14 Απριλίου 2015

Into the Woods (2014) - Rob Marshall

Διάφορα παραμύθια των αδελφών Γκριμ συναντιούνται στο Δάσος. Οι χαρακτήρες τους μπλέκονται μεταξύ τους σε μια προσπάθειά τους να κάνουν τις ευχές τους πραγματικότητα.
Το trailer σε προετοιμάζει για μια διασκεδαστική ταινία, με εφέ και στοιχεία μαγικού και παραμυθικού, που εμένα προσωπικά πάντα με μαγνητίζουν.



Η ταινία ήταν κουραστική και ελάχιστα διασκεδαστική. Έμοιαζε με εκείνες τις ταινίες που αποτελούνται από πολλές μικρές ιστορίες, τύπου New Years Eve (2011) ή  Valentine's Day (2010), που η κάθε ιστορία διαρκεί συνολικά 10 με 15 λεπτά. Η σκηνοθεσία αρκείται να πηδάει από τη μια σύντομη ιστορία στην άλλη, συνέχεια, προσπαθώντας να τις δείξει όλες και να συνδέσει τους χαρακτήρες μεταξύ τους. Τελικά καταλήγει να μπερδεύει και να κουράζει.

Το ίδιο συμβαίνει και στο Into the Woods. Πολλές ιστορίες, άλλες σύντομες, άλλες μεγαλύτερες σε διάρκεια, όλες όμως τόσο κουτσουρεμένες και από το αρχικό υλικό (παραμύθι) και από το πρωτότυπο σενάριο (θεατρικό) που τελικά στο τέλος αναρωτιέσαι τι είδες.
Ναι, το Into the Woods είναι θεατρικό και πολύ γνωστό μάλιστα στην Αμερική. Στην περίπτωση του όμως δεν δουλεύει πολύ καλά η κινηματογραφική διασκευή. Η προσπάθεια να κρατηθεί το σκηνικό θεάτρου, δηλαδή όλα να συμβαίνουν ουσιαστικά σε ένα σημείο, στο Δάσος, είναι αρκετά αποτυχημένη γιατί περιορίζει την ιστορία σε ένα χώρο που φαίνεται σαν να μην κολλάει καθόλου με καμία από τις ιστορίες.



Επίσης η ταινία έχει κόψει σκηνές από το πρωτότυπο σενάριο τις οποίες είτε δεν τις δείχνει καθόλου, είτε απλά αναφέρεται σ' αυτές βάζοντας τους χαρακτήρες να τις αφηγούνται. Η αφήγηση γεγονότων από πρόσωπα έγινε μάλλον για να για να είναι η ταινία κατάλληλη σε νεαρά παιδιά (κόπηκαν κάποιες "σκληρές" σκηνές). Αυτός ο τρόπος αφήγησης όμως μπορεί να λειτουργεί στο θέατρο, όπου δεν μπορεί κανείς να δείξει τα πάντα, αλλά σε μια ταινία δεν έχει τόσο ενδιαφέρον.
Τέλος, κάποιες ιστορίες ήταν τόσο σύντομες (κουτσουρεμένες) που αναρωτήθηκα για πoιο λόγο υπάρχουν στην ταινία, ενώ άλλες πήραν τέτοια τροπή η οποία δεν δικαιολογούνταν από καμία πιθανή λογική εξήγηση.

Πολύ μέτρια ταινία. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη και λόγω ηθοποιών και λόγω θέματος.


12 Απριλίου 2013

The Place Beyond The Pines (2012) - Derek Cianfrance

Ο Luke (Ryan Gosling) είναι ένας μηχανόβιος κασκαντέρ που κάνει μια μοναχική και ριψοκίνδυνη ζωή. Κάποια μέρα ξαναβρίσκεται με μια παλιά ερωμένη του, τη Romina (Eva Mendes), η οποία του αποκαλύπτει ότι έχει ένα παιδί μαζί του. Εκείνος προσπαθώντας να κάνει το καλύτερο που μπορεί για εκείνη και το γιο του αρχίζει να ληστεύει τράπεζες. Το σχέδιο δεν καταλήγει πολύ καλά και η ζωή του Luke και όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους ποτέ συνδέθηκε μπλέκονται με τη ζωή ενός αστυνομικού Avery Cross (Bradley Cooper) και του δικού του γιου.
Το “The Place Beyond The Pines” είναι ένα δράμα χαρακτήρων, που σε 140 λεπτά ψυχογραφεί γενιές ανθρώπων που αποτελούν κρίκους μιας τραγικής αλυσίδας.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Derek Cianfrance αγαπάει να περιγράφει σχέσεις μεταξύ ανθρώπων. Στο “Blue Valentine” του 2011 (πάλι με πρωταγωνιστή τον Ryan Gosling) περιέγραφε με σπαρακτικό ρεαλισμό τη σχέση ενός ζευγαριού, ενώ εδώ περιγράφει τη σχέση πατεράδων και γιων.
Η ταινία είναι μεγάλη, πλατιά αλλά δεν πλατειάζει. Μέσα από την αφήγηση της, ο θεατής δημιουργεί μια προσωπική σχέση με τους χαρακτήρες και επιθυμεί να δει την κατάληξη των ζωών τους. Ο Derek Cianfrance παραδίδει πάλι μια δυνατή από σκηνοθετική άποψη ταινία, με μοναδικούς τίτλους αρχής. Κατηγορήθηκε ότι το δημιούργημά του είναι στυλιζαρισμένο, αλλά εγώ θα έλεγα ότι αυτό που κάνει ενδιαφέρουσα την ταινία του είναι ότι το στυλ της αλλάζει ανάλογα με τους χαρακτήρες που κάθε φορά παρακολουθούμε. Η ταινία είναι γυρισμένη έτσι ώστε να χωρίζεται σε τρεις νοητές ενότητες: η ζωή του Luke, η ζωή του αστυνομικού Avery Cross και οι ζωές των γιών τους. Στην αρχή ο Luke παρουσιάζεται μέσα από σκηνές πιο στυλιστικά προσεγμένες, γιατί ακολουθούμε την ζωή ενός ασυνήθιστου ανθρώπου, ενώ μετά οι υπόλοιποι χαρακτήρες παρουσιάζονται μέσα από ένα πρίσμα καθημερινότητας και η κάμερα τους κοιτά με πιο ρεαλιστικό τρόπο.
Οι ηθοποιοί πολύ καλά τοποθετημένοι και οι ρόλοι μοιρασμένοι εξαιρετικά, με τον Gosling και τον νεαρό Dane DeHaan να ξεχωρίζουν. Επίσης πολύ καλός είναι και ο Bradley Cooper, ο οποίος έχει κάνει μια τεράστια στροφή στην καριέρα του, ενώ τον γιο του στην ταινία παίζει ο σχετικά νέος στο χώρο Emory Cohen που ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
*Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.

30 Μαρτίου 2013

Stoker (2013) - Park Chan-Wook


Η οικογένεια Stoker, ο Richard (Dermot Mulroney), η Evelyn (Nicole Kidman) και η κόρη τους η India (Mia Wasikowska), ζουν μια περίεργη αλλά ήσυχη ζωή κάπου στη σύγχρονη εξοχή, όταν ο αναπάντεχος θάνατος του Richard στα 18α γενέθλια της κόρης του, κλονίζει την οικογένεια και φέρνει τον ξαφνικό ερχομό του θείου Charlie (Matthew Goode). Ποιος είναι όμως αυτός ο μυστήριος και σαγηνευτικός τύπος;
Η ταινία θυμίζει εποχές αλλοτινές, κινηματογράφο του ’50 με έντονες δόσεις φρέσκιας και μοντέρνας δημιουργικότητας. Τo “Stoker” είναι η πρώτη αμερικάνικη ταινία του Κορεάτη Park Chan-Wook, ο οποίος είναι γνωστός στο ευρύ κοινό για το θαυμαστό κινηματογραφικό του παιδί “OldBoy“, που αποτελεί μέρος μιας τριλογίας εκδίκησης μαζί με τα “Sympathy for Mr. Vengeance” και “Lady Vengeance“. Το OldBoy αποτέλεσε το μεγάλο βήμα για την ανάδειξη του μεγάλου αυτού σκηνοθέτη στο εξωτερικό, που από τότε το όνομά του δεν έχει σταματήσει να απασχολεί τους ανά τον κόσμο σινεφίλ.
Εγώ προσωπικά το φοβόμουν το Αμερικάνικο εγχείρημα. Ένιωθα μια ανασφάλεια ότι αυτή η ανάγκη των Αμερικανών για λίγο πιο εύπεπτες ταινίες θα εμπόδιζε τον Κορεάτη σκηνοθέτη να βγάλει όσα επιθυμεί στην ταινία του. Όμως, ευτυχώς, έκανα λάθος. Η ταινία είναι ένα αξιοθαύμαστο έργο πλασμένο με τέτοια αγάπη για τον κινηματογράφο σαν τέχνη, που θα ήταν αδύνατο να μην είναι καλογυρισμένη. Τα κάδρα, η φωτογραφία, η καθοδήγηση των ηθοποιών όλα μελετημένα και υλοποιημένα στην εντέλεια. Οι χαρακτήρες εύθραυστοι αλλά με μια κρυμμένη δυναμικότητα, την οποία ο Wook καταφέρνει να βγάλει πάρα πολύ καλά από τους ηθοποιούς του και ειδικά από την Wasikowska, που είναι ένα υπόδειγμα μπερδεμένου, μελαγχολικού και σκοτεινού κοριτσιού. Οι χαρακτήρες πατούν στις μύτες των ποδιών τους, κάτι που ταιριάζει γάντι με την σκοτεινή και γοτθική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί.


*Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ.

22 Φεβρουαρίου 2013

Blogoscars 2013 - Καλύτερη ταινία (μέρος 2ο)

Τέλος! Η "Anna Karenina" στο τέλος ευχαριστιέται τη νίκη της!

10. A Fantastic Fear Of Everything 

9. Monsieur Lazhar 

8. Young Adult

7. Eddie: The Sleepwalking Cannibal

6. Ruby Sparks

5. Moonrise Kingdom

4. Pieta

3. Les Miserables

2. Django Unchained

1. Anna Karenina

Blogoscars 2013 - Καλύτερη ταινία (μέρος 1ο)

Φτάνουμε στο τέλος σιγά σιγά. (Υπέκυψα και εγώ σε μερικά όμορφα gifs)

20. John Dies At The End

19. L' Appolonide

18. The Master 

17. Kon-Tiki

16. The Cabin In The Woods

15. Keep The Lights On

14. Paranorman

13. Nameless Gangster

12. Rust And Bone

11. Looper