3 Οκτωβρίου 2010

Ondine (2009) - Neil Jordan

Κάτι πολύ προσωπικό λοιπόν είναι και η θέαση αυτής εδώ της συγκεκριμένης ταινίας. Το παραδέχομαι, είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν πολύ προκατειλημμένα τις ταινίες με πολύ γνωστούς ηθοποιούς (και ειδικά τις ταινίες του Farrell).

Λοιπόν με απίστευτα κλειστόμυαλη διάθεση βάζω αυτήν την ταινία χθές το βράδυ για να ανακαλύψω το προφανές: πολλά κλισέ! Η όμορφη (ή να πω πανέμορφη) μυστηριώδης γυναίκα από τη θάλασσα ερωτεύεται τον Ιρλανδό ψαρά που την έσωσε ψαρεύοντας την στα δίχτυα του. Η κόρη του ψαρά (να σημειώσουμε πως είναι βαριά άρρωστη) πιστεύει πως η  γυναίκα αυτή είναι ένα πλάσμα της θάλασσας και προσπαθεί να ερευνήσει το παρελθόν της. Τελικά όμως τα πράγματα δεν κυλούν τόσο παραμυθένια (ή μήπως γίνεται το αντίθετο στον μαγικό κόσμο τέτοιων ταινιών? ).
Τέλος πάντων αυτό που θέλω εγώ να αναφέρω σ' αυτήν την ανάρτηση είναι το εξής: είναι απίστευτο το πόσο με συγκίνησε ένα κομμάτι της ταινίας. Το σημείο όπου η μυστηριώδης κοπέλα τραγουδάει ένα υπέροχο τραγούδι που μαγεύει ολόκληρο τον ωκεανό. Και ίσως είναι γελοίο το να δει κανείς μια ταινία για μια συγκεκριμένη στιγμή ή το να κρίνει κανείς μια ταινία ως "καλή" μόνο και μόνο επειδή υπάρχει αυτό το σημείο (και Αυτό το τραγούδι)! Αλλά συνέβη και μάλιστα άξιζε..
Το τραγούδι με κάνει να δακρύζω και να σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η μουσική για την ψυχική γαλήνη του ανθρώπου!
Κι αυτό ακριβώς κάνει αυτό το τραγούδι, σε γαληνεύει.. Νιώθεις να ξεκουράζεται το μυαλό και η ψυχή σου!

Η  ταινία έχει κάποια υπέροχα γκρίζα πλάνα και πολλά μαγευτικά τοπία. Απέραντες θάλασσες και βουνά που κάνουν το τοπίο να μοιάζει ατελείωτο και κάποιες φορές νεκρό ... Μελαγχολικές λήψεις και χρώματα. Όμορφη η μουσική. 

Να σημειώσω ακόμη πως ο Farrell με εκπλήσσει με μια πολύ καλή ερμηνεία! Ιρλανδός με τσιγγάνικο αίμα, θλιμμένος αλλά πανέμορφος. Η ερμηνεία τού ταιριάζει απόλυτα με τα μελαγχολικά μέρη της Ιρλανδίας. Τελικά και μόνο αισθητικά αν το δούμε,  η επιλογή των ηθοποιών είναι πολύ πετυχημένη.

Θα σας πρότεινα, αν αποφασίσετε ποτέ να δείτε την ταινία να ψάξετε για το τραγούδι στο τέλος της!
video

5 σχόλια:

  1. Καλησπέρα,

    Ενδιαφέρον το ταινιάκι: κυρίως για αυτό που υπογραμμίζεις. Όχι το τραγούδι, που είναι εξαιρετικό, αλλά νομίζω πως στέκει κι αυτόνομα έξω απ' την ταινία. Νομίζω πως το Ondine είναι ενδιαφέρον, γιατί ενώ είναι πνιγμένο από κλισέ, από φανταστικές αναφορές, από μεταφυσικές σεκάνς, καταφέρνει να ισορροπεί πολύ ευχάριστα στο χείλος ενός γαλάζιου χαμόγελου... Με το ένα μάγουλο στο παραμύθι, και το άλλο, στο παραμύθι που έγινε πραγματικότητα!

    Χάρηκα που σε ανακάλυψα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ'ευχαριστω για ολα οσα λες..

    Εχεις δίκιο για το τραγουδι! Εγω ίσως υπερβαλω λιγακι γιατί όταν είσαι φορτισμενος ψυχολογικά (όπως εγω αυτον τον καιρο) και ακους κατι τοσο μοναδικο σε μια ταινια που πραγματικα κατι σου δίνει ακομα κι αν αυτο εχει να κανει μόνο με τα χρωματα και την ατμοσφαιρα, παρασύρεσαι!!

    Και θέτεις πολύ σωστά και πολύ όμορφα αυτό που λες για την ισορροπία! Έτσι το είδα κι εγω..
    Ισορροπείμοναδικα αναμεσα στα κλισε και στην αλήθινη όψη των πραγματων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Την ειδα χθες την ταινια.. Τον Φαρελ τον θεωρω καλο ηθοποιο, εχει συνεργαστει με αρκετους μεγαλους σκηνοθετες και δεν το θεωρω τυχαιο. Σ' ολη την ταινια σκεφτομουν το εξης: τι να ηταν πρωτα ο Syracuse, καπως αφελης η απλα καλος. Μαρεσε ετσι οπως χειριστηκε τον χαρακτηρα του Φαρελ ο Τζορνταν. Με ειχε απογοητευσει ο σκηνοθετης με το The Brave One αλλα με το Ondine με ξανακερδισε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ταινίες του Jordan δεν έχω δει πολλές, ούτε το Brave One, αλλά έχω δει το εξαιρετικό Breakfast on Pluto! Κι εμένα μου άρεσε όπως χειρίστηκε τον χαρακτήρα του Syracuse, τον οποίο θα χαρακτήριζα αφελή, με την έννοια του απλού ανθρώπου, γιατί νομίζω ήταν πάντα αυτό, όχι μονοδιάστατος χαρακτήρας και επίπεδος, αλλά έπραττε όπως έρχονταν τα πράγματα.Τελικά ο Φαρελ είναι καλός ηθοποιός, μου άρεσε η ερμηνεία του και στο Cassandra's Dream. :)

      Διαγραφή
  4. Πρεπει να το δω καποτε το Breakfast, μου χει ξεφυγει.. Δες το The Company of Wolves του Jordan αν σε ψηνει, που αφηγειται μια ιστορια παλι με τη φορμα του παραμυθιου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή