7 Οκτωβρίου 2010

Rachel Getting Married (2008) - Jonathan Demme

Λοιπόν, ας ξενικήσω κάπως αλλιώς αυτή τη φορά..
Έχω μια μοναδική.. ε... θα την έλεγα ίσως ικανότητα:
κλαίω πολύ εύκολα.! Γενικώς μπορώ να κλάψω με σχεδόν τα πάντα, με ένα νεκρό σκουλήκι, ένα χωρισμό, με μια βόλτα στον ήλιο επειδή είδα ένα γκρι πετραδάκι στην άκρη του δρόμου.... που (το βασικότερο, προσοχή!!)ΚΑΤΙ μου θύμισε. ΑΡΑ η μοναδική μου ικανότητα δεν είναι τόσο το να κλαίω εύκολα αλλά το να κλαίω εύκολα επειδή συνδυάζω διάφορες καταστάσεις με θλιβερά γεγονότα.
Και έτσι καταλήγουμε στις ταινίες. Ό,τι βλέπω στο σινεμά συνδυάζεται μοναδικά γρήγορα στο μυαλό μου με κάποιο ανάλογο ή και τελείως άσχετο γεγονός που έχω ζήσει! Γνωρίζοντας λοιπόν ανθρώπους στη ζωή μου κατάλαβα πως τελικά δεν είναι στον καθένα το να πλαντάζει στο κλάμα τόσο απλό. Όταν εγώ έβλεπα τον αποχαιρετισμό του αγοριού μεταμορφωμένου σε γάτα στο "Hocus Pocus" καθώς πήγαινε στον Παράδεισο και έχυνα μαύρο δάκρυ η μαμά μου έμενε ατάραχη δίπλα μου. Όταν έβλεπα το "Man on Fire" και δεν μπορούσα να συγχρονίσω το φύσημα της μύτης μου και το σκούπισμα των ματιών μου η κολλητή μου από δίπλα ήταν σε νιρβάνα! Και πολλά άλλα τέτοια σκηνικά ακολούθησαν ώσπου στην ώριμη αυτή ηλικία που βρίσκομαι τώρα αποφάσισα να κλαίω όσο θέλω, σιωπηλά ή δυνατά, μόνη μου ή με παρέα, με γνωστούς ή αγνώστους... yeah you got the idea και τέλος πάντων αφού πάθω αναρρόφηση και κατεβάσω δυο τρία λίτρα νερό, τότε μπορώ να ηρεμήσω και με σταθερό λόγο να μιλήσω για την ταινία.

 Έτσι έγινε και με το Rachel Getting Married ! Αυτή η ταινία είναι σκέτη καταστροφή!
Κλαις, κλαις, κλαις!!
Τουλάχιστον έχεις παρέα. Οι πρωταγωνιστές κλαίνε, κλαίνε, κλαίνε επίσης! Σε κάθε πλάνο θα είναι κάποιος που θα φωνάζει δακρύζοντας, θα βρίζει ρουφώντας τη μύτη του ή θα κοιτάει μακριά και ένα δάκρυ θα κυλάει στο πρόσωπό του (αχ, ας μη μιλήσω για τα κλισέ! Αλλά ίσως μοοόνο ένα: ΓΙΑΤΙ πάντα μα πάντα το προβληματικό παιδί της οικογένειας φοράει μαύρα, ακούει μέταλ και βάζει eyeliner-δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι???). Τέλος πάντων...

Η μαυροφορεμένη Kym μας παρουσιάζει την προβληματική ζωή της. Την μέρα που παίρνει εξιτήριο από το κέντρο απεξάρτησης, πρέπει να παρευρεθεί στο γάμο της αδερφής της Rachel. Όπως θα περίμενε κανείς τα κάνει όλα λίμπα, δημιουργεί προβλήματα, ντροπιαστικές καταστάσεις, τσακώνεται με όλο τον κόσμο και .. και.. και...
Μου αρέσει φυσικά,θα ήταν τρελό να μη μου άρεσε, η ερμηνεία της Anne Hathaway. Πραγματικά είναι πολύ καλή σ' αυτό το ρόλο έξω από τα συνηθισμένα της και όλη αυτή η προβληματική και μελαγχολική φυσιογνωμία ταιριάζει στο παρουσιαστικό της και τα μεγάλα σκούρα μάτια της!
Από την άλλη νομίζω πως η ταινία το παρακάνει με το μελό. Σκέφτεσαι βέβαια πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν όντως και πως αν γινόταν κάτι παρόμοιο σε σένα μάλλον αυτά και πολύ χειρότερα θα έκανες. Ίσως λοιπόν το "πρόβλημα" της ταινίας δεν είναι ο υπερβολικός ρεαλισμός (ή η υπερβολή γενικότερα) αλλά το ότι δεν σου δίνει και πολλά πέρα από αυτό: μια υπερβολικά ρεαλιστική δραματική κατάσταση που σε καταθλίβει και σε κάνει να καταρρέεις.
Κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα όμως και στη ζωή?? χμ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου