20 Οκτωβρίου 2010

Fish Tank (2009) - Andrea Arnold

Η πίκρα της ζωής ή Η πικρή ζωή.. Παρ το όπως θες...

Πώς είναι να σε πετάνε στα σκουπίδια και να μην μπορείς να βγεις?
Πώς είναι κάποιος να σου δίνει το χέρι και το ίδιο δυναμικά που το έχει τεντώσει για να το πιάσεις το ίδιο δυναμικά το τραβάει πίσω πριν καλά καλά έχεις κρατηθεί έστω και λίγο?
Πώς είναι η ίδια η οικογένεια σου να σε έχει παρατημένη εκεί... στα σκουπίδια?

Με έκανε ράκος αυτή η ταινία με μια ιστορία για μια κοπέλα που ζει στην Αγγλία σε μια φτωχογειτονιά. Ζει μαζί με τη μητέρα της, την αδερφή της και με τον εκάστοτε εραστή της πρώτης. Και τα δυο κορίτσια παρατημένα στη μοίρα τους, μεγαλώνουν μόνα τους, η κάθε μια μακριά από την άλλη σε ένα εχθρικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ξαφνικά έρχεται ένας άντρας, ένας από τους πολλούς άνδρες της μητέρας, που είναι όμως διαφορετικός.
Αυτός με κάνει να σκεφτώ πως το κορίτσι που ζητά μια πατρική φιγούρα θα αισθανθεί ασφάλεια αλλά και έλξη για τον άντρα που θα είναι ειλικρινά ευγενικός και στοργικός μαζί της. Η Mia βρίσκει στο πρόσωπο του Connor ένα πατέρα αλλά και έναν επιθυμητό ερωτικό σύντροφο!
Από την άλλη σκέφτομαι πόσο άσχημο, σκληρό και δύσκολο είναι να μεγαλώνεις μόνος σου,πόσο τρομερό είναι να νιώθεις ζήλια, ανταγωνισμό ακόμα και μίσος για τη μητέρα σου κι εκείνη το ίδιο για σένα.
Ακόμη η ταινία με κάνει να θυμηθώ και να σιγουρευτώ γι' αυτό που έχω πει στον εαυτό μου πολλές φορές, ότι, ναι, είναι δυνατόν οι γονείς να μην αγαπάνε τα παιδιά τους και τα παιδιά να μην αγαπάνε τους γονείς τους, να μην νιώθουν στοργή ο ένας για τον άλλο αλλά να καταντούν ξένοι, ίσως και εχθροι. Γιατί πέρα από τον παράγοντα φύση, ναι εγώ σε γέννησα, υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι που μπαίνουν στο ενδιάμεσο. Δεν αρκεί μόνο η συνείδηση της δημιουργίας μιας άλλης ζωής για να φτιάξει ένα ισχυρό δεσμό αγάπης και όλων αυτών των συναισθημάτων που νιώθει ένας γονιός προς το παιδί του!
 Ο αγώνας για την επιβίωση έχει κάνει τη Mia σκληρή και απόμακρη.
Προσπαθεί να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί και να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα.
Ζει σε μια γυάλα από την οποία προσπαθεί να βγει. Όμως βγαίνεις ποτέ από μια γυάλα ή συνεχίζεις τους αέναους κύκλους σου κλεισμένος και εγκλωβισμένος στο αύθαρτο γυαλί?
video

2 σχόλια:

  1. Καλησπέρα,

    Μου αρέσει πολύ που οι ταινίες γίνονται κείμενα συνδιαλλαγής του έσω "εγώ" σου, με το "εγώ" του καλλιτέχνη, όπως κοιτιέται απ' τα μάτια του εαυτού σου...
    Αυτό σημαίνει άγγιγμα, και απ' τα αγγίγματα, τα βαθιά, τα πνευματικά, διαπλατύνουμε τον τόπο μας σχίζοντας τον, ενσαρκώνοντας τα τοπία των άλλων.

    Μου άρεσε το θέμα "αγάπης" μεταξύ γονέων και παιδιών που έθιξες. Άσχετα με το Fish Tank -στο οποίο καταλάτρεψα την ερμηνεία της Mia, υπό την συμπαγής καθοδήγηση της Arnold- θεωρώ πως υπάρχει ένα παράδοξο στις σχέσεις γονέων-παιδιών: οι γονείς αγαπάνε/μισούν/λατρεύουν/απωθούν τα παιδιά τους επειδή είναι παιδιά τους. Η σχέση γονέα-παιδί είναι δικαιωματική/εξουσιαστική. Ένας γονέας ως άνθρωπος δε δείχνει παρόμοια συμπεριφορά(μίσος, λατρεία κ.ο.κ.) σ' ένα άλλο παιδί. Απ' την άλλη, το παιδί, αγαπάει/μισεί/ λατρεύει κ.ο.κ. τον πατέρα/μητέρα του επειδή έτσι ορίζουν τα συναισθήματά του. Η σχέση των συναισθημάτων του είναι φυσική. Ο γονέας, είναι ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίζει ένα, και τα συναισθήματά του παράγονται ως αντανάκλαση στις πράξεις του γοννέα. Ο γονέας όμως, στο πρώτο στάδιο, πράττει, όπως ορίζεται να πράττει ως κλάση της οποίας το αντικείμενο είναι το παιδί. Από τη μία, στο πρωταρχικό στάδιο, έχουμε μια σχέση υπαγορευμένη(ο γονέας συμπεριφέρεται στο παιδί όπως πρέπει ν συμπεριφέρεται ένας γονέας σ' ένα παιδί) και απ' την άλλη έχουμε μια χέση ελεύθερη(το παιδί αναπτύσσει συναισθήματα επεξεργάζοντας τα ερεθίσματα των πράξεων των γονέων. Αφού πριν από αυτό, δε τους συνδέει καμία (επιβεβλημένη) σχέση). Υπό αυτές τις συνθήκες, ή καλύτερα, υπό αυτό το εναρκτήριο σημείο, η σχέση που εξελίσσεται, πλέον φυσικά, υπακούωντας σε φυσικά κίνητρα, εμπεριέχει έναν παραλογισμό...

    Καλημέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλησπερα κι απο μενα...
    συμφωνω πολύ και με τον τρόπο ορισμού των σχέσεων παιδί-γονιού αλλά και με το ότι όλο αυτό εμπεριέχει ένα παραλογισμό.
    και υπάρχει πιο πολύ αυτός ο παραλογισμός γιατί όταν γίνεσαι γονέας δεν ξέρεις τι σε περιμένει, πρέπει να είσαι έτοιμος για ένα σωρό πράγματα που δεν είναι σίγουρο ότι τελικά θα καταφέρεις και σε φέρνει μάλλον σε μια εσωτερική σύγκρουση και όπως αυτό που είπες, δημιουργείς μια υπαγορευμένη σχέση με το παιδί σου!
    το παιδί όπως λες είναι ελεύθερο γιατί πλάθεται από όσα ζει επομένως ο γονιός και η στάση του παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο .
    είναι μια σχέση αμφίδρομη θα έλεγα και είναι εύκολο να χάσεις το παιχνίδι!
    και ίσως αυτό που λες, σ' αγαπάω επειδή είσαι παιδί μου, θα μπορούσε να πιέσει τους γονείς οι οποίοι πολλές φορές βλέπουν το παιδί τους να μην είναι όπως το φαντάστηκαν! αυτό για μενα είναι το πιο δυσκολο, να πρέπει να δεχτείς μια κατάσταση που δεν είχες φανταστεί, για την οποία δεν είχες προετοιμαστεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή