννιέται κάποιος. Δεν θέλω να το αποκαλέσω "τύχη" γιατί η λέξη παρεπέμπει αλλού, αλλά είναι ενδιαφέρον να δει κανείς μια τέτοια οπτική, πως δηλαδή γεννιέσαι σε μια έτοιμη κατάσταση, σε ένα έτοιμο σύστημα και καλείσαι να ανταπεξέλθεις σ' αυτό ενώ το να μπορέσεις να ξεφύγεις είναι πολύ δύσκολο!

6 Νοεμβρίου 2010

Μαύρο Λιβάδι (2009) - Βαρδής Μαρινάκης

Η ιστορία: βρισκόμαστε στο 17ο αιώνα και σε μια υπέροχη και ανοιχτή πεδιάδα ένας χτυπημένος άνδρας έτοιμος να καταρρεύσει τρέχει με το άλογο του προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο ουρανός είναι μαύρος και η καταιγίδα έρχεται. Μετά βλέπουμε το μοναστήρι στο οποίο ζουν αρμονικά οι ελληνίδες μοναχές του καιρού και ανάμεσα τους ένα περίεργο και ήσυχο κορίτσι, η Ανθή.  Η Ανθή στην πραγματικότητα δεν είναι κορίτσι, αλλά αγόρι. Η ηγουμένη την μεταμφίεσε σε κορίτσι για να την προστατεύσει από το να γίνει γενίτσαρος.

Αυτοί είναι οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας μας, η οποία συνεχίζεται δείχνοντας τον άνδρα, που είναι γενίτσαρος, να καταλήγει λιπόθυμος μπροστά στην πόρτα του μοναστηριού. Οι καλόγριες τον βάζουν μέσα και η Ανθή δείχνει ένα μεγάλο ενδιαφέρον για εκείνον όπως φυσικά κι αυτός. Δύσκολος αυτός ο έρωτας...
Η μαγεία του όμως αναβλύζει σε όλη την ταινία μέσα από διάφορα πλάνα στη μαγευτική φύση όπου οι δυο πρωταγωνιστές "βγάζουν το ζώο από μέσα τους". Οι σκηνές της πάλης, του έρωτα είναι σκηνές όπου οι δυο άνθρωποι "επιστρέφουν στην αρχική τους φύση" με φωνές, κραυγές και κινήσεις άγαρμπες μα αληθινές.
Η φωτογραφία και οι εικόνες της φύσης στο φιλμ είναι σπουδαίες. Δεν νομίζω πως έχω ξαναδεί άλλη ταινία με τόσο υπέροχα πλάνα και μαγευτικά τοπία. Κρυστάλλινα νερά, λίμνες στην ομίχλη και πράσινες φυλλωσιές τόσο όμορφες που φάνταζε ονειρικό το τοπίο.
Η ιστορία όμορφη και ενδιαφέρουσα, αν και, κατά τη γνώμη μου, υπήρχαν κάποια κενά από δω κι από κει. Όμως δεν θέλω να χαλάσω την ομορφιά της. Με συνεπήρε τόσο η εικόνα που δεν θα μπορούσα να μείνω σ'αυτά που ενδεχομένως δεν μου άρεσαν!
Μετά την ταινία η συζήτηση που ακολούθησε ήταν το πιο σημαντικό και αυτό που συγκεκριμένα ειπώθηκε πρέπει νομίζω να το αναφέρω (αν και δεν το θυμάμαι αυτολεξεί):
...Στην ταινία υπήρχαν δυο θεοί. Στο μοναστήρι η Ανθή λάτρευε τον "Θεό" της ενώ όταν δραπέτευσε απ' αυτό, θεός ήταν η "Φύση" ...

Castaway on the moon (2009) - Lee Hey- Jun

Ωραία, άλλη μια ιστορία αγάπης! ΝΟΤ just that!
Η ιστορία: ένας τύπος στα όρια της κατάθλιψης επειδή τον έχει χωρίσει η κοπέλα του και έχει απολυθεί, αποφασίζει να αυτοκτονήσει πέφτοντας από μια ψηλή γέφυρα στη μέση της πόλης σε ένα ποτάμι. Καθώς δεν ξέρει να κολυμπάει του φαίνεται ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη του σκοπού του... Και έτσι...
Το άλλο πρωί ξυπνάει ναυαγός σε ένα μικρό βρώμικο νησί στο κέντρο του ποταμού. Είναι μερικά χιλιόμετρα μακρυά από τον πολιτισμό και μπορεί να δει τους τεράστιους ουρανοξύστες και τη μεγάλη γέφυρα από την οποία έπεσε, αλλά με τίποτα δεν μπορεί να φτάσει εκεί!
Μια νεαρή κοπέλα με ένα περίεργο σημάδι στο μέτωπο ζει κυριολεκτικά μπροστά από τον υπολογιστή της. Δεν βγαίνει από το σπίτι της και η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο είναι το διαδίκτυο και η φωτογραφική της μηχανή με την οποία φωτογραφίζει το φεγγάρι... Η ενασχόλησή της με τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης της δίνει την ψευδαίσθηση μιας φυσιολογικής ζωής.
Οι δυο αυτοί άνθρωποι αρχίζουν να επικοινωνούν με ένα περίεργο τρόπο και έρχονται κοντά.

Γύρω όμως από τη σχέση τους, που είναι το κέντρο της ταινίας, υπάρχουν χιλιάδες αξιοπρόσεχτες και σημαντικές λεπτομέρειες.
Κατά την άποψη μου, εκείνος είναι η αναπαράσταση της καπιταλιστικής κοινωνίας και του ανάλογου τρόπου ζωής. Φοράει κουστούμι και γραβάτα,έχει μια δουλειά σε ένα γραφείο σε ένα τεράστιο ουρανοξύστη και φαίνεται να έχει βρει το νόημα. Μέσα όμως σε όλα αυτά κρύβεται ένας άνθρωπος δυστυχισμένος και ανολοκλήρωτος. Στα διάφορα flash- backs φαίνεται ακριβώς η ζωή ενός άνδρα τόσο εξαρτημένου από τη δουλειά του και από το να είναι καλός σ' αυτήν ώστε καταντάει μοναχικός, αντικοινωνικός, καταθλιπτικός και μίζερος. Η ζωή του στο νησί του δίνει την ευκαιρία της ανακάλυψης της φύσης, του "πρωτόγονου" τρόπου ζωής και της ανακάλυψης του πώς είναι να ζεις εξαρτώμενος μόνο από τον εαυτό σου!
Εκείνη είναι η αναπαράσταση της μοντέρνας πραγματικότητας και ζωής.Μαζεύει όλα τα sites κοινωνικής δικτύωσης και τα δείχνει με το Δάχτυλο! Αναπαριστά τη ζωή του ανθρώπου του τόσο χωμένου και εξαρτημένου από τα profiles του που ξεχνά να ζήσει πραγματικά. Απεικονίζει τη συνήθεια της νέας γενιάς ανθρώπων να κρύβονται πίσω από ένα avatar, από ένα ψεύτικο λογαριασμό με ψεύτικες εικόνες.

Κλείνοντας δεν ξέρω πως να τελειώσω αυτή την ανάρτηση πέραν του να πω πως αυτή η ταινία ήταν μια αφορμή για να σκεφτώ για τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου! Τελικά τι επιδιώκουμε στη ζωή μας, ποιο είναι το νόημα του να ζούμε και να εργαζόμαστε και, ίσως ακόμη, γιατί κρυβόμαστε πίσω από τους υπολογιστές μας? χα!