28 Δεκεμβρίου 2010

2 Days in Paris (2007) - Stranger Than Fiction (2006)

Με τη σειρά που τα είδα:

2 Days in Paris (2007) - Julie Deply
Ζευγάρια σε κρίση.
Η ιστορία μιλά για ένα ζευγάρι, την Marion (καταγωγή από τη Γαλλία) και τον Jack, που βρίσκεται σε διακοπές. Αφού φύγουν από τη Βενετία, πριν επιστρέψουν στην Αμερική όπου μένουν, σταματούν για 2 μέρες στο Παρίσι, για να δουν την οικογένεια της Marion που μένει εκεί. Ο νόμος του Μέρφι δίνει και παίρνει: από την τρελαμένη οικογένεια της κοπέλας, στους τσακωμούς ανάμεσα στο ζευγάρι μέχρι τις άβολες συναντήσεις του Jack με τους πρώην της Marion!
Η ταινία της Deply μιλά για ένα ζευγάρι το οποίο είναι εμφανές πως βρίσκεται σε κρίση. Η σκηνοθέτης έχει αιχμαλωτίσει όλα αυτά τα στοιχεία που συμβαίνουν σε μια σχέση όταν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά, τα ανακατεύει όλα μαζί και τα σερβίρει στο θεατή με μια ειλικρίνια που σε αφοπλίζει.
Από την ταινία δεν λείπουν οι υπερβολικές στιγμές. Της συγχωρείται βέβαια γιατί αυτό την κάνει ταινία και άλλωστε, έτσι είναι οι σχέσεις, μέσα στην υπερβολή, την υστερία, την τρέλα...
Η Deply σκηνοθετεί, γράφει και πρωταγωνιστεί και φαίνεται να τα κάνει όλα αυτά πολύ καλά. Το σενάριο αρχικά δεν φαίνεται να έχει κάτι το ιδιαίτερο και μάλιστα ακούγεται συνηθισμένο. Ο τρόπος που το ντύνει με τη σκηνοθεσία της, την ευχάριστη περιήγηση στους δρόμους του Παρισιού και την τόσο αληθινή σχέση ανάμεσα στα πρόσωπα κάνουν την ταινία μοναδική!

Η ταινία με ενθουσίασε.Είναι πλέον μια από τις αγαπημένες μου!


Stranger Than Fiction (2006) - Marc Forster
Ποτέ μου δεν περίμενα να δω τον Will Ferrell σε ταινία και πραγματικά να μου αρέσει. Και αυτός και η ταινία. Το "Πιο παράξενο κι από Παράξενο" (ο ελληνικός τίτλος) με εξέπληξε!
Η ιστορία: ένας τύπος, ο Harold, είναι εφοριακός, μανιακός με τους αριθμούς και την οργάνωση. Στη ζωή του επικρατεί τάξη και ασφάλεια μέχρι που ένα πρωί ακούει μια φωνή από το πουθενά να περιγράφει ακριβώς αυτά που κάνει. Η ζωή του όπως καταλαβαίνετε αλλάζει άρδην.
Μια ταινία για τη ζωή και το θάνατο... για τα απρόοπτα που μας συμβαίνουν... για τη μοίρα ίσως.
Βλέποντας την ταινία δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ, τι είναι μοίρα; Υπάρχει όντως; Μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας ή την δημιουργεί κάποιος και εμείς είμαστε ανύμπορα "πιόνια"; Ποιος είναι αυτός που τη δημιουργεί; Εμείς ή είναι αυτός που κάποιοι θα ονόμαζαν Θεό;
Όλα αυτά τα ερωτήματα μου γεννήθηκαν μέσα από μια ταινία, πολύ παράξενη, με ξεχωριστό πραγματικά σενάριο που αξίζει να δει και να προσέξει κανείς!




26 Δεκεμβρίου 2010

Youth in Revolt (2009) - Miguel Arteta

Και τώρα κάτι πιο ανάλαφρο.
Σήμερα είδα το "Youth in Revolt" για να ταιριάξει με το χαρούμενο και ανάλαφρο κλίμα των γιορτών.

Το story της ταινίας ήταν αρκετά διασκεδαστικό και μπορώ να πω πως με ικανοποίησε αρκετά σε διάφορα σημεία... Ο Nick, ένας νεαρός στα "ντουζένια" της εφηβείας του, γνωρίζει την Sheeni (τι όνομα κι αυτό!!!), την ερωτεύεται παράφορα και είναι έτοιμος να κάνει τα ΠΑΝΤΑ για να την κατακτήσει.
Αυτός ο Michael Cera ομολογώ πως είναι guilty pleasure για μένα. Ακόμα κι αν διαλέγει να παίξει τον ίδιο ρόλο σε κάθε ταινία (το nerd δηλαδή τύπο, που του αρέσει να ακούει μουσική μόνο από βινύλια, διαβάζει κλασσική λογοτεχνία και είναι ταυτόχρονα τρομερά ντροπαλός και αμήχανος) τον συμπαθώ πολύ.
Ήταν πολύ καλός όταν τον πρωτοείδα στο "Juno" και δεν με πειράζει που τον βλέπω συνεχώς να ενσαρκώνει τους ίδιους ρόλους. Βέβαια στο έργο μας ενσαρκώνει και το alter ego του Nick, τον Francois, ο οποίος βοηθά τον πρώτο να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του με διάφορα παρακινδυνευμένα σχέδια.Ο Francois είναι άκρως πιο τολμηρός και εξωστρεφής από τον Nick. Αλλά και σ΄αυτό το ρόλο ο Cera τα καταφέρνει εξίσου καλά και μάλιστα είναι, θα μπορούσα να ομολογήσω, ... γοητευτικός.
Ανάλαφρη όπως ανέφερα ταινία αλλά έχει ένα ενδιαφέρον να τη δει κανείς! Την ευχαριστήθηκα!

Χρόνια Πολλά σε όλους!

20 Δεκεμβρίου 2010

Poetry (2010) - Chang-dong Lee

Η ταινία αυτή δίνει με έξοχο τρόπο τις αντιθέσεις στις ζωές των ανθρώπων.
Από τη μια είναι η ομορφιά, μέσα από την ποίηση και τη γαλήνη που αυτή προσδίδει σε κάθε τι μικρό και ασήμαντο και από την άλλη είναι η τραχιά, σκληρή και βρώμικη υφή ενός βιασμού. Ο τελευταίος περνάει ελάχιστα μέσα από την οθόνη αλλά η αίσθηση του μένει ανεξίτηλη στο πρόσωπο δυο άγνωστων μεταξύ τους γυναικών, της γιαγιάς ενός από τους δράστες και της μητέρας του θύματος.
Είδα ακόμα την αντίθεση μέσα στην ίδια τη ζωή ενός ανθρώπου, της γιαγιάς, που ενώ ξεχνάει, λόγω του Αλτσχάιμερ, στην ουσία δεν μπορεί να ξεχάσει, δεν μπορεί να προσπεράσει ένα γεγονός, όπως αυτό του βιασμού ενός μικρού κοριτσιού, ενώ ένας από τους δράστες είναι ο εγγονός της.
Μια βαθιά συγκινητική ταινία, χωρίς μελοδραματισμούς, για μια γυναίκα που αναζητά την ποιητική έμπνευση εκεί όπου υπάρχει μόνο σκοτάδι, εκεί όπου οι άνθρωποι είναι σκληροί και αδιάφοροι. Ξέρει τι έχει συμβεί στη ζωή της, έχει συνείδηση των πραγμάτων και το γεγονός που την έχει συγκλονίσει τόσο, προσπαθεί μέσα από την τέχνη να το μαλακώσει, να το εκφράσει, για να μαλακώσει κι αυτή.

Στην ταινία ακούγονται μερικά πολύ όμορφα ποιήματα...

13 Δεκεμβρίου 2010

Soul Kitchen (2009) - Fatih Akin

Ο Fatih Akin είναι ένας σκηνοθέτης που εκτιμώ πολύ. Αν και η αγαπημένη μου δική του είναι το "Gegen die Wand" (Μαζί Ποτέ) θα μιλήσω για το "Soul Kitchen" που το ξαναείδα τις προάλλες...

Ο σκηνοθέτης έχει μια μανία με τις εθνικότητες.. Θέλει να συνδυάζει ανθρώπινους πολιτισμούς ! Να τους βάζει μαζί και να βλέπει πώς αλληλεπιδρούν ...
Οι χαρακτήρες του, κατά την άποψη μου, δεν πέφτουν στα κλισέ της χώρας προέλευσης τους, απλώς είναι διαφορετικοί, μοναδικοί. Ο καθένας με το δικό του μοναδικό όνομα.. Ζήνος, Ηλίας, Shayn, Lucia... και τη δική του μοναδική προσωπικότητα.
Βρισκόμαστε στη Γερμανία και ο Ζήνος, ελληνικής καταγωγής, είναι ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου με το όνομα "Soul Kitchen". Έχει έναν αδερφό, τον Ηλία, που είναι εθισμένος στις βρώμικες καταστάσεις! Στη ζωή του Ζήνου μπαίνει ο ιδιότροπος και εθισμένος με την τέχνη του σεφ Shayn και τα πραγματα γίνονται απολαυστικότατα!
τον λατρεύω αυτό τον τύπο
Πρόσεξα τις πολύ καλές λήψεις του σκηνοθέτη και τον ιδιαίτερο τρόπο του να τις ταιριάζει με το χώρο. Πολύ καλό και το σενάριο που έχει γραφτεί μαζί με τον Αδάμ Μπουσδούκο (Ζήνο) και σ' αυτή τη συνεργασία οφείλεται νομίζω και η κεφάτη διάθεση του φιλμ!

Ο Akin όχι μόνο παρουσιάζει, αλλά μέσα από την κάμερά του, μπαίνει στη θέση του ανθρώπου που προσπαθεί να ορθοποδήσει, που προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που βρίσκει μπροστά του, χωρίς ομως να τον λυπάται! Ο Akin σέβεται τους χαρακτήρες του, όσα κι αν έχουν περάσει.

Η ταινία περιλαμβάνει ένα υπέροχο soundrack και απίστευτους τίτλους τέλους!

27 Νοεμβρίου 2010

You will meet a tall dark stranger (2010) - Woody Allen

Χθες λοιπόν είδα την τελευταία ταινία του πολύ συμπαθούς σκηνοθέτη Woody Allen.. Δεν θα αναφερόμουν σ' αυτήν ούτε ως κωμωδία, ούτε ως δράμα αλλά ως κάτι ενδιάμεσο, γλυκόπικρο,όπως αυτά που μας έχει συνηθίσει! Γιατί ακόμα και σε Κωμωδίες του ιδίου, όπως το "Everything you always wanted to know about sex...", υπήρχε κάτι το τραγικό!
Και σ' αυτήν την ταινία νομίζω το τραγικό είναι έντονο.
Άνθρωποι που σου φαίνεται να τα έχουν όλα. Άνθρωποι που ζουν σε βίλες με πανέμορφους κήπους, που έχουν την πολυτέλεια να ακούν όπερα ζωντανά και να γεμίζουν τους τοίχους τους με πανάκριβους πίνακες. Δεν μοιάζουν με τους κοινούς ανθρώπους από όποια μεριά κι αν τους δεις, αλλά έχουν κάτι που τους φέρνει πολύ χαμηλά, κοντά στους θνητούς... τον  φόβο του θανάτου, της αποτυχίας, της απόρριψης!
Και πάλι όμως, απέναντι σ' αυτό έχουν ένα πλεονέκτημα, τη χρηματική δυνατότητα για να πασπαλίσουν αυτό το φόβο και την αβεβαιότητα με ψεύτικες ελπίδες. Προσωρινά...
H Gemma Jones είναι η καλύτερη αλλά και η πιο τραγική φιγούρα της ταινίας που συμπληρώνεται από τον Hopkins και μαζί φτιάχνουν την εικόνα του νευρικού και τρελαμένου με τα υπαρξιακά του προβλήματα Allen...
Αυτή τη φορά ο Woody Allen μπορεί να μη φέρνει ένα αριστούργημα αλλά ένα πολύ καλοφτιαγμένο έργο βουτηγμένο σε όλη την ειρωνεία και την τραγελαφικότητα της ζωής!!

15 Νοεμβρίου 2010

Μαχαιροβγάλτης (2010) - Γιάννης Οικονομίδης

Χθες το βράδυ....

Το φιλμ αρχίζει δείχνοντας πελώρια τοπία.
Σ αφήνει να βουλιάξεις στο μαύρο και δοκιμάζει τα όρια σου.
Βρίζει ο Μαχαιροβγάλτης, φωνάζει, φτήνει, αγκομαχά.
Στο τέλος όμως τι καταφέρνει; Σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει!
Η αχρωματοψία των σκύλων και το ασπρόμαυρο του φιλμ ταιριάζουν. Λυπάσαι το κακόμοιρο το σκυλί. Κρίμα να μην μπορεί κανείς να δει τα χρώματα της χαμένης ζωής!
Στην επαρχία της Δυτικής Μακεδονίας μένει ο Νίκος, ένας τύπος που ζει από τις ζωές των άλλων. Δεν δουλεύει, επιβιώνει με δανεικά και γενικώς.... επιβιώνει.Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, ο θείος του τον πείθει να κατέβει στην Αθήνα για να δουλέψει για κείνον ως φύλακας των σκύλων του. Έτσι ξεκινά το ταξίδι του Μαχαιροβγάλτη...

Ο Οικονομίδης γνωστός από το "Σπιρτόκουτο (2002)" και από το "Ψυχή στο Στόμα (2006)" εδώ πιο ήρεμος αλλά πιο βαθύς. Το πρόβλημα είναι ότι περιμένεις την ένταση των προηγούμενων δυο και δεν την βλέπεις, αλλά βλέπεις κάτι πιο ολοκληρωμένο, κάτι πιο γεμάτο....  
Δεν θέλω να πω πολλά. απλώς δείτε το!

12 Νοεμβρίου 2010

Mammoth (2009) - Lucas Moodysson

Για άλλη μια φορά μια ταινία με κεντρικό άξονα την έννοια "παιδί". Η έννοια αυτή, μαθαίνουμε στο Πανεπιστήμιο, είναι κατασκεύσμα της κάθε κοινωνίας και άρα η σημασία της αλλάζει από κοινωνία σε κοινωνία. Δηλαδή, για παράδειγμα, τα "πρέπει", οι ευθύνες και οι προσδοκίες για τα παιδιά είναι άλλες στην Αμερική και άλλες στην  Ταϊλάνδη. Κι αυτό καταγράφεται πολύ έντονα και πολύ δυναμικά από τον Μoodysson στην ταινία του μαζί με άλλα σχόλια περί οικογένειας.
3 ιστορίες μπλεγμένες μεταξύ τους. Η ιστορία μιας ευκατάστατης οικογένειας σε μια αστική περιοχή της Αμερικής, η ιστορία των δυο παιδιών της νταντάς της προαναφερθούσας οικογένειας και η ιστορία μιας πόρνης από την Ταϊλάνδη όπου ο μπαμπάς πάει ταξίδι για δουλειές.
Οι διαφορές ανάμεσα στις ζωές των ανθρώπων είναι εμφανέστατες και οι ζωές των παιδιών επίσης απέχουν πολύ μεταξύ τους. Το κοριτσάκι στην Αμερική θα λέγαμε ότι είναι πιο πολύ "παιδί" από τα δυο μικρά αγόρια της Ταϊλάνδης, τα οποία θα λέγαμε πως συμπεριφέρονται περισσότερο ως ενήλικες. 
Ταυτόχρονα κάνεις ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη όπου όλα είναι πολύ διαφορετικά από την πόλη που συνήθιζες να βλέπεις. Τα παιδιά παίζουν σε μια βρώμικη παραλία, μαζεύουν σκουπίδια από τους σκουπιδότοπους για να ζήσουν και πέφτουν θύματα παιδεραστίας. Όλα αυτά είναι "ξένα" στα μάτια μας και στα μάτια των άλλων, όχι επειδή δεν τα ξέρουμε ή δεν τα χουμε -κάπου- ξαναδεί αλλά επειδή είναι έξω από αυτά που εμείς έχουμε βάλει ως προϋποθέσεις της "καλής" ζωής μας.

Η ταινία, προφανώς, αγγίζει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, το θέμα των παιδιών και πως αυτά βιώνουν την εξαθλίωση είτε των ανθρώπων είτε των συστημάτων . Δίνει, όπως το είδα εγώ,  το ζήτημα των δυνατοτήτων και των προϋποθέσεων για την επίτευξη στόχων με τις οποίες γεννιέται κάποιος. Δεν θέλω να το αποκαλέσω "τύχη" γιατί η λέξη παρεπέμπει αλλού, αλλά είναι ενδιαφέρον να δει κανείς μια τέτοια οπτική, πως δηλαδή γεννιέσαι σε μια έτοιμη κατάσταση, σε ένα έτοιμο σύστημα και καλείσαι να ανταπεξέλθεις σ' αυτό ενώ το να μπορέσεις να ξεφύγεις είναι πολύ δύσκολο!

6 Νοεμβρίου 2010

Μαύρο Λιβάδι (2009) - Βαρδής Μαρινάκης

Η ιστορία: βρισκόμαστε στο 17ο αιώνα και σε μια υπέροχη και ανοιχτή πεδιάδα ένας χτυπημένος άνδρας έτοιμος να καταρρεύσει τρέχει με το άλογο του προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο ουρανός είναι μαύρος και η καταιγίδα έρχεται. Μετά βλέπουμε το μοναστήρι στο οποίο ζουν αρμονικά οι ελληνίδες μοναχές του καιρού και ανάμεσα τους ένα περίεργο και ήσυχο κορίτσι, η Ανθή.  Η Ανθή στην πραγματικότητα δεν είναι κορίτσι, αλλά αγόρι. Η ηγουμένη την μεταμφίεσε σε κορίτσι για να την προστατεύσει από το να γίνει γενίτσαρος.

Αυτοί είναι οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας μας, η οποία συνεχίζεται δείχνοντας τον άνδρα, που είναι γενίτσαρος, να καταλήγει λιπόθυμος μπροστά στην πόρτα του μοναστηριού. Οι καλόγριες τον βάζουν μέσα και η Ανθή δείχνει ένα μεγάλο ενδιαφέρον για εκείνον όπως φυσικά κι αυτός. Δύσκολος αυτός ο έρωτας...
Η μαγεία του όμως αναβλύζει σε όλη την ταινία μέσα από διάφορα πλάνα στη μαγευτική φύση όπου οι δυο πρωταγωνιστές "βγάζουν το ζώο από μέσα τους". Οι σκηνές της πάλης, του έρωτα είναι σκηνές όπου οι δυο άνθρωποι "επιστρέφουν στην αρχική τους φύση" με φωνές, κραυγές και κινήσεις άγαρμπες μα αληθινές.
Η φωτογραφία και οι εικόνες της φύσης στο φιλμ είναι σπουδαίες. Δεν νομίζω πως έχω ξαναδεί άλλη ταινία με τόσο υπέροχα πλάνα και μαγευτικά τοπία. Κρυστάλλινα νερά, λίμνες στην ομίχλη και πράσινες φυλλωσιές τόσο όμορφες που φάνταζε ονειρικό το τοπίο.
Η ιστορία όμορφη και ενδιαφέρουσα, αν και, κατά τη γνώμη μου, υπήρχαν κάποια κενά από δω κι από κει. Όμως δεν θέλω να χαλάσω την ομορφιά της. Με συνεπήρε τόσο η εικόνα που δεν θα μπορούσα να μείνω σ'αυτά που ενδεχομένως δεν μου άρεσαν!
Μετά την ταινία η συζήτηση που ακολούθησε ήταν το πιο σημαντικό και αυτό που συγκεκριμένα ειπώθηκε πρέπει νομίζω να το αναφέρω (αν και δεν το θυμάμαι αυτολεξεί):
...Στην ταινία υπήρχαν δυο θεοί. Στο μοναστήρι η Ανθή λάτρευε τον "Θεό" της ενώ όταν δραπέτευσε απ' αυτό, θεός ήταν η "Φύση" ...

Castaway on the moon (2009) - Lee Hey- Jun

Ωραία, άλλη μια ιστορία αγάπης! ΝΟΤ just that!
Η ιστορία: ένας τύπος στα όρια της κατάθλιψης επειδή τον έχει χωρίσει η κοπέλα του και έχει απολυθεί, αποφασίζει να αυτοκτονήσει πέφτοντας από μια ψηλή γέφυρα στη μέση της πόλης σε ένα ποτάμι. Καθώς δεν ξέρει να κολυμπάει του φαίνεται ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη του σκοπού του... Και έτσι...
Το άλλο πρωί ξυπνάει ναυαγός σε ένα μικρό βρώμικο νησί στο κέντρο του ποταμού. Είναι μερικά χιλιόμετρα μακρυά από τον πολιτισμό και μπορεί να δει τους τεράστιους ουρανοξύστες και τη μεγάλη γέφυρα από την οποία έπεσε, αλλά με τίποτα δεν μπορεί να φτάσει εκεί!
Μια νεαρή κοπέλα με ένα περίεργο σημάδι στο μέτωπο ζει κυριολεκτικά μπροστά από τον υπολογιστή της. Δεν βγαίνει από το σπίτι της και η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο είναι το διαδίκτυο και η φωτογραφική της μηχανή με την οποία φωτογραφίζει το φεγγάρι... Η ενασχόλησή της με τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης της δίνει την ψευδαίσθηση μιας φυσιολογικής ζωής.
Οι δυο αυτοί άνθρωποι αρχίζουν να επικοινωνούν με ένα περίεργο τρόπο και έρχονται κοντά.

Γύρω όμως από τη σχέση τους, που είναι το κέντρο της ταινίας, υπάρχουν χιλιάδες αξιοπρόσεχτες και σημαντικές λεπτομέρειες.
Κατά την άποψη μου, εκείνος είναι η αναπαράσταση της καπιταλιστικής κοινωνίας και του ανάλογου τρόπου ζωής. Φοράει κουστούμι και γραβάτα,έχει μια δουλειά σε ένα γραφείο σε ένα τεράστιο ουρανοξύστη και φαίνεται να έχει βρει το νόημα. Μέσα όμως σε όλα αυτά κρύβεται ένας άνθρωπος δυστυχισμένος και ανολοκλήρωτος. Στα διάφορα flash- backs φαίνεται ακριβώς η ζωή ενός άνδρα τόσο εξαρτημένου από τη δουλειά του και από το να είναι καλός σ' αυτήν ώστε καταντάει μοναχικός, αντικοινωνικός, καταθλιπτικός και μίζερος. Η ζωή του στο νησί του δίνει την ευκαιρία της ανακάλυψης της φύσης, του "πρωτόγονου" τρόπου ζωής και της ανακάλυψης του πώς είναι να ζεις εξαρτώμενος μόνο από τον εαυτό σου!
Εκείνη είναι η αναπαράσταση της μοντέρνας πραγματικότητας και ζωής.Μαζεύει όλα τα sites κοινωνικής δικτύωσης και τα δείχνει με το Δάχτυλο! Αναπαριστά τη ζωή του ανθρώπου του τόσο χωμένου και εξαρτημένου από τα profiles του που ξεχνά να ζήσει πραγματικά. Απεικονίζει τη συνήθεια της νέας γενιάς ανθρώπων να κρύβονται πίσω από ένα avatar, από ένα ψεύτικο λογαριασμό με ψεύτικες εικόνες.

Κλείνοντας δεν ξέρω πως να τελειώσω αυτή την ανάρτηση πέραν του να πω πως αυτή η ταινία ήταν μια αφορμή για να σκεφτώ για τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου! Τελικά τι επιδιώκουμε στη ζωή μας, ποιο είναι το νόημα του να ζούμε και να εργαζόμαστε και, ίσως ακόμη, γιατί κρυβόμαστε πίσω από τους υπολογιστές μας? χα! 

26 Οκτωβρίου 2010

Lymelife (2008) - Derick Martini

Άνθρωποι που ζουν σε μακέτες, σε μικρά ξύλινα ψεύτικα σπιτάκια. Μικροσκοπικά ανθρωπάκια από ξύλο, συναισθηματικά απλησίαστα και τόσο αποκομμένα το ένα από το άλλο. Αυτοί είναι και οι χαρακτήρες της ταινίας μας, απόμακροι, ενώ τόσο συναισθηματικά ευάλωτοι, ο καθένας με τις αδυναμίες του και τα προβλήματα του... Τους λυπάσαι , τους συμπονάς... Ειδικά τον Scott (αμαρτίες γονέων....)
Η ιστορία: μια περίεργη ασθένεια από τσιμπούρια ελαφιών έχει σπείρει τον πανικό σε μια επαρχιακή πόλη μια αμερικάνικης πολιτείας. Η υπερευαίσθητη μητέρα του Scott ενώ προσπαθεί να τον προστατέψει από την ασθένεια τον αφήνει τελικά απροστάτευτο από τα συζυγικά προβλήματα της οικογένειας. Με έναν πατέρα επικεντρωμένο στο "εγώ" του και με μια μητέρα, εκείνη, που έχει χάσει κάθε δύναμη αντίδρασης προς αυτόν ενώ από την άλλη ο μεγάλος αδελφός αποστασιοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο από όλους!
Βλέπουμε τον Scott λοιπόν να παλεύει με τα δικά του προβλήματα.. Ένας από τους πιο ανθρώπινους χαρακτήρες της ταινίας, ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μας ανοίγεται και μας επιτρέπει να δούμε τον προβληματικό του κόσμο μέσα από τα μάτια του.
Οι χαρακτήρες όλοι τους τρελοί και ανισόρροποι με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Προσπαθούν να ισορροπήσουν και να βάλουν σε τάξη ζωές που είναι ήδη χαμένες, σχέσεις τελειωμένες!
Πάντα ομως υπάρχει ελπίδα! 
Τα αδέλφια Culkin παρουσιάζουν πολύ καλές ερμηνείες. Τα πρόσωπά τους όμορφα θλιμμένα βγάζουν μια βιαιότητα που μ' αρέσει πολύ και δίνει δυναμισμό και ένταση στην ταινία. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον Baldwin, εδώ Mickey Bartlett. Τρελαίνομαι γι' αυτόν τον άνθρωπο γιατί έχει μια  εξαιρετική ομορφιά και πολύ ωραίο στυλ. Όταν παίζει είναι αδύνατον να μην μου είναι συμπαθής (μ' άρεσε επίσης ΠΑΡΑ πολύ στα Beetlejuice και The Marrying Man)!!
Η πολύ όμορφη Roberts (Andrianna) είναι πολύ καλή στο ρόλο μιας πολύ βαθιά χωμένης στην εφηβεία κοπέλας, που ψάχνει την ταυτότητά της αλλά φαίνεται να είναι η πιο ισορροπημένη από όλους τους άλλους. Καθώς την παρακολουθούσα μου δημιουργούνταν η εντύπωση ότι ήταν αυτό το κορίτσι που έδενε όλους τους χαρακτήρες μαζί, που τους κρατούσε σε μια συναισθηματική ισορροπία είτε αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα πίσω τους είτε αγαπώντας τους. Δεν ξέρω αλλά πραγματικά μου άρεσε αυτός ο ρόλος!

20 Οκτωβρίου 2010

Fish Tank (2009) - Andrea Arnold

Η πίκρα της ζωής ή Η πικρή ζωή.. Παρ το όπως θες...

Πώς είναι να σε πετάνε στα σκουπίδια και να μην μπορείς να βγεις?
Πώς είναι κάποιος να σου δίνει το χέρι και το ίδιο δυναμικά που το έχει τεντώσει για να το πιάσεις το ίδιο δυναμικά το τραβάει πίσω πριν καλά καλά έχεις κρατηθεί έστω και λίγο?
Πώς είναι η ίδια η οικογένεια σου να σε έχει παρατημένη εκεί... στα σκουπίδια?

Με έκανε ράκος αυτή η ταινία με μια ιστορία για μια κοπέλα που ζει στην Αγγλία σε μια φτωχογειτονιά. Ζει μαζί με τη μητέρα της, την αδερφή της και με τον εκάστοτε εραστή της πρώτης. Και τα δυο κορίτσια παρατημένα στη μοίρα τους, μεγαλώνουν μόνα τους, η κάθε μια μακριά από την άλλη σε ένα εχθρικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ξαφνικά έρχεται ένας άντρας, ένας από τους πολλούς άνδρες της μητέρας, που είναι όμως διαφορετικός.
Αυτός με κάνει να σκεφτώ πως το κορίτσι που ζητά μια πατρική φιγούρα θα αισθανθεί ασφάλεια αλλά και έλξη για τον άντρα που θα είναι ειλικρινά ευγενικός και στοργικός μαζί της. Η Mia βρίσκει στο πρόσωπο του Connor ένα πατέρα αλλά και έναν επιθυμητό ερωτικό σύντροφο!
Από την άλλη σκέφτομαι πόσο άσχημο, σκληρό και δύσκολο είναι να μεγαλώνεις μόνος σου,πόσο τρομερό είναι να νιώθεις ζήλια, ανταγωνισμό ακόμα και μίσος για τη μητέρα σου κι εκείνη το ίδιο για σένα.
Ακόμη η ταινία με κάνει να θυμηθώ και να σιγουρευτώ γι' αυτό που έχω πει στον εαυτό μου πολλές φορές, ότι, ναι, είναι δυνατόν οι γονείς να μην αγαπάνε τα παιδιά τους και τα παιδιά να μην αγαπάνε τους γονείς τους, να μην νιώθουν στοργή ο ένας για τον άλλο αλλά να καταντούν ξένοι, ίσως και εχθροι. Γιατί πέρα από τον παράγοντα φύση, ναι εγώ σε γέννησα, υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι που μπαίνουν στο ενδιάμεσο. Δεν αρκεί μόνο η συνείδηση της δημιουργίας μιας άλλης ζωής για να φτιάξει ένα ισχυρό δεσμό αγάπης και όλων αυτών των συναισθημάτων που νιώθει ένας γονιός προς το παιδί του!
 Ο αγώνας για την επιβίωση έχει κάνει τη Mia σκληρή και απόμακρη.
Προσπαθεί να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί και να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα.
Ζει σε μια γυάλα από την οποία προσπαθεί να βγει. Όμως βγαίνεις ποτέ από μια γυάλα ή συνεχίζεις τους αέναους κύκλους σου κλεισμένος και εγκλωβισμένος στο αύθαρτο γυαλί?

18 Οκτωβρίου 2010

Broken Flowers (2005) - Jim Jarmusch

Η ιστορία: ένας αμετανόητος εργένης, μεσήλικας πια, την ημέρα που τον παρατάει η τελευταία του κοπέλα λαμβάνει ένα γράμμα γραμμένο σε ροζ χαρτί μέσα σε ένα ροζ φάκελο στο οποίο μια γυναίκα του αποκαλύπτει πως έχει ένα γιο που ψάχνει να τον βρει. Το γράμμα δεν έχει ταυτότητα και υπογραφή και έτσι ο Don ξεκινάει ένα road trip για να ανακαλύψει τον αποστολέα του γράμματος και ίσως και το παιδί του.

Αγαπώ πάρα πολύ τον Murray. Έχει ένα πολύ γαλήνιο πρόσωπο και μια πολύ όμορφη φιγούρα. Μ αρέσει κυρίως όταν παίζει ρόλους ήσυχων ίσως και ψυχρών ανθρώπων. Εδώ φαίνεται απόμακρος, μονότονος και μάλλον ψυχρός, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να μην τον συμπαθήσεις, να μην ταυτιστείς μαζί του... Είναι αληθινός, τον εμπιστεύεσαι, τον συμπονάς... Μου αρέσουν οι ρυτίδες του.
Η ιστορία είναι ωραία, όχι ένα θέμα που δεν έχεις ξαναδεί, αλλά το φιλμ είναι αρκετά ξεχωριστό!
Στο πρώτο μέρος του επικρατεί μια νέκρα. Η ζωή του Don σου δίνει την εντύπωση μιας άδειας και ρηχής ζωής, γκρι και μουντής που ένα ροζ γράμμα έρχεται να της δώσει κάποιο νόημα. Πολλά πλάνα σε κλειστούς χώρους ενώ τα δωμάτια αντικατοπτρίζουν πολύ όμορφα τον ψυχισμό και την προσωπικότητα του κάθε χαρακτήρα.  
Στο δεύτερο μέρος το road trip ξεκινά με τον Don να τριγυρνά σε διάφορες πολιτείες αναζητώντας την αποστολέα του γράμματος. Εκεί τα χρώματα ζωντανεύουν και τα πάντα κινούνται.
Ο Don προσφέρει σε κάθε μια από τις γυναίκες που συναντά μπουκέτα με ροζ λουλούδια.. Προσπαθεί με το αγνό χρώμα του ροζ να εξιλεώσει όσα έχει κάνει σ' αυτές και να προχωρήσει! Τα λουλούδια που μαραίνονται αντικατοπτρίζουν μάλλον τη δική του ζωή. Είναι περίεργο το πόσο ακριβής θα ήταν μια ταύτιση μαραμένων λουλουδιών και "μαραμένης" ζωής.
Το τέλος μου αφήνει μια θλίψη που δεν εξωτερικεύεται, μια μετέωρη θλίψη που βρίσκεται στο κενό χωρίς να ξέρω τι να την κάνω και μ' αυτό δεν αποκαλύπτω το τέλος της ταινίας αλλά μόνο την αίσθηση που μου αφησε..

POP QUIZ: βρείτε την Tilda Swinton μέσα στην ταινία!!!

Η ταινία με το πανέμορφο soundtrack: 

15 Οκτωβρίου 2010

Lock Stock and Two Smoking Barells (1998) - Guy Ritchie

Είμαστε σε ένα βρώμικο καφετί Λονδίνο και τέσσερις φίλοι έχουν μπλέξει άσχημα.
Ο ένας είναι εθισμένος χαρτοπαίκτης, οι άλλοι δυο πουλούν οτιδήποτε μπορεί κανείς να σκεφτεί στη μαύρη αγορά και ο τέταρτος είναι μάγειρας! Αποφασίζουν λοιπόν να κερδίσουν πολλά λεφτά παίζοντας 500.000 λίρες ο καθένας σε μια παρτίδα πόκερ στην οποία ο χαρτοπαίκτης Eddy έρχεται αντιμέτωπος με τον αρχιμαφιόζο της περιοχής. Και από κει αρχίζει το καλό! Το πολύ καλό!
Μου φαίνεται πως γι αυτήν την ταινία λίγα μπορούν να ειπωθούν μιας και είναι η κλασική γαμάτη, όπως θα την περιέγραφα εγώ, ταινία του Guy Ritchie! Και όντως ο τύπος είναι απίστευτος με τα τρελά και γρήγορα πλάνα, κίτρινα και χάλκινα χρωματισμένα, και φυσικά το απαράμιλλο στυλ του.

Η ταινία έχει χαρακτήρα, έχει attidute και αυτό ξεχειλίζει από όλες τις μεριές. Η επιλογή των πρωταγωνιστών αλλά και όλων των ηθοποιών είναι απίστευτη. Σ αυτήν την ταινία όλοι οι ρόλοι έχουν τη σημασία τους γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει και από ποιόν!! Άγγλοι μέχρι το κόκκαλο μ' αυτήν την μοναδική προφορά τους που ο Ritchie τους κάνει ελκυστικούς και ΠΟΛΥ cool !! Τρελαίνομαι να βλέπω τον Statham και να τον ακούω να μιλάει με την περίεργη φωνή του! Ο αφηγητής που ξεπετιέται σε διάφορες φάσεις δίνει μια άλλη αίσθηση..

Μερικές φορές το φιλμ μοιάζει υπερβολικά στυλιζαρισμένο, αλλά δεν σε νοιάζει! 
Οι κακοί... είναι πολύ κακοί και αν είσαι τυχερός.. είσαι ΠΑΡΑ πολυ τυχερός.
Twisted plot που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και ενώ βλέπεις πράγματα που υπό άλλες συνθήκες ίσως ήταν απλά "οκ", εδώ τρελαίνεσαι και γουστάρεις!

Για μένα είναι αυτή είναι μια πολύ-καλή-ταινία!


11 Οκτωβρίου 2010

The Darjeelin Limited (2007) - Wes Anderson

Μια ταινία φτιαγμένη πάνω σε κίτρινο φιλμ..

Η ιστορία: Τρία αδέλφια συναντιούνται σε ένα παλιό τρένο που τρέχει προς την Ινδία. Κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι σ' αυτή τη μακρινή χώρα και μας ξεναγούν στις ομορφιές και τα έθιμά της. Ο καθένας με τις παραξενιές του, με τις ιδιοτροπίες και τα καπρίτσια του. Ο καθένας με τη δική του αγάπη και το δικό του ξεχωριστό παρελθόν. Η σχέση με το νεκρό πατέρα τους τούς δένει και τους χωρίζει ταυτόχρονα. Το ταξίδι επιφυλάσσει πολλά και το τέλος του ακόμα περισσότερα, γιατί σε ένα ταξίδι μετράει η διαδρομή αλλά και το τέλος.

Έχω μαγευτεί από τη σκηνοθεσία και αυτό το κίτρινο ακόμα τρεμοπαίζει μπρος στα μάτια μου. Μαγευτικοί τόποι και όμορφοι άνθρωποι. Ο σκηνοθέτης μας βάζει στη ζωή των αδερφών Γουίτμαν με ένα τρόπο μοναδικό, που ξεπερνάει την ταύτιση και την συμπάθεια.
Μαστουρώνεις με την ομορφιά του ταξιδιού. Θες και εσύ να πιεις 3 διαφορετικά φάρμακα και γλυκιά λεμονάδα και να φτιαχτείς περιμένοντας να φτάσεις στον προορισμό σου. Και κοιτάς απ' έξω απ' το μπαλκόνι σου να δεις αν υπάρχουν εκεί γύρω στρογγυλωποί κίτρινοι λόφοι, μικρά σπιτάκια πάνω στο κίτρινο χώμα ή αχανή κίτρινα τοπία .
Μ' αρέσει η αληθοφάνεια με την οποία αντιμετωπίζει ο σκηνοθέτης την σχέση των τριών αδελφών. Οι τσακωμοί τους,οι επανασυνδέσεις τους, όλα είναι τόσο αληθινά και πραγματικά που τίποτα και καμία "υπερβολή" δεν μπορεί να σε απογοητεύσει.

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου!

8 Οκτωβρίου 2010

Memento (2000) - Christopher Nolan

Μυστήριο..

Όλα τα κομμάτια που απαρτίζουν τον εαυτό μας σχετίζονται με το παρελθόν μας ! Αυτό που είμαστε έχει να κάνει με το παρελθόν μας. Είμαστε το παρελθόν μας..
Τι είναι λοιπόν ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν; Ακόμα και ο Nolan αναρωτιέται, που περιμένεις από το σκηνοθέτη να τα χει βρει όλα!!
Μάλλον ένα τίποτα είναι , όπως ο Leonard. Ένας τύπος που περιφέρεται στον κόσμο.
Ίσως όμως και όχι, γιατί ο Leonard έχει σκοπό. Ψάχνει το δολοφόνο της γυναίκας του.
Ψάχνει ψάχνει ψάχνει.
Στο πρώτο πλάνο όμως φαίνεται να τον ανακαλύπτει!
Η ταινία πάει ανάποδα, από το πιο πρόσφατο στο πιο παλιό. Άλλο ένα σημάδι ότι χωρίς παρελθόν δεν ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι.
Μπερδεύομαι. Θέλω να κρατήσω σημειώσεις όπως ο Leonard που έχει κάνει το σώμα του μπλοκάκι και κυκλοφορεί με Polaroid στις τσέπες για να ξέρει ποιος έκανε τι.
Έχει μια περίεργη πάθηση που απέκτησε μετά από Το ατύχημα η οποία δεν του επιτρέπει να δημιουργεί νέες μνήμες. Ό,τι κάνει το ξεχνάει μετά από λίγα λεπτά αλλά θυμάται τα πάντα πριν Το ατύχημά..
Τον βλέπεις, ο τύπος τα χει τελείως χαμένα, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να τα βγάζει πέρα.
Τελικά καταλήγω:
Παρελθόν : σε κάνει αυτό που είσαι.
Μνήμη : βάζει τη σφραγίδα σ' αυτό το "αυτό που είσαι".
Σε προβληματίζει η ταινία. Σε κάνει να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό, γιατί είσαι όντως σίγουρος ότι μπορείς να βασιστείς σ' αυτόν και σ' αυτά που σου ορίζει ως αδιαμφισβήτητα??

Δείτε το!

7 Οκτωβρίου 2010

Rachel Getting Married (2008) - Jonathan Demme

Λοιπόν, ας ξενικήσω κάπως αλλιώς αυτή τη φορά..
Έχω μια μοναδική.. ε... θα την έλεγα ίσως ικανότητα:
κλαίω πολύ εύκολα.! Γενικώς μπορώ να κλάψω με σχεδόν τα πάντα, με ένα νεκρό σκουλήκι, ένα χωρισμό, με μια βόλτα στον ήλιο επειδή είδα ένα γκρι πετραδάκι στην άκρη του δρόμου.... που (το βασικότερο, προσοχή!!)ΚΑΤΙ μου θύμισε. ΑΡΑ η μοναδική μου ικανότητα δεν είναι τόσο το να κλαίω εύκολα αλλά το να κλαίω εύκολα επειδή συνδυάζω διάφορες καταστάσεις με θλιβερά γεγονότα.
Και έτσι καταλήγουμε στις ταινίες. Ό,τι βλέπω στο σινεμά συνδυάζεται μοναδικά γρήγορα στο μυαλό μου με κάποιο ανάλογο ή και τελείως άσχετο γεγονός που έχω ζήσει! Γνωρίζοντας λοιπόν ανθρώπους στη ζωή μου κατάλαβα πως τελικά δεν είναι στον καθένα το να πλαντάζει στο κλάμα τόσο απλό. Όταν εγώ έβλεπα τον αποχαιρετισμό του αγοριού μεταμορφωμένου σε γάτα στο "Hocus Pocus" καθώς πήγαινε στον Παράδεισο και έχυνα μαύρο δάκρυ η μαμά μου έμενε ατάραχη δίπλα μου. Όταν έβλεπα το "Man on Fire" και δεν μπορούσα να συγχρονίσω το φύσημα της μύτης μου και το σκούπισμα των ματιών μου η κολλητή μου από δίπλα ήταν σε νιρβάνα! Και πολλά άλλα τέτοια σκηνικά ακολούθησαν ώσπου στην ώριμη αυτή ηλικία που βρίσκομαι τώρα αποφάσισα να κλαίω όσο θέλω, σιωπηλά ή δυνατά, μόνη μου ή με παρέα, με γνωστούς ή αγνώστους... yeah you got the idea και τέλος πάντων αφού πάθω αναρρόφηση και κατεβάσω δυο τρία λίτρα νερό, τότε μπορώ να ηρεμήσω και με σταθερό λόγο να μιλήσω για την ταινία.

 Έτσι έγινε και με το Rachel Getting Married ! Αυτή η ταινία είναι σκέτη καταστροφή!
Κλαις, κλαις, κλαις!!
Τουλάχιστον έχεις παρέα. Οι πρωταγωνιστές κλαίνε, κλαίνε, κλαίνε επίσης! Σε κάθε πλάνο θα είναι κάποιος που θα φωνάζει δακρύζοντας, θα βρίζει ρουφώντας τη μύτη του ή θα κοιτάει μακριά και ένα δάκρυ θα κυλάει στο πρόσωπό του (αχ, ας μη μιλήσω για τα κλισέ! Αλλά ίσως μοοόνο ένα: ΓΙΑΤΙ πάντα μα πάντα το προβληματικό παιδί της οικογένειας φοράει μαύρα, ακούει μέταλ και βάζει eyeliner-δεν έχει σημασία αν είναι αγόρι ή κορίτσι???). Τέλος πάντων...

Η μαυροφορεμένη Kym μας παρουσιάζει την προβληματική ζωή της. Την μέρα που παίρνει εξιτήριο από το κέντρο απεξάρτησης, πρέπει να παρευρεθεί στο γάμο της αδερφής της Rachel. Όπως θα περίμενε κανείς τα κάνει όλα λίμπα, δημιουργεί προβλήματα, ντροπιαστικές καταστάσεις, τσακώνεται με όλο τον κόσμο και .. και.. και...
Μου αρέσει φυσικά,θα ήταν τρελό να μη μου άρεσε, η ερμηνεία της Anne Hathaway. Πραγματικά είναι πολύ καλή σ' αυτό το ρόλο έξω από τα συνηθισμένα της και όλη αυτή η προβληματική και μελαγχολική φυσιογνωμία ταιριάζει στο παρουσιαστικό της και τα μεγάλα σκούρα μάτια της!
Από την άλλη νομίζω πως η ταινία το παρακάνει με το μελό. Σκέφτεσαι βέβαια πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν όντως και πως αν γινόταν κάτι παρόμοιο σε σένα μάλλον αυτά και πολύ χειρότερα θα έκανες. Ίσως λοιπόν το "πρόβλημα" της ταινίας δεν είναι ο υπερβολικός ρεαλισμός (ή η υπερβολή γενικότερα) αλλά το ότι δεν σου δίνει και πολλά πέρα από αυτό: μια υπερβολικά ρεαλιστική δραματική κατάσταση που σε καταθλίβει και σε κάνει να καταρρέεις.
Κάπως έτσι δεν είναι τα πράγματα όμως και στη ζωή?? χμ...

3 Οκτωβρίου 2010

Somersault (2004) - Cate Shortland

Άλλη μια ταινία για μια μακρινή χώρα με χιόνι, κρύο και  μελαγχολική διάθεση..

Η ιστορία: η Heidi μια νεαρή κοπέλα που ζει σε μια μικρή πόλη της Αυστραλίας το σκάει από το σπίτι κυνηγημένη από ενοχές απέναντι στη μητέρα της. Φτάνει σε μια πόλη πάνω στα βουνά και εκεί προσπαθεί να ζήσει ανεξάρτητη ... Αντιθέτως όμως η Heidi νιώθει μόνη και ανασφαλής.

Παρακολουθούμε το οδοιπορικό μιας νέας κοπέλας σε ένα ξένο τόπο που θέλει, σαν εκείνη την Heidi των παιδικών παραμυθιών να τρέξει στα βουνά και να χαρεί τη φύση και γι' αυτό προσπαθεί να είναι μια καλή και σωστή κοπέλα.
Όμως δεν είναι εύκολα τα πράγματα όταν είσαι νέα (πολύ όμορφη) και μόνη σε ένα ξένο τόπο.

Η ταινία δείχνει το ψύχος που επικρατεί σ' αυτήν την μακρινή πόλη.. Κάτι τέτοιο φαίνεται να επικρατεί και στην ψυχή της Heidi που θέλει απεγνωσμένα να αγαπηθεί και να νιώσει τη ζεστασιά από ένα άλλο σώμα.

Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το μπλε, το άσπρο και το γκρι. Μοναξιά.
Τα γενικά πλάνα παρουσιάζουν αχανή τοπία που σε κάνουν να νιώθεις μικρός και ευάλωτος. Το κρυο σε καταβάλλει, μπαίνει μέσα σου και σε τσακίζει! Η Heidi νιώθει κι αυτή το ίδιο. Φαίνεται στα μάτια της και στις μελαγχολικές κινήσεις των χεριών της που αναζητούν απεγνωσμένα το άγγιγμα του Άλλου.
Μια γλυκόπικρη αλλά πολύ όμορφη ταινία!

"Don't think I'm arrogant to only talk in first person, 
but I ' ve never felt another one! " 

Ondine (2009) - Neil Jordan

Κάτι πολύ προσωπικό λοιπόν είναι και η θέαση αυτής εδώ της συγκεκριμένης ταινίας. Το παραδέχομαι, είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν πολύ προκατειλημμένα τις ταινίες με πολύ γνωστούς ηθοποιούς (και ειδικά τις ταινίες του Farrell).

Λοιπόν με απίστευτα κλειστόμυαλη διάθεση βάζω αυτήν την ταινία χθές το βράδυ για να ανακαλύψω το προφανές: πολλά κλισέ! Η όμορφη (ή να πω πανέμορφη) μυστηριώδης γυναίκα από τη θάλασσα ερωτεύεται τον Ιρλανδό ψαρά που την έσωσε ψαρεύοντας την στα δίχτυα του. Η κόρη του ψαρά (να σημειώσουμε πως είναι βαριά άρρωστη) πιστεύει πως η  γυναίκα αυτή είναι ένα πλάσμα της θάλασσας και προσπαθεί να ερευνήσει το παρελθόν της. Τελικά όμως τα πράγματα δεν κυλούν τόσο παραμυθένια (ή μήπως γίνεται το αντίθετο στον μαγικό κόσμο τέτοιων ταινιών? ).
Τέλος πάντων αυτό που θέλω εγώ να αναφέρω σ' αυτήν την ανάρτηση είναι το εξής: είναι απίστευτο το πόσο με συγκίνησε ένα κομμάτι της ταινίας. Το σημείο όπου η μυστηριώδης κοπέλα τραγουδάει ένα υπέροχο τραγούδι που μαγεύει ολόκληρο τον ωκεανό. Και ίσως είναι γελοίο το να δει κανείς μια ταινία για μια συγκεκριμένη στιγμή ή το να κρίνει κανείς μια ταινία ως "καλή" μόνο και μόνο επειδή υπάρχει αυτό το σημείο (και Αυτό το τραγούδι)! Αλλά συνέβη και μάλιστα άξιζε..
Το τραγούδι με κάνει να δακρύζω και να σκέφτομαι πόσο σημαντική είναι η μουσική για την ψυχική γαλήνη του ανθρώπου!
Κι αυτό ακριβώς κάνει αυτό το τραγούδι, σε γαληνεύει.. Νιώθεις να ξεκουράζεται το μυαλό και η ψυχή σου!

Η  ταινία έχει κάποια υπέροχα γκρίζα πλάνα και πολλά μαγευτικά τοπία. Απέραντες θάλασσες και βουνά που κάνουν το τοπίο να μοιάζει ατελείωτο και κάποιες φορές νεκρό ... Μελαγχολικές λήψεις και χρώματα. Όμορφη η μουσική. 

Να σημειώσω ακόμη πως ο Farrell με εκπλήσσει με μια πολύ καλή ερμηνεία! Ιρλανδός με τσιγγάνικο αίμα, θλιμμένος αλλά πανέμορφος. Η ερμηνεία τού ταιριάζει απόλυτα με τα μελαγχολικά μέρη της Ιρλανδίας. Τελικά και μόνο αισθητικά αν το δούμε,  η επιλογή των ηθοποιών είναι πολύ πετυχημένη.

Θα σας πρότεινα, αν αποφασίσετε ποτέ να δείτε την ταινία να ψάξετε για το τραγούδι στο τέλος της!

1 Οκτωβρίου 2010

Little Miss Sunshine (2006) - Jonathan Dayton, Valerie Faris

Η οικογένεια Hoover αποφασίζει να εκπληρώσει το όνειρο της μικρής Olive να διαγωνιστεί στα καλλιστεία της California για τον τίτλο "Little Miss Sunshine".
ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν είναι κλασική αμερικανιά!

Η οικογένεια Hoover αποτελείται από 6 μέλη :
τον υπερβολικά φιλόδοξο μπαμπά
τον αυτοκτονικό θείο
τον  μοναχικό αδελφό
την συμπονετική αλλα δυναμική μαμά
τον επαναστάτη παππού
και την Olive που απλώς είναι ο εαυτός της
Οι σκηνοθέτες αγαπούν το κίτρινο και τα απλά , όμορφα πλάνα ..όπως το πανέμορφο ταξίδι της σκιάς του αυτοκινήτου στα κάγκελα της εθνικής καθώς αυτό κινείται γρήγορα στον ασφαλτωμένο δρόμο.
Είναι ειλικρινείς και βγάζουν μια μελαγχολία προς το τέλος..
Καλή προβολή!

Thirst (2009) - Chan-wook Park

Ποιος είπε πως οι βρικόλακες έρχονται μόνο από τη Δύση? Ποιος είπε πως χαρακτηριστικό των νεαρών βρικολάκων είναι να λαμπυρίζουν?
Οι βρικόλακες του Thirst δεν είναι Δυτικοί, δεν λαμπυρίζουν και πίνουν αίμα γιατί τους αρέσει και γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.
Μετά από το χτύπημα του τυφώνα "Twilight" έρχεται το "Thirst" να δώσει μια άλλη, πιο ανθρώπινη  εικόνα βρικολάκων από την Κορέα, που είναι ακόμα πιο περίεργοι, πιο σέξυ, πιο δυναμικοί και πιο αληθινοί από τους Δυτικούς.
Η ιστορία: ένας καθολικός παπάς αποφασίζει να πάει στην Αφρική για να δοκιμάσουν στο αίμα του ένα καινούργιο εμβόλιο που ίσως καταφέρει να θεραπεύσει μια σοβαρή ασθένεια. Όμως αυτό το πείραμα θα τον μετατρέψει τελικά σε ένα αιμοδιψή, πλην τίμιο και ενάρετο, βρικόλακα. Σε μια επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι, όντας βρικόλακας πια, γνωρίζει μια γοητευτική νεαρή κοπέλα η οποία και αυτή με τη σειρά της έλκεται από την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του άνδρα. Και κάπως έτσι αρχίζει η ιστορία τους... Η συνέχεια επί της οθόνης !!!

Chungking Express (1994) - Wong Kar-wai

Εμμονές!
Ας μιλήσουμε για τις εμμονές!
Κάποιοι κρατάνε άχρηστα πράγματα για μια ζωή, άλλοι φυλάνε όλων των ειδών τα χαρτιά μόνο και μόνο για να μυρίζουν το ξεχασμένο μελάνι και για να νιώθουν αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση στα δάχτυλα όταν γυρνούν τις σελίδες ενός σκονισμένου βιβλίου.

Στην ταινία μας υπάρχει μια βασική εμμονή.. το τραγούδι "California Dreaming" των The Mamas & The Papas. Και μετά έρχονται όλες οι άλλες τρελές εμμονές που πιάνουν τους ανθρώπους σε δύσκολες ή περίργες στιγμές της ζωής τους.
Η ιστορία: δεν υπάρχει ακριβώς σενάριο. Είναι σαν να παρακολουθείς την απλή ζωή κάποιων απλών (?) ανθρώπων οι οποίοι κινούνται από δω κι από κει μέσα στην πόλη, κάνουν τις δουλειές τους (νόμιμες ή παράνομες) και μέσα σ' όλη αυτή τη φυσιολογική ροή της ζωής τους εισβάλει ο έρωτας, ή κάτι σαν αυτόν.
Δυο ιστορίες. Δυο αστυνομικοί ως πρωταγωνιστές και σημείο αναφοράς ένα μαγαζάκι με fast food!
Οι γυναίκες της ιστορίας όπως πάντα περίεργες, μελαγχολικές και μυστηριώδεις.
Αυτή η ταινία είναι μαγεία .. 

30 Σεπτεμβρίου 2010

Funny Games (2007) - Michael Haneke

Βρισκόμαστε στο σπίτι μιας, ευκατάστατης θα έλεγα, οικογένειας η οποία απαρτίζεται από τον μπαμπά (Tim Roth), τη μαμά (Naomi Watts) και το μικρό γιο τους (Devon Gearhart). Ξαφνικά εμφανίζονται δυο νεαροί άνδρες (Michael Pitt , Brandy Corbet) φορώντας λευκά ρούχα του γκολφ .... Δεν ξέρουμε ποιοι είναι , από που ήρθαν και γιατί εισβάλλουν βίαια στο σπίτι της οικογένειας και αναστατώνουν τις ήσυχες διακοπές τους.
Μέσα στην ταινία βλέπουμε χυμένη ολόγυρα την ωμή βία, είτε αυτή είναι ψυχολογική, είτε σωματική ή εγκεφαλική ή οποιασδήποτε άλλης μορφής. Μια βία έντονη που προκαλεί αγωνία και ανασφάλεια στον θεατή , αλλά κυρίως μια βία χωρίς λόγο και αιτία.
Είναι αυτή η βία που ζουν καθημερινά όλοι οι άνθρωποι σε όλα τα σημεία του κόσμου. Είναι η αναπαράσταση της βίαιης κοινωνίας της οποίας είμαστε μέλη! Βέβαια, όπως μας υπενθυμίζει ο Haneke, δεν είμαστε απλοί θεατές τέτοιων ειδών συμπεριφοράς αλλά συμμετέχουμε σε αυτές με διάφορους τρόπους!!

-Why are you doing this?
-Why not?


Punch-Drunk Love (2002) - P.T. Anderson

Η ταινία ξεκινάει με τον Adam Sandler να μιλάει γρήγορα και νευρικά στο τηλέφωνο για κουπόνια και αεροπορικά εισιτήρια σε έκπτωση.
Άγχος. Άγχος. Άγχος.
Η ταινία συνεχίζεται με τον Sandler να τρέχει νευρικός μέσα στο γραφείο του, να αγοράζει απίστευτες ποσότητες πουτίγκας, να φωνάζει και να παθαίνει κρίσεις υστερίας.
Άγχος. Άγχος. Άγχος.
Όσο απίστευτα εκνευριστικό κι αν ακούγεται όλο αυτό  όσο κι αν θέλεις να κλείσεις την τηλεόραση στα λίγα λεπτά της ταινίας, είναι σίγουρο πως το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να συνεχίσεις να βλέπεις.

Η ιστορία: μια μέρα,  ένας απίστευτα νευρωτικός και αγχωτικός άνδρας βρίσκει ένα αρμόνιο. Την ίδια μέρα γνωρίζει μια παράξενη γυναίκα. Η ζωή του δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια.
Ο Sandler είναι καταπληκτικός στο ρόλο ενός ατόμου με αρκετών ειδών προβλήματα που βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε ένα κύκλωμα απειλών και τελικά καταφέρνει να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά και τους γύρω του.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ταινία θα μπορούσε πολύ εύκολα να είχε υποπέσει στο κλισέ "Η αγάπη νικά τα πάντα!" . Όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δείχνει με έναν αληθινό και σοβαρό τρόπο πως ο άνθρωπος δυναμώνει όταν αγαπά, πως γίνεται πιο αποφασιστικός και αποκτά αυτοπεποίθηση. Ο Sandler ενσαρκώνει ακριβώς μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου που λόγω μιας γυναίκας αποκτά τεράστια ψυχική δύναμη και νιώθει πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα!!!

29 Σεπτεμβρίου 2010

Happy Together (1997) - Wong Kar-wai

Η ερωτική ιστορία δυο ανδρών που από το Hong-Kong βρέθηκαν στo Buenos Aires για ένα καλύτερο αύριο. Ο ένας εγωιστής, αυταρχικός, έντονα σεξουαλικός και μερικές φορές απελπιστικά αχάριστος. Ο άλλος συμπονετικός, ερωτευμένος αλλά τελικά δυνατός ! 
Μια ταινία πανέμορφη, με υπέροχα πλάνα , στενάχωρη όμως και μοναχική. Σου θυμίζει τη θλίψη που νιώθεις όταν κοιτάς μια παλιά φωτογραφία από ένα παλιό έρωτα και τη μελαγχολία που σε πιάνει κάτι φθινοπωρινά Κυριακάτικα απογεύματα. Τα ξεχνάς όλα όμως γιατί σε μαγεύουν τα τοπία και τα χρώματά της, ξεχνάς τον αχάριστο εραστή, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, το βουβό κλάμα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα. "Δεν πειράζει" λες και συνεχίζεις να κοιτάς μαγεμένος. Φυλάς το κάθε τι, για να μην ξεχάσεις.
(χωρίς υπότιτλους)