26 Οκτωβρίου 2010

Lymelife (2008) - Derick Martini

Άνθρωποι που ζουν σε μακέτες, σε μικρά ξύλινα ψεύτικα σπιτάκια. Μικροσκοπικά ανθρωπάκια από ξύλο, συναισθηματικά απλησίαστα και τόσο αποκομμένα το ένα από το άλλο. Αυτοί είναι και οι χαρακτήρες της ταινίας μας, απόμακροι, ενώ τόσο συναισθηματικά ευάλωτοι, ο καθένας με τις αδυναμίες του και τα προβλήματα του... Τους λυπάσαι , τους συμπονάς... Ειδικά τον Scott (αμαρτίες γονέων....)
Η ιστορία: μια περίεργη ασθένεια από τσιμπούρια ελαφιών έχει σπείρει τον πανικό σε μια επαρχιακή πόλη μια αμερικάνικης πολιτείας. Η υπερευαίσθητη μητέρα του Scott ενώ προσπαθεί να τον προστατέψει από την ασθένεια τον αφήνει τελικά απροστάτευτο από τα συζυγικά προβλήματα της οικογένειας. Με έναν πατέρα επικεντρωμένο στο "εγώ" του και με μια μητέρα, εκείνη, που έχει χάσει κάθε δύναμη αντίδρασης προς αυτόν ενώ από την άλλη ο μεγάλος αδελφός αποστασιοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο από όλους!
Βλέπουμε τον Scott λοιπόν να παλεύει με τα δικά του προβλήματα.. Ένας από τους πιο ανθρώπινους χαρακτήρες της ταινίας, ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μας ανοίγεται και μας επιτρέπει να δούμε τον προβληματικό του κόσμο μέσα από τα μάτια του.
Οι χαρακτήρες όλοι τους τρελοί και ανισόρροποι με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Προσπαθούν να ισορροπήσουν και να βάλουν σε τάξη ζωές που είναι ήδη χαμένες, σχέσεις τελειωμένες!
Πάντα ομως υπάρχει ελπίδα! 
Τα αδέλφια Culkin παρουσιάζουν πολύ καλές ερμηνείες. Τα πρόσωπά τους όμορφα θλιμμένα βγάζουν μια βιαιότητα που μ' αρέσει πολύ και δίνει δυναμισμό και ένταση στην ταινία. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον Baldwin, εδώ Mickey Bartlett. Τρελαίνομαι γι' αυτόν τον άνθρωπο γιατί έχει μια  εξαιρετική ομορφιά και πολύ ωραίο στυλ. Όταν παίζει είναι αδύνατον να μην μου είναι συμπαθής (μ' άρεσε επίσης ΠΑΡΑ πολύ στα Beetlejuice και The Marrying Man)!!
Η πολύ όμορφη Roberts (Andrianna) είναι πολύ καλή στο ρόλο μιας πολύ βαθιά χωμένης στην εφηβεία κοπέλας, που ψάχνει την ταυτότητά της αλλά φαίνεται να είναι η πιο ισορροπημένη από όλους τους άλλους. Καθώς την παρακολουθούσα μου δημιουργούνταν η εντύπωση ότι ήταν αυτό το κορίτσι που έδενε όλους τους χαρακτήρες μαζί, που τους κρατούσε σε μια συναισθηματική ισορροπία είτε αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα πίσω τους είτε αγαπώντας τους. Δεν ξέρω αλλά πραγματικά μου άρεσε αυτός ο ρόλος!

20 Οκτωβρίου 2010

Fish Tank (2009) - Andrea Arnold

Η πίκρα της ζωής ή Η πικρή ζωή.. Παρ το όπως θες...

Πώς είναι να σε πετάνε στα σκουπίδια και να μην μπορείς να βγεις?
Πώς είναι κάποιος να σου δίνει το χέρι και το ίδιο δυναμικά που το έχει τεντώσει για να το πιάσεις το ίδιο δυναμικά το τραβάει πίσω πριν καλά καλά έχεις κρατηθεί έστω και λίγο?
Πώς είναι η ίδια η οικογένεια σου να σε έχει παρατημένη εκεί... στα σκουπίδια?

Με έκανε ράκος αυτή η ταινία με μια ιστορία για μια κοπέλα που ζει στην Αγγλία σε μια φτωχογειτονιά. Ζει μαζί με τη μητέρα της, την αδερφή της και με τον εκάστοτε εραστή της πρώτης. Και τα δυο κορίτσια παρατημένα στη μοίρα τους, μεγαλώνουν μόνα τους, η κάθε μια μακριά από την άλλη σε ένα εχθρικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ξαφνικά έρχεται ένας άντρας, ένας από τους πολλούς άνδρες της μητέρας, που είναι όμως διαφορετικός.
Αυτός με κάνει να σκεφτώ πως το κορίτσι που ζητά μια πατρική φιγούρα θα αισθανθεί ασφάλεια αλλά και έλξη για τον άντρα που θα είναι ειλικρινά ευγενικός και στοργικός μαζί της. Η Mia βρίσκει στο πρόσωπο του Connor ένα πατέρα αλλά και έναν επιθυμητό ερωτικό σύντροφο!
Από την άλλη σκέφτομαι πόσο άσχημο, σκληρό και δύσκολο είναι να μεγαλώνεις μόνος σου,πόσο τρομερό είναι να νιώθεις ζήλια, ανταγωνισμό ακόμα και μίσος για τη μητέρα σου κι εκείνη το ίδιο για σένα.
Ακόμη η ταινία με κάνει να θυμηθώ και να σιγουρευτώ γι' αυτό που έχω πει στον εαυτό μου πολλές φορές, ότι, ναι, είναι δυνατόν οι γονείς να μην αγαπάνε τα παιδιά τους και τα παιδιά να μην αγαπάνε τους γονείς τους, να μην νιώθουν στοργή ο ένας για τον άλλο αλλά να καταντούν ξένοι, ίσως και εχθροι. Γιατί πέρα από τον παράγοντα φύση, ναι εγώ σε γέννησα, υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι που μπαίνουν στο ενδιάμεσο. Δεν αρκεί μόνο η συνείδηση της δημιουργίας μιας άλλης ζωής για να φτιάξει ένα ισχυρό δεσμό αγάπης και όλων αυτών των συναισθημάτων που νιώθει ένας γονιός προς το παιδί του!
 Ο αγώνας για την επιβίωση έχει κάνει τη Mia σκληρή και απόμακρη.
Προσπαθεί να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί και να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα.
Ζει σε μια γυάλα από την οποία προσπαθεί να βγει. Όμως βγαίνεις ποτέ από μια γυάλα ή συνεχίζεις τους αέναους κύκλους σου κλεισμένος και εγκλωβισμένος στο αύθαρτο γυαλί?

18 Οκτωβρίου 2010

Broken Flowers (2005) - Jim Jarmusch

Η ιστορία: ένας αμετανόητος εργένης, μεσήλικας πια, την ημέρα που τον παρατάει η τελευταία του κοπέλα λαμβάνει ένα γράμμα γραμμένο σε ροζ χαρτί μέσα σε ένα ροζ φάκελο στο οποίο μια γυναίκα του αποκαλύπτει πως έχει ένα γιο που ψάχνει να τον βρει. Το γράμμα δεν έχει ταυτότητα και υπογραφή και έτσι ο Don ξεκινάει ένα road trip για να ανακαλύψει τον αποστολέα του γράμματος και ίσως και το παιδί του.

Αγαπώ πάρα πολύ τον Murray. Έχει ένα πολύ γαλήνιο πρόσωπο και μια πολύ όμορφη φιγούρα. Μ αρέσει κυρίως όταν παίζει ρόλους ήσυχων ίσως και ψυχρών ανθρώπων. Εδώ φαίνεται απόμακρος, μονότονος και μάλλον ψυχρός, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να μην τον συμπαθήσεις, να μην ταυτιστείς μαζί του... Είναι αληθινός, τον εμπιστεύεσαι, τον συμπονάς... Μου αρέσουν οι ρυτίδες του.
Η ιστορία είναι ωραία, όχι ένα θέμα που δεν έχεις ξαναδεί, αλλά το φιλμ είναι αρκετά ξεχωριστό!
Στο πρώτο μέρος του επικρατεί μια νέκρα. Η ζωή του Don σου δίνει την εντύπωση μιας άδειας και ρηχής ζωής, γκρι και μουντής που ένα ροζ γράμμα έρχεται να της δώσει κάποιο νόημα. Πολλά πλάνα σε κλειστούς χώρους ενώ τα δωμάτια αντικατοπτρίζουν πολύ όμορφα τον ψυχισμό και την προσωπικότητα του κάθε χαρακτήρα.  
Στο δεύτερο μέρος το road trip ξεκινά με τον Don να τριγυρνά σε διάφορες πολιτείες αναζητώντας την αποστολέα του γράμματος. Εκεί τα χρώματα ζωντανεύουν και τα πάντα κινούνται.
Ο Don προσφέρει σε κάθε μια από τις γυναίκες που συναντά μπουκέτα με ροζ λουλούδια.. Προσπαθεί με το αγνό χρώμα του ροζ να εξιλεώσει όσα έχει κάνει σ' αυτές και να προχωρήσει! Τα λουλούδια που μαραίνονται αντικατοπτρίζουν μάλλον τη δική του ζωή. Είναι περίεργο το πόσο ακριβής θα ήταν μια ταύτιση μαραμένων λουλουδιών και "μαραμένης" ζωής.
Το τέλος μου αφήνει μια θλίψη που δεν εξωτερικεύεται, μια μετέωρη θλίψη που βρίσκεται στο κενό χωρίς να ξέρω τι να την κάνω και μ' αυτό δεν αποκαλύπτω το τέλος της ταινίας αλλά μόνο την αίσθηση που μου αφησε..

POP QUIZ: βρείτε την Tilda Swinton μέσα στην ταινία!!!

Η ταινία με το πανέμορφο soundtrack: 

15 Οκτωβρίου 2010

Lock Stock and Two Smoking Barells (1998) - Guy Ritchie

Είμαστε σε ένα βρώμικο καφετί Λονδίνο και τέσσερις φίλοι έχουν μπλέξει άσχημα.
Ο ένας είναι εθισμένος χαρτοπαίκτης, οι άλλοι δυο πουλούν οτιδήποτε μπορεί κανείς να σκεφτεί στη μαύρη αγορά και ο τέταρτος είναι μάγειρας! Αποφασίζουν λοιπόν να κερδίσουν πολλά λεφτά παίζοντας 500.000 λίρες ο καθένας σε μια παρτίδα πόκερ στην οποία ο χαρτοπαίκτης Eddy έρχεται αντιμέτωπος με τον αρχιμαφιόζο της περιοχής. Και από κει αρχίζει το καλό! Το πολύ καλό!
Μου φαίνεται πως γι αυτήν την ταινία λίγα μπορούν να ειπωθούν μιας και είναι η κλασική γαμάτη, όπως θα την περιέγραφα εγώ, ταινία του Guy Ritchie! Και όντως ο τύπος είναι απίστευτος με τα τρελά και γρήγορα πλάνα, κίτρινα και χάλκινα χρωματισμένα, και φυσικά το απαράμιλλο στυλ του.

Η ταινία έχει χαρακτήρα, έχει attidute και αυτό ξεχειλίζει από όλες τις μεριές. Η επιλογή των πρωταγωνιστών αλλά και όλων των ηθοποιών είναι απίστευτη. Σ αυτήν την ταινία όλοι οι ρόλοι έχουν τη σημασία τους γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει και από ποιόν!! Άγγλοι μέχρι το κόκκαλο μ' αυτήν την μοναδική προφορά τους που ο Ritchie τους κάνει ελκυστικούς και ΠΟΛΥ cool !! Τρελαίνομαι να βλέπω τον Statham και να τον ακούω να μιλάει με την περίεργη φωνή του! Ο αφηγητής που ξεπετιέται σε διάφορες φάσεις δίνει μια άλλη αίσθηση..

Μερικές φορές το φιλμ μοιάζει υπερβολικά στυλιζαρισμένο, αλλά δεν σε νοιάζει! 
Οι κακοί... είναι πολύ κακοί και αν είσαι τυχερός.. είσαι ΠΑΡΑ πολυ τυχερός.
Twisted plot που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και ενώ βλέπεις πράγματα που υπό άλλες συνθήκες ίσως ήταν απλά "οκ", εδώ τρελαίνεσαι και γουστάρεις!

Για μένα είναι αυτή είναι μια πολύ-καλή-ταινία!


11 Οκτωβρίου 2010

The Darjeelin Limited (2007) - Wes Anderson

Μια ταινία φτιαγμένη πάνω σε κίτρινο φιλμ..

Η ιστορία: Τρία αδέλφια συναντιούνται σε ένα παλιό τρένο που τρέχει προς την Ινδία. Κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι σ' αυτή τη μακρινή χώρα και μας ξεναγούν στις ομορφιές και τα έθιμά της. Ο καθένας με τις παραξενιές του, με τις ιδιοτροπίες και τα καπρίτσια του. Ο καθένας με τη δική του αγάπη και το δικό του ξεχωριστό παρελθόν. Η σχέση με το νεκρό πατέρα τους τούς δένει και τους χωρίζει ταυτόχρονα. Το ταξίδι επιφυλάσσει πολλά και το τέλος του ακόμα περισσότερα, γιατί σε ένα ταξίδι μετράει η διαδρομή αλλά και το τέλος.

Έχω μαγευτεί από τη σκηνοθεσία και αυτό το κίτρινο ακόμα τρεμοπαίζει μπρος στα μάτια μου. Μαγευτικοί τόποι και όμορφοι άνθρωποι. Ο σκηνοθέτης μας βάζει στη ζωή των αδερφών Γουίτμαν με ένα τρόπο μοναδικό, που ξεπερνάει την ταύτιση και την συμπάθεια.
Μαστουρώνεις με την ομορφιά του ταξιδιού. Θες και εσύ να πιεις 3 διαφορετικά φάρμακα και γλυκιά λεμονάδα και να φτιαχτείς περιμένοντας να φτάσεις στον προορισμό σου. Και κοιτάς απ' έξω απ' το μπαλκόνι σου να δεις αν υπάρχουν εκεί γύρω στρογγυλωποί κίτρινοι λόφοι, μικρά σπιτάκια πάνω στο κίτρινο χώμα ή αχανή κίτρινα τοπία .
Μ' αρέσει η αληθοφάνεια με την οποία αντιμετωπίζει ο σκηνοθέτης την σχέση των τριών αδελφών. Οι τσακωμοί τους,οι επανασυνδέσεις τους, όλα είναι τόσο αληθινά και πραγματικά που τίποτα και καμία "υπερβολή" δεν μπορεί να σε απογοητεύσει.

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου!

8 Οκτωβρίου 2010

Memento (2000) - Christopher Nolan

Μυστήριο..

Όλα τα κομμάτια που απαρτίζουν τον εαυτό μας σχετίζονται με το παρελθόν μας ! Αυτό που είμαστε έχει να κάνει με το παρελθόν μας. Είμαστε το παρελθόν μας..
Τι είναι λοιπόν ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν; Ακόμα και ο Nolan αναρωτιέται, που περιμένεις από το σκηνοθέτη να τα χει βρει όλα!!
Μάλλον ένα τίποτα είναι , όπως ο Leonard. Ένας τύπος που περιφέρεται στον κόσμο.
Ίσως όμως και όχι, γιατί ο Leonard έχει σκοπό. Ψάχνει το δολοφόνο της γυναίκας του.
Ψάχνει ψάχνει ψάχνει.
Στο πρώτο πλάνο όμως φαίνεται να τον ανακαλύπτει!
Η ταινία πάει ανάποδα, από το πιο πρόσφατο στο πιο παλιό. Άλλο ένα σημάδι ότι χωρίς παρελθόν δεν ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι.
Μπερδεύομαι. Θέλω να κρατήσω σημειώσεις όπως ο Leonard που έχει κάνει το σώμα του μπλοκάκι και κυκλοφορεί με Polaroid στις τσέπες για να ξέρει ποιος έκανε τι.
Έχει μια περίεργη πάθηση που απέκτησε μετά από Το ατύχημα η οποία δεν του επιτρέπει να δημιουργεί νέες μνήμες. Ό,τι κάνει το ξεχνάει μετά από λίγα λεπτά αλλά θυμάται τα πάντα πριν Το ατύχημά..
Τον βλέπεις, ο τύπος τα χει τελείως χαμένα, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να τα βγάζει πέρα.
Τελικά καταλήγω:
Παρελθόν : σε κάνει αυτό που είσαι.
Μνήμη : βάζει τη σφραγίδα σ' αυτό το "αυτό που είσαι".
Σε προβληματίζει η ταινία. Σε κάνει να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό, γιατί είσαι όντως σίγουρος ότι μπορείς να βασιστείς σ' αυτόν και σ' αυτά που σου ορίζει ως αδιαμφισβήτητα??

Δείτε το!

7 Οκτωβρίου 2010

Rachel Getting Married (2008) - Jonathan Demme

Λοιπόν, ας ξενικήσω κάπως αλλιώς αυτή τη φορά..
Έχω μια μοναδική.. ε... θα την έλεγα ίσως ικανότητα:
κλαίω πολύ εύκολα.! Γενικώς μπορώ να κλάψω με σχεδόν τα πάντα, με ένα νεκρό σκουλήκι, ένα χωρισμό, με μια βόλτα στον ήλιο επειδή είδα ένα γκρι πετραδάκι στην άκρη του δρόμου.... που (το βασικότερο, προσοχή!!)ΚΑΤΙ μου θύμισε. ΑΡΑ η μοναδική μου ικανότητα δεν είναι τόσο το να κλαίω εύκολα αλλά το να κλαίω εύκολα επειδή συνδυάζω διάφορες καταστάσεις με θλιβερά γεγονότα.
Και έτσι καταλήγουμε στις ταινίες. Ό,τι βλέπω στο σινεμά συνδυάζεται μοναδικά γρήγορα στο μυαλό μου με κάποιο ανάλογο ή και τελείως άσχετο γεγονός που έχω ζήσει! Γνωρίζοντας λοιπόν ανθρώπους στη ζωή μου κατάλαβα πως τελικά δεν είναι στον καθένα το να πλαντάζει στο κλάμα τόσο απλό. Όταν εγώ έβλεπα τον αποχαιρετισμό του αγοριού μεταμορφωμένου σε γάτα στο "Hocus Pocus" καθώς πήγαινε στον Παράδεισο και έχυνα μαύρο δάκρυ η μαμά μου έμενε ατάραχη δίπλα μου. Όταν έβλεπα το "Man on Fire" και δεν μπορούσα να συγχρονίσω το φύσημα της μύτης μου και το σκούπισμα των ματιών μου η κολλητή μου από δίπλα ήταν σε νιρβάνα! Και πολλά άλλα τέτοια σκηνικά ακολούθησαν ώσπου στην ώριμη αυτή ηλικία που βρίσκομαι τώρα αποφάσισα να κλαίω όσο θέλω, σιωπηλά ή δυνατά, μόνη μου ή με παρέα, με γνωστούς ή αγνώστους... yeah you got the idea και τέλος πάντων αφού πάθω αναρρόφηση και κατεβάσω δυο τρία λίτρα νερό, τότε μπορώ να ηρεμήσω και με σταθερό λόγο να μιλήσω για την ταινία.

 Έτσι έγινε και με το Rachel Getting Married ! Αυτή η ταινία είναι σκέτη καταστροφή!
Κλαις, κλαις, κλαις!!
Τουλάχιστον έχεις παρέα. Οι πρωταγωνιστές κλαίνε, κλαίνε, κλαίνε επίσης! Σε κάθε πλάνο θα είναι κάποιος που θα φωνάζει δακρύζοντας, θα βρίζει ρουφώντας τη μύτη του ή θα κοιτάει μακριά και ένα δάκρυ θα κυλάει στο πρόσωπό του (αχ, ας μη μιλήσω για τα κλισέ! Αλλά ίσως μοοόνο ένα: ΓΙΑΤΙ πάντα μα πάντα το προβληματικό παιδί της οικογένειας φοράει μαύρα, ακούει μέταλ και βάζει eyeliner-δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι???). Τέλος πάντων...

Η μαυροφορεμένη Kym μας παρουσιάζει την προβληματική ζωή της. Την μέρα που παίρνει εξιτήριο από το κέντρο απεξάρτησης, πρέπει να παρευρεθεί στο γάμο της αδερφής της Rachel. Όπως θα περίμενε κανείς τα κάνει όλα λίμπα, δημιουργεί προβλήματα, ντροπιαστικές καταστάσεις, τσακώνεται με όλο τον κόσμο και .. και.. και...
Μου αρέσει φυσικά,θα ήταν τρελό να μη μου άρεσε, η ερμηνεία της Anne Hathaway. Πραγματικά είναι πολύ καλή σ' αυτό το ρόλο έξω από τα συνηθισμένα της και όλη αυτή η προβληματική και μελαγχολική φυσιογνωμία ταιριάζει στο παρουσιαστικό της και τα μεγάλα σκούρα μάτια της!
Από την άλλη νομίζω πως η ταινία το παρακάνει με το μελό. Σκέφτεσαι βέβαια πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν όντως και πως αν γινόταν κάτι παρόμοιο σε σένα μάλλον αυτά και πολύ χειρότερα θα έκανες. Ίσως λοιπόν το "πρόβλημα" της ταινίας δεν είναι ο υπερβολικός ρεαλισμός (ή η υπερβολή γενικότερα) αλλά το ότι δεν σου δίνει και πολλά πέρα από αυτό: μια υπερβολικά ρεαλιστική δραματική κατάσταση που σε καταθλίβει και σε κάνει να καταρρέεις.
Κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα όμως και στη ζωή?? χμ...

3 Οκτωβρίου 2010

Somersault (2004) - Cate Shortland

Άλλη μια ταινία για μια μακρινή χώρα με χιόνι, κρύο και  μελαγχολική διάθεση..

Η ιστορία: η Heidi μια νεαρή κοπέλα που ζει σε μια μικρή πόλη της Αυστραλίας το σκάει από το σπίτι κυνηγημένη από ενοχές απέναντι στη μητέρα της. Φτάνει σε μια πόλη πάνω στα βουνά και εκεί προσπαθεί να ζήσει ανεξάρτητη ... Αντιθέτως όμως η Heidi νιώθει μόνη και ανασφαλής.

Παρακολουθούμε το οδοιπορικό μιας νέας κοπέλας σε ένα ξένο τόπο που θέλει, σαν εκείνη την Heidi των παιδικών παραμυθιών να τρέξει στα βουνά και να χαρεί τη φύση και γι' αυτό προσπαθεί να είναι μια καλή και σωστή κοπέλα.
Όμως δεν είναι εύκολα τα πράγματα όταν είσαι νέα (πολύ όμορφη) και μόνη σε ένα ξένο τόπο.

Η ταινία δείχνει το ψύχος που επικρατεί σ' αυτήν την μακρινή πόλη.. Κάτι τέτοιο φαίνεται να επικρατεί και στην ψυχή της Heidi που θέλει απεγνωσμένα να αγαπηθεί και να νιώσει τη ζεστασιά από ένα άλλο σώμα.

Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το μπλε, το άσπρο και το γκρι. Μοναξιά.
Τα γενικά πλάνα παρουσιάζουν αχανή τοπία που σε κάνουν να νιώθεις μικρός και ευάλωτος. Το κρυο σε καταβάλλει, μπαίνει μέσα σου και σε τσακίζει! Η Heidi νιώθει κι αυτή το ίδιο. Φαίνεται στα μάτια της και στις μελαγχολικές κινήσεις των χεριών της που αναζητούν απεγνωσμένα το άγγιγμα του Άλλου.
Μια γλυκόπικρη αλλά πολύ όμορφη ταινία!

"Don't think I'm arrogant to only talk in first person, 
but I ' ve never felt another one! " 

Ondine (2009) - Neil Jordan

Κάτι πολύ προσωπικό λοιπόν είναι και η θέαση αυτής εδώ της συγκεκριμένης ταινίας. Το παραδέχομαι, είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν πολύ προκατειλημμένα τις ταινίες με πολύ γνωστούς ηθοποιούς (και ειδικά τις ταινίες του Farrell).

Λοιπόν με απίστευτα κλειστόμυαλη διάθεση βάζω αυτήν την ταινία χθές το βράδυ για να ανακαλύψω το προφανές: πολλά κλισέ! Η όμορφη (ή να πω πανέμορφη) μυστηριώδης γυναίκα από τη θάλασσα ερωτεύεται τον Ιρλανδό ψαρά που την έσωσε ψαρεύοντας την στα δίχτυα του. Η κόρη του ψαρά (να σημειώσουμε πως είναι βαριά άρρωστη) πιστεύει πως η  γυναίκα αυτή είναι ένα πλάσμα της θάλασσας και προσπαθεί να ερευνήσει το παρελθόν της. Τελικά όμως τα πράγματα δεν κυλούν τόσο παραμυθένια (ή μήπως γίνεται το αντίθετο στον μαγικό κόσμο τέτοιων ταινιών? ).
Τέλος πάντων αυτό που θέλω εγώ να αναφέρω σ' αυτήν την ανάρτηση είναι το εξής: είναι απίστευτο το πόσο με συγκίνησε ένα κομμάτι της ταινίας. Το σημείο όπου η μυστηριώδης κοπέλα τραγουδάει ένα υπέροχο τραγούδι που μαγεύει ολόκληρο τον ωκεανό. Και ίσως είναι γελοίο το να δει κανείς μια ταινία για μια συγκεκριμένη στιγμή ή το να κρίνει κανείς μια ταινία ως "καλή" μόνο και μόνο επειδή υπάρχει αυτό το σημείο (και Αυτό το τραγούδι)! Αλλά συνέβη και μάλιστα άξιζε..
Το τραγούδι με κάνει να δακρύζω και να σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η μουσική για την ψυχική γαλήνη του ανθρώπου!
Κι αυτό ακριβώς κάνει αυτό το τραγούδι, σε γαληνεύει.. Νιώθεις να ξεκουράζεται το μυαλό και η ψυχή σου!

Η  ταινία έχει κάποια υπέροχα γκρίζα πλάνα και πολλά μαγευτικά τοπία. Απέραντες θάλασσες και βουνά που κάνουν το τοπίο να μοιάζει ατελείωτο και κάποιες φορές νεκρό ... Μελαγχολικές λήψεις και χρώματα. Όμορφη η μουσική. 

Να σημειώσω ακόμη πως ο Farrell με εκπλήσσει με μια πολύ καλή ερμηνεία! Ιρλανδός με τσιγγάνικο αίμα, θλιμμένος αλλά πανέμορφος. Η ερμηνεία τού ταιριάζει απόλυτα με τα μελαγχολικά μέρη της Ιρλανδίας. Τελικά και μόνο αισθητικά αν το δούμε,  η επιλογή των ηθοποιών είναι πολύ πετυχημένη.

Θα σας πρότεινα, αν αποφασίσετε ποτέ να δείτε την ταινία να ψάξετε για το τραγούδι στο τέλος της!

1 Οκτωβρίου 2010

Little Miss Sunshine (2006) - Jonathan Dayton, Valerie Faris

Η οικογένεια Hoover αποφασίζει να εκπληρώσει το όνειρο της μικρής Olive να διαγωνιστεί στα καλλιστεία της California για τον τίτλο "Little Miss Sunshine".
ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν είναι κλασική αμερικανιά!

Η οικογένεια Hoover αποτελείται από 6 μέλη :
τον υπερβολικά φιλόδοξο μπαμπά
τον αυτοκτονικό θείο
τον  μοναχικό αδελφό
την συμπονετική αλλα δυναμική μαμά
τον επαναστάτη παππού
και την Olive που απλώς είναι ο εαυτός της
Οι σκηνοθέτες αγαπούν το κίτρινο και τα απλά , όμορφα πλάνα ..όπως το πανέμορφο ταξίδι της σκιάς του αυτοκινήτου στα κάγκελα της εθνικής καθώς αυτό κινείται γρήγορα στον ασφαλτωμένο δρόμο.
Είναι ειλικρινείς και βγάζουν μια μελαγχολία προς το τέλος..
Καλή προβολή!

Thirst (2009) - Chan-wook Park

Ποιος είπε πως οι βρικόλακες έρχονται μόνο από τη Δύση? Ποιος είπε πως χαρακτηριστικό των νεαρών βρικολάκων είναι να λαμπυρίζουν?
Οι βρικόλακες του Thirst δεν είναι Δυτικοί, δεν λαμπυρίζουν και πίνουν αίμα γιατί τους αρέσει και γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.
Μετά από το χτύπημα του τυφώνα "Twilight" έρχεται το "Thirst" να δώσει μια άλλη, πιο ανθρώπινη  εικόνα βρικολάκων από την Κορέα, που είναι ακόμα πιο περίεργοι, πιο σέξυ, πιο δυναμικοί και πιο αληθινοί από τους Δυτικούς.
Η ιστορία: ένας καθολικός παπάς αποφασίζει να πάει στην Αφρική για να δοκιμάσουν στο αίμα του ένα καινούργιο εμβόλιο που ίσως καταφέρει να θεραπεύσει μια σοβαρή ασθένεια. Όμως αυτό το πείραμα θα τον μετατρέψει τελικά σε ένα αιμοδιψή, πλην τίμιο και ενάρετο, βρικόλακα. Σε μια επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι, όντας βρικόλακας πια, γνωρίζει μια γοητευτική νεαρή κοπέλα η οποία και αυτή με τη σειρά της έλκεται από την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του άνδρα. Και κάπως έτσι αρχίζει η ιστορία τους... Η συνέχεια επί της οθόνης !!!

Chungking Express (1994) - Wong Kar-wai

Εμμονές!
Ας μιλήσουμε για τις εμμονές!
Κάποιοι κρατάνε άχρηστα πράγματα για μια ζωή, άλλοι φυλάνε όλων των ειδών τα χαρτιά μόνο και μόνο για να μυρίζουν το ξεχασμένο μελάνι και για να νιώθουν αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση στα δάχτυλα όταν γυρνούν τις σελίδες ενός σκονισμένου βιβλίου.

Στην ταινία μας υπάρχει μια βασική εμμονή.. το τραγούδι "California Dreaming" των The Mamas & The Papas. Και μετά έρχονται όλες οι άλλες τρελές εμμονές που πιάνουν τους ανθρώπους σε δύσκολες ή περίργες στιγμές της ζωής τους.
Η ιστορία: δεν υπάρχει ακριβώς σενάριο. Είναι σαν να παρακολουθείς την απλή ζωή κάποιων απλών (?) ανθρώπων οι οποίοι κινούνται από δω κι από κει μέσα στην πόλη, κάνουν τις δουλειές τους (νόμιμες ή παράνομες) και μέσα σ' όλη αυτή τη φυσιολογική ροή της ζωής τους εισβάλει ο έρωτας, ή κάτι σαν αυτόν.
Δυο ιστορίες. Δυο αστυνομικοί ως πρωταγωνιστές και σημείο αναφοράς ένα μαγαζάκι με fast food!
Οι γυναίκες της ιστορίας όπως πάντα περίεργες, μελαγχολικές και μυστηριώδεις.
Αυτή η ταινία είναι μαγεία ..